அத்தியாயம் 4: வெல்வெட்டுப் பறவையும் காதல் பித்தும்: குறியீட்டியல் வாசிப்பு (Eroticism, Memory & Romantic Mysticism)

இப்போது நாம் வன்முறை, மரணம், இடப்பெயர்வு ஆகியவற்றால் நிரம்பிய ‘எட்டாவது நரகம்’ தொகுப்பின் ஆகப் பெரும் ஆசுவாசமாகவும், அதேநேரம் குரூர உலகினால் சிதைக்கப்படும் மென்னுணர்வின் சாட்சியாகவும் விளங்கும் அத்தியாயம் 4: வெல்வெட்டுப் பறவையும் காதல் பித்தும்: குறியீட்டியல் வாசிப்பு (Eroticism, Memory & Romantic Mysticism) என்ற பகுதிக்குள் நுழைகிறோம்.

இங்கு சோலைக்கிளியின் 'அந்த வெல்வெட்டுப் பறவை' கவிதையை முன்வைத்து, காதல் பித்தின் உன்னதத்தையும், அது சமூக வன்முறையினால் எதிர்கொள்ளும் சிதைவையும் 'குறியீட்டியல்' (Semiotics) மற்றும் 'உறழ்வுக் கோட்பாடு' (Romantic Mysticism & Madness) ஊடாக விரிவாக ஆராய்வோம்.

1. வன்முறைக்கு நடுவே ஒரு காட்டுப்பூ மனது: மெல்லிதயத்தின் அழகியல்

சோலைக்கிளி வெறும் போர்க்கால வன்முறைகளை மட்டுமே பாடும் ஒரு துப்பாக்கிக் கவிஞன் அல்ல; அவர் இயல்பில் ஒரு மென்னுணர்வுக் கவிஞர். கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம் தனது விமர்சனக் குறிப்பில் துல்லியமாக அவதானித்தது போல, சோலைக்கிளிக்கு "காட்டுப்பூ வாசம் வீசும் மனது" இருந்தது. கிராமியத்துக் கழனியின் சேற்றிலும், அழகிலும், அன்பிலும், மனிதப் பிணைப்பிலும் ஆழத் தோய்ந்த ஒரு பூமனது அது. சுற்றிலும் குண்டுகளும் துப்பாக்கிச் சன்னங்களும் அரும்பும் ஒரு ‘டிஸ்டோபிய’ யுகத்தில், இந்த மெல்லிதயம் அடையும் தத்தளிப்பையும், அதன் நினைவுகளின் ஆழத்தையுமே இத்தொகுப்பின் ஆகச்சிறந்த காதல் கவிதையான ‘அந்த வெல்வெட்டுப் பறவை’ பேசுகிறது.

பிரெஞ்சு குறியீட்டியல் அறிஞர் ரோலன் பார்த் (Roland Barthes) தனது 'ஒரு காதல் உரையாடலின் துண்டுகள்' (A Lover's Discourse: Fragments) என்ற நூலில், காதலில் விழுந்த மனிதனின் மொழியானது உலகத்துத் தர்க்க ஒழுங்குகளை உடைத்து ஒரு தனியான 'அதி-யதார்த்த' (Hyper-real) தளத்தில் இயங்கும் எனக் குறிப்பிடுவார். சோலைக்கிளி இந்த அதி-யதார்த்தக் காதல் மொழியைத் தமிழ்க் கவிதைக்கு மிக அலாதியான படிமங்கள் மூலம் கடத்துகிறார்.

2. காதல் கிறுக்கும் பெருவிரல் நடையும்: தர்க்கமீறிய காதல் மொழி

காதல் வயப்பட்ட காலத்தின் நினைவுகளைக் கவிஞன் மீள அசைபோடும்போது, அங்கு நிலவும் சூழலும் மொழியும் தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட தூய கவித்துவப் பரப்பாக மாறுகின்றன:

"வால் மினுங்கும் வெல்வெட்டுப் பறவை அது மூக்குத் தொங்கலில் எச்சம் அடித்தாலும் அந்நேரம் மணம்தான்.

அது ஒரு காலம் காதல் கிறுக்கு தலையில் இருந்த நாம் பெருவிரலில் நடந்த நேரம்."

காதல் கிறுக்கு (Romantic Madness) தலைக்கேறியிருந்த காலத்தில், 'பெருவிரலில் நடப்பது' என்பதும், மூக்கு நுனியில் விழும் பறவையின் எச்சம்கூட 'மணப்பது' என்பதும் தர்க்கக் கண்ணோட்டமுடைய சாதாரண மனிதர்களுக்கு அபத்தமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், காதலின் வெற்றிக் களிப்பில் மிதக்கும் இரு ஆன்மாக்களுக்குப் பிரபஞ்சமே தலைகீழாக மாறுகிறது. பெருவிரலில் நடப்பது என்பது பூமியில் காலூன்றி நடக்க மனமில்லாத, காற்றில் மிதக்கும் காதலர்களின் பரவச நிலையின் குறியீடு.

"அப்போது வானம் எட்டிப் பிடித்தால் கைக்குப் படுகின்ற ஒரு முழ இரு முழத் தூரத்தில் இருந்தது.

ஏன் உனக்குத் தெரியுமே அண்ணார்ந்து நீ சிரித்தால் நிலவிற்குக் கேட்கும். வானுக்கும் உச்சியெல்லாம் பூப் பூக்கும்."

காதலியின் சிரிப்பு நிலவுக்குக் கேட்பதும், வானத்தின் உச்சியெல்லாம் பூப்பூப்பதும், வானம் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் இறங்கி வருவதும் தமிழ்க் கவிதை மரபிற்கு முற்றிலும் புதிய, அதிநவீனப் படிமங்கள் (Surreal Imagery) ஆகும். காதலின் உன்னதத் தருணத்தில் அகமும் புறமும், உடலும் இயற்கையும் ஒன்றோடொன்று கரைந்துபோகும் ஒரு ‘காதல் ஆன்மீகத்தை’ (Romantic Mysticism) சோலைக்கிளி இங்கு அலாதியாகக் கட்டியெழுப்புகிறார்.

3. வெல்வெட்டுப் பறவை: சாட்சியமும் குறியீடும் (The Semiotics of the Velvet Bird)

இக்கவிதையின் மையக் குறியீடாக விளங்குவது ‘வால் மினுங்கும் வெல்வெட்டுப் பறவை’ (செங்கண் குருவி) ஆகும். நெடிய முடத்தென்னை அடியில் காதலர்கள் அமர்ந்து, ‘விரல் நசித்து’க் கதைத்துச் சிரிக்கும் கள்ளச் சந்திப்புகள் அனைத்திலும் இப்பறவை பங்கெடுக்கிறது. ஒற்றைக் காலில் நின்று, இந்தக்கால் மாறி அந்தக்கால் என்று நகர்ந்து, அவர்களுக்குப் ‘பாதுகாப்புக் காவல்’ காத்து அறிகுறிகள் சொல்கிறது.

"சே...தின்ற விதையை கக்கித் தரும் வஞ்சகமே இல்லாத பட்சி. நம் காதலுக்கு அது ஒரு ஜீவன் போல..."

இங்குப் பறவை என்பது இயற்கையின் ஆக உன்னதமான, வஞ்சகமற்ற சாட்சியத்தின் குறியீடு. ஒரு செங்கண் குருவிகூட அங்கீகரித்த தூய்மையான காதலை, இந்த மனிதச் சமூகம் எப்படி எதிர்கொண்டது என்ற புள்ளியில் கவிதை வன்முறைக்கு எதிரான உக்கிரத்தை அடைகிறது:

"யோசித்துப் பார்த்தால் நெருப்பு நெருப்பாக வருகிறது. ஒரு செங்கண் குருவிகூட அங்கீகரித்த நமது காதலை இவர்களேன் பழமாகவும் கொட்டையாகவும் பிரித்துச் சிதைத்தனர்?"

காதலை ‘பழமாகவும் கொட்டையாகவும் பிரித்துச் சிதைப்பது’ என்பது சமூகத்தின் வன்முறையைக் குறிக்கும் உன்னதமான மட்டக்களப்புப் பிராந்தியப் படிமம். சாதி, மதம், வர்க்கம், ‘அயலூரான்’ என்ற குரூரமான பேதங்களைக் கொண்டு, இயற்கையான மனிதப் பிணைப்பைத் துண்டு துண்டாக வெட்டிச் சிதைக்கும் சமூக நிறுவனங்களின் வன்முறையை (Institutional Violence) இந்த வரிகள் தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன. செங்கண் குருவி என்ற வஞ்சகமற்ற இயற்கை காதலை இணைக்கப் பார்க்கிறது; மனிதச் சமூகமோ அதனைத் துண்டாடப் பார்க்கிறது என்ற முரண் இங்குப் போரின் குரூரத்தோடு இணைகிறது.

4. கடிதங்களின் ஆடையும் காதல் பித்தின் கொதிநிலையும்

சமூகத்தின் வன்முறையால் காதல் தோற்றுப்போன பின்னரும், காதலன் தன் அகத்தில் அந்தக் காதலைக் கைவிடுவதில்லை. கவிதை முடியும் வரிகள் உலக இலக்கியப் பரப்பில் வரும் மஜ்னூனின் ‘காதல் பித்தை’ (Divine Madness) நினைவூட்டுபவை:

"வைத்திருப்பேன்- உனது கடிதங்கள் அனைத்தையுமே வைத்திருப்பேன். தைத்துப் பொருத்தி அவற்றை ஆடையாய் உடுத்துக்கொண்டு திரிய...."

பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுஃமான் வியந்து பாராட்டுவது போல, காதலியின் கடிதங்களைத் தைத்து ஆடையாக உடுத்திக்கொண்டு அலைவதான இப்படிமம் தமிழ் கவிதை வரலாற்றிற்கு முற்றிலும் புதியது. கடிதங்கள் என்பது வெறும் காகிதங்கள் அல்ல; அவை காதலியின் அகம், அவளது தீண்டல், அவளது நினைவுகளின் கூட்டு வடிவம்.

சமூகத்தின் குரூரப் பார்வையில் அவன் பைத்தியமாகத் தெரியலாம்; ஆனால், அவனோ காதலியின் நினைவுகளையே தன் மானத்தைக் காக்கும், தன் ஆன்மாவை மூடும் ஆடையாக மாற்றிக் கொள்கிறான். காதல் தோல்வியின் கொதிநிலையும், வன்முறை உலகிற்கு எதிரான அவனது மௌனக் கலகமும் இவ்விரண்டு வரிகளில் ஆகச்சிறந்த உன்னத அழகியலை (Sublime Aesthetics) எட்டுகின்றன.

முடிவுரை

சோலைக்கிளியின் வன்முறைக்கு எதிரான உக்கிரம் என்பது, அவரது பூமனதில் விழுந்த கீறல்களிலிருந்துதான் பிறக்கிறது. ‘அந்த வெல்வெட்டுப் பறவை’ கவிதை, வன்முறையே ஒழுங்காகிவிட்ட எட்டாவது நரகத்தில், காதலும் மெல்லிதயமும் எவ்வாறு சமூக அமைப்புகளால் சிதைக்கப்படுகின்றன என்பதைப் பறைசாற்றும் ஆகச்சிறந்த பனுவலாகும். கடிதங்களை ஆடையாக உடுக்கும் அந்த இறுதிப் படிமம், சோலைக்கிளியை உலகளாவிய ஆன்மீகக் காதல் கவிஞர்களின் வரிசையில் தனித்து நிறுத்துகிறது.

அத்தியாயம் 5: இடப்பெயர்வும் 'அயலூரான்' என்ற தீத்தழும்பும்: எக்சிஸ்டென்ஷியலிச நோக்கு (Displacement & Existential Alienation)


இப்போது நாம் இறுதி ஆய்வு அத்தியாயமான அத்தியாயம் 5: இடப்பெயர்வும் 'அயலூரான்' என்ற தீத்தழும்பும்: எக்சிஸ்டென்ஷியலிச நோக்கு (Displacement & Existential Alienation) என்ற பகுதிக்குள் நுழைகிறோம்.

இங்கு சோலைக்கிளியின் 'இறந்த காலத்திற்காய் எழுதிய துயரகீதம்' என்ற கவிதையை முதன்மைப்படுத்தி, போர்க்கால இடப்பெயர்வு, அகதி நிலை மற்றும் மனிதன் தன் அகத்திலிருந்தே அந்நியமாதல் ஆகியவற்றை 'எக்சிஸ்டென்ஷியலிசம்' (Existentialism) மற்றும் 'அந்நியமாதல் கோட்பாடு' (Theory of Alienation) ஊடாக விரிவாக ஆராய்வோம்.

 - கவிஞர் சோலைக்கிளி -

1. நிலப்பரப்புச் சிதைவும் அகவய அந்நியமாதலும் (The Bureaucratic and Spatial Alienation)

இப்போது நாம் இறுதி ஆய்வு அத்தியாயமான அத்தியாயம் 5: இடப்பெயர்வும் 'அயலூரான்' என்ற தீத்தழும்பும்: எக்சிஸ்டென்ஷியலிச நோக்கு (Displacement & Existential Alienation) என்ற பகுதிக்குள் நுழைகிறோம்.

இங்கு சோலைக்கிளியின் 'இறந்த காலத்திற்காய் எழுதிய துயரகீதம்' என்ற கவிதையை முதன்மைப்படுத்தி, போர்க்கால இடப்பெயர்வு, அகதி நிலை மற்றும் மனிதன் தன் அகத்திலிருந்தே அந்நியமாதல் ஆகியவற்றை 'எக்சிஸ்டென்ஷியலிசம்' (Existentialism) மற்றும் 'அந்நியமாதல் கோட்பாடு' (Theory of Alienation) ஊடாக விரிவாக ஆராய்வோம்.

போர் மற்றும் இன முரண்பாடுகளின் ஆகக் கொடூரமான விளைவு, மனிதனை அவனது சொந்த நிலத்திலிருந்து, அவனது வேர்களிலிருந்து பிடுங்கி எறிவதாகும். 1980-களில் ஈழத்து நிலப்பரப்பில் நிகழ்ந்த தொடர்ச்சியான இடப்பெயர்வுகளும், நிர்வாகக் காரணங்களாலான இடமாற்றங்களும் வெறும் பூகோள ரீதியான நகர்வுகள் அல்ல; அவை மனித ஆன்மாவைத் துண்டாடும் எக்சிஸ்டென்ஷியலிச (Existential) அதிர்ச்சிகள் ஆகும். சோலைக்கிளியின் ‘இறந்த காலத்திற்காய் எழுதிய துயரகீதம்’ (01.10.1987 இல் நிகழ்ந்த தனது இடமாற்றத்தின் நினைவாக எழுதப்பட்டது) கவிதை, இந்த நிலப்பெயர்வின் வலியை ஆகச்சிறந்த தத்துவார்த்தத் தளத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது.

ஜெர்மன் மெய்யியலாளர் மார்ட்டின் ஹைடெக்கர் (Martin Heidegger) மனிதனின் இருப்பை 'நிலத்தோடு பிணைந்திருத்தல்' (Dasein / Being-in-the-world) என்று வரையறுப்பார். மனிதன் தன் நிலத்திலிருந்து பிரிக்கப்படும்போது, அவனது இருப்பின் அர்த்தமே சிதைந்துபோகிறது. சோலைக்கிளி கவிதை தொடங்கும் போதே இந்த அந்நியமாதலின் ஆழத்தைப் பதிகிறார்:

"இன்னும் தூர வருகின்றேன். இருந்த இடமும் தூரம்தான்; ஆனாலும் இடம்மாறி இன்னும் தூர வருகின்றேன்.

நானே என்னைவிட்டும் தூரித்த பிறகு இந்த நிலமென்ன? நானிருந்த பழைய இடமென்ன?"

"நானே என்னைவிட்டும் தூரித்த பிறகு..." என்ற வரி, இக்கவிதையின் ஆகப் பெரும் தத்துவார்த்தப் புள்ளியாகும். இது வெறும் ‘புறவயமான இடப்பெயர்வு’ (Physical Displacement) அல்ல; மனிதன் தன்னிடமிருந்தே, தன் அகத்திலிருந்தே முற்றாக அந்நியப்பட்டுப் போகும் ‘அகவய அந்நியமாதல்’ (Self-Alienation). தான் வாழ்ந்த இடமும் தூரம், இப்போது செல்லும் இடமும் தூரம் எனும் போது, போர்க்காலப் பூகோளத்தில் அவனுக்கென்று சொந்தமான, பாதுகாப்பான ‘மைய நிலம்’ (Center) என எதுவுமே இல்லை என்ற எக்சிஸ்டென்ஷியலிச வெறுமை நிலை (Existential Void) துலங்குகிறது.

2. 'அயலூரான்' என்ற தீத்தழும்பும் இனக்குழு முரண்பாட்டின் குரூரமும்

ஈழத்து வன்முறைச் சூழலில் பேரினவாத அரசுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறை ஒருபுறமிருக்க, உள்ளூர் நிலப்பரப்பில் பிராந்திய ரீதியாகவும், சமய ரீதியாகவும் மனிதர்களுக்குள் உருவான ‘குழுவாத துவேஷங்கள்’ (Sectional and Regional Hatred) மனிதநேயத்தை மிகக் கொடூரமாகக் காயப்படுத்தின. கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம் சுட்டிக்காட்டுவது போல, "அயலூரான் பேதம் காட்டி அந்நியப்படுத்தும் குழுவாத வன்முறை" சோலைக்கிளியின் மெல்லிதயத்தில் ஒரு தழும்பாக மாறுகிறது.

"இன்னும் உலகம் விடியவில்லை. விடிந்திருந்தால் எனைப் பிரித்து தனிமையிலே துவேஷித்த 'அயலூரான்' பேதம் ஜீவிக்க நியாயமில்லை. இருந்தாலும் எனக்குள் காட்டு மல்லிகைப் பூவாசம் வீசும்."

சொந்த மண்ணில், சக மனிதர்களால் ‘அயலூரான்’ (The Other / Stranger) என்று முத்திரையிடப்பட்டுத் தனிமைப்படுத்தப்படும் போது எழும் வலி மிக உக்கிரமானது. பிரெஞ்சு மெய்யியலாளர் ஜான் பால் சார்த்தர் (Jean-Paul Sartre) "சக மனிதர்களே நரகம்" (Hell is other people) என்பார். ‘எட்டாவது நரகம்’ என்ற குறியீடு இத்தருணத்தில் இன்னும் அர்த்தமடைகிறது.

அரசு செலுத்தும் வன்முறையைக் காட்டிலும், தன் அண்டை அயலான் காட்டும் பிராந்திய பேதமும் துவேஷமும் கவிஞனின் இதயத்தில் ‘தீத்தழும்பாக’ (Scars of Fire) விழுகிறது. ஆயினும், அந்தத் தீத்தழும்புக்கு மத்தியிலும் "எனக்குள் காட்டு மல்லிகைப் பூவாசம் வீசும்" என்று கவிஞன் பிரகடனப்படுத்துவது, வன்முறை உலகிற்கு எதிராக அவன் தன் அகத்தின் ஈரம் காயாமல் காக்கும் உன்னதமான அறக் கலகமாகும்.

3. எளிய பிரியங்களின் நினைவுகளும் உலுவாக்கொறிச் சோறும்: நுண்-அரசியல் வாசிப்பு

இடப்பெயர்வின் வலியையும், கடந்த காலத்தின் மீதான ஏக்கத்தையும் சோலைக்கிளி எந்தப் பெருங்கதையாடல்களின் (Grand Narratives) மூலமும் பேசவில்லை. மாறாக, மிக எளிய, நுண்-அரசியல் சார்ந்த (Micro-politics of Memory) அன்றாட வாழ்வியல் நினைவுகளின் வழியே கடத்துகிறார்:

    தான் துள்ளி விளையாடிய மாமரம்.

    பூனை போலத் தனக்குப் பணியவைத்த அன்புள்ள சகோதரி.

    ஒரு நாள் அவள் கிள்ளித் தந்த முட்டையின் மஞ்சள் கரு.

    சமையலறையில் உணவும் பழப்புளியும்.

    தனது சப்பாத்தின் சத்தத்தில் தலையுயர்த்தும் சொறிநாய்.

இலக்கியக் கோட்பாட்டுத் தளத்தில் இவற்றை ‘நினைவுகளின் தொல்பொருளியல்’ (Archaeology of Memory) எனலாம். ஒரு மனிதனின் வாழ்வை அர்த்தப்படுத்துவது பெரிய தத்துவங்கள் அல்ல; முட்டையின் மஞ்சள் கருவும், சமையலறைப் பழப்புளியும், தெருவின் சொறிநாயும்தான். வன்முறையின் காலம் இந்த எளிய பிரியங்களின் நினைவுகளைக் கூட அசைபோட முடியாதபடி மனிதனின் சக்தியைக் குன்றச் செய்கிறது: "என் மெல்லிதயம் புறாநடக்கும் தரை. சிறு பூவிழுந்தால்கூட சுள்ளென்று வலிக்கின்ற வெண்பஞ்சுப் பொதி."

கவிதை முடியும் வரிகள் ஈழத்து இலக்கியப் பரப்பில் ஆகச்சிறந்த, நெகிழ்ச்சியான வரிகள் ஆகும்:

"ஒன்றுதான், மிகப்பெருங் கவலை ஒன்றுதான்: சகோதரி தருவதாய்ச் சொன்ன எனக்குப் பிடித்த உலுவாக் கொட்டைக் கறிசோறு அங்கிருக்கும் காலத்தில் தின்னக் கிடைக்கவில்லை."

'உலுவாக் கொட்டைக் கறிசோறு' (வெந்தயச் சோறு) என்பது மட்டக்களப்பு முஸ்லிம் பண்பாட்டுக்கே உரிய தனித்துவமான உணவுப் பழக்கம். கவிஞன் தன் இடப்பெயர்வின் ஆகப் பெரும் துயரமாக, ஒரு பெரும் தத்துவ இழப்பையோ அல்லது சொத்து இழப்பையோ பேசவில்லை; மாறாகத் தன் சகோதரி தருவதாகக் கூறி, வன்முறைச் சூழலால் தின்னக் கிடைக்காமல் போன ‘உலுவாக் கறிசோற்றை’ப் பேசுகிறான்.

அரசியல் அதிகாரங்கள் நிலத்தை வரைபடங்களில் துண்டாடும் போது, சாமானிய மனிதனின் வாழ்வில் அறுந்துபோவது இத்தகைய எளிய பிரியங்களும், உணவின் ருசிகளும்தான் என்பதை இந்த ஒற்றை வரியின் மூலம் சோலைக்கிளி உலகளாவிய பின்காலனிய அகதி அழகியலாக (Post-colonial Refugee Aesthetics) மாற்றியமைக்கிறார்.

முடிவுரை

பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுஃமான் மற்றும் கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம் ஆகியோர் குறிப்பிட்டது போல, சோலைக்கிளியின் உணர்வுலகும் உலகப் பார்வையும் பிராந்திய எல்லைகளைத் தாண்டி உலகளாவிய மானுடப் பரப்பை நோக்கிய சுவடுகளைக் கொண்டவை. ‘இறந்த காலத்திற்காய் எழுதிய துயரகீதம்’ கவிதை, வன்முறைச் சூழலில் நிகழும் இடப்பெயர்வை வெறும் பூகோள நகர்வாகப் பார்க்காமல், மனித இருப்பின் எக்சிஸ்டென்ஷியலிசத் தவிப்பாகவும், பிராந்தியப் பண்பாட்டின் ஆக எளிய நினைவுகளின் அழிவாகவும் காட்டி, சோலைக்கிளியை நவீனத் தமிழ்க் கவிதையின் உன்னத ஆன்மாவாக நிலைநிறுத்துகிறது.

முடிவுரை: உலக இலக்கியப் பரப்பில் சோலைக்கிளியின் இடம் (Conclusion: Solaikili in the Arena of World Literature)

இத்தொகுப்பின் ஒட்டுமொத்த தத்துவார்த்த, அழகியல் சாராம்சங்களை சர்வதேச கவிதை மற்றும் கோட்பாட்டுப் பரப்போடு (Global Literary Space) ஒப்பிட்டு, இந்தப் பகுப்பாய்வின் முடிவுரை: உலக இலக்கியப் பரப்பில் சோலைக்கிளியின் இடம் (Conclusion: Solaikili in the Arena of World Literature) நோக்கப்படுகின்றது.

1. 'எட்டாவது நரகம்' தொகுப்பின் கோட்பாட்டுச் சுருக்கம் (Theoretical Synthesis)

கவிஞர் சோலைக்கிளியின் ‘எட்டாவது நரகம்’ (1988) நவீன தமிழ்க் கவிதை வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனைப் பனுவலாகும் (Watershed Text). 1980-களின் ஈழத்து இலக்கியச் சூழலில் நிலவிய ஒற்றைப்பரிமாண, நேரடி அரசியல் பிரசாரக் கவிதைகளின் தர்க்க ஒழுங்கை உடைத்து, ஒரு புதிய ‘அதிர்ச்சி அழகியலை’யும் (Aesthetics of Trauma) ‘சர்ரியலிசப் படிமப் பாஷை’யையும் இத்தொகுப்பு சாத்தியமாக்கியது. இத்தொகுப்பை ஐந்து முக்கிய தத்துவார்த்தப் புள்ளிகளில் நாம் பகுப்பாய்வு செய்துள்ளோம்:

    அறிமுகம்: சமயக் குறியீடுகளைத் தலைகீழாக்கி (Subversion of Myth), மன்னிப்பற்ற ஒரு போர்க்காலப் பூகோளத்தை ‘எட்டாவது நரகம்’ என்று பிரகடனப்படுத்திய டிஸ்டோபியத் தத்துவம்.

    அத்தியாயம் 1: போரின் குரூரம் மனிதனின் எதிர்காலத்தைச் சிதைப்பதைக் காட்டும் ‘கருப்பையுள் புகுந்த வன்முறை’ மற்றும் தாலாட்டுகளின் மரணம்.

    அத்தியாயம் 2: தாய்ப்பால் ஈயக்குழம்பாக மாறுவதான ‘உடற்கூற்று அரசியல்’ (Biopolitics) மற்றும் கிராமிய நிலப்பரப்பும் அண்டவியல் ஒழுங்கும் (Cosmic Rupture) போரினால் உருக்குலைதல்.

    அத்தியாயம் 3: மரபான தர்க்க அழகியலுக்கும் நவீன மொழிப் போக்குகளுக்கும் இடையிலான அழகியல் யுத்தம்; மட்டக்களப்பு மண்ணின் பிராந்திய மொழியைப் பின்காலனிய எதிர்ப்பு மொழியாக மாற்றியமைத்தல்.

    அத்தியாயம் 4: வன்முறைக்கு நடுவே ‘காட்டுப்பூ வாசம் வீசும்’ மெல்லிதயத்தின் காதல் பித்தும் (Romantic Madness), காதலியின் கடிதங்களை ஆடையாக உடுத்தும் உன்னதக் குறியீட்டு அழகியலும்.

    அத்தியாயம் 5: இடப்பெயர்வும் ‘அயலூரான்’ என்ற துவேஷத் தீத்தழும்பும் ஏற்படுத்திய எக்சிஸ்டென்ஷியலிச அந்நியமாதல்; உலுவாக்கொறிச் சோறு போன்ற நுண்-நினைவுகளின் வழியே அகதி வாழ்வை வரைதல்.

2. சர்வதேச எதிர்ப்பு இலக்கியப் பரப்பில் சோலைக்கிளி (Solaikili and Global Resistance Literature)

சோலைக்கிளியின் கவிதைகளை வெறும் ஈழத்து வட்டார எல்லைக்குள்ளோ அல்லது தமிழ்க் கவிதைச் சூழலுக்குள்ளோ மட்டும் சுருக்கி மதிப்பிடுவது அவரது கலை ஆளுமைக்குச் செய்யும் அநீதியாகும். பாலஸ்தீனத்தின் ஆகச்சிறந்த எதிர்ப்பு இலக்கியக் கவிஞர்களான மஹ்மூத் தர்வீஷ் (Mahmoud Darwish), ஃபத்வா துக்கான் (Fadwa Touqan), மற்றும் தற்காலப் பெண் கவிஞரான ரஃபீஃப் சியாதா (Rafeef Ziadah) ஆகியோரின் கவித்துவ வீச்சோடு சோலைக்கிளியின் அழகியலை நாம் நேரடியாக ஒப்பிட முடியும்.

பலஸ்தீனத்தின் நிலமிழப்பையும், அகதி நிலையையும், ‘அடையாள அட்டை’ (Identity Card) போன்ற கவிதைகளின் மூலம் தர்வீஷ் உலக அரங்கிற்கு எப்படிக் கடத்தினாரோ, அதே உக்கிரத்துடன் ஈழத்துக் கிராமங்களின் ‘இறகு உதிர்ந்த’ அவல உருவத்தையும், ‘அயலூரான்’ என்ற துவேஷத்தின் வலியையும் சோலைக்கிளி பதிவு செய்துள்ளார்.

ஃபத்வா துக்கான் போரின் வன்முறைக்கு மத்தியிலும் மனிதநேயத்தின் மென்மையை, காதலைத் தன் கவிதைகளில் கைவிடாமல் இருந்ததைப் போல, சோலைக்கிளி சுற்றிலும் குண்டுகள் வெடிக்கும் யுகத்திலும் ‘வெல்வெட்டுப் பறவை’யையும் ‘காட்டு மல்லிகைப் பூவாசத்தையும்’ தன் கவிதை மொழியின் ஆன்மாவாகக் தக்கவைத்துக் கொள்கிறார்.

ரஃபீஃப் சியாதா தனது புகழ்பெற்ற ‘Shades of Anger’ கவிதையில், "We teach life, sir" (நாங்கள் வாழ்க்கையைக் கற்றுக்கொடுக்கிறோம்) என்று போரின் இடிபாடுகளுக்கு மத்தியிலிருந்து முழங்குவார். சோலைக்கிளியின் ‘தொப்பி சப்பாத்துச் சிசு’ மற்றும் ‘தொட்டில்’ கவிதைகளும், போர் குழந்தைகளைக் கருவறையிலேயே ஆயுதபாணிகளாக மாற்ற முனையும் அநியாய யுகத்திலும், ‘உலுவாக்கொறிச் சோற்றின்’ பிரியங்களையும், ‘மெல்லிதயம் புறாநடக்கும் தரை’ என்ற ஈரம் கசியும் மனிதநேயத்தையுமே உலகிற்குப் போதிக்கின்றன.

லத்தீன் அமெரிக்கக் கவிதைகளில் காணப்படும் ‘மாய யதார்த்தவாத’ (Magical Realism) மற்றும் சர்ரியலிசப் படிமங்களை, சோலைக்கிளி எவ்வித மேற்கத்தியப் பகட்டும் இன்றி, தன் மட்டக்களப்பு மண்ணின் பாமரன் உருவாக்கிய கிராமிய மொழியிலிருந்தே (Folk Idioms) கண்டடைகிறார் என்பதுதான் அவரது ஆகப் பெரும் சர்வதேசத் தனித்துவமாகும்.

3. இறுதி மதிப்பீடு (Final Verdict)

சோலைக்கிளி பதாகைகளைத் தூக்கவில்லை; சுலோகங்களை முழங்கவில்லை. ஆனால், கவிதை என்ற உன்னதமான கலாயுதத்தைக் கொண்டு, வன்முறை என்ற பூதத்தின் சுயரூபத்தைப் படிமப்புலத்தில் கிழித்துக் காட்டினார். பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி சுட்டிய ‘மொழி நுண்மையும்’, பேராசிரியர் நுஃமான் பாராட்டிய ‘தர்க்கமீறிய கவிதை பாஷையும்’, கவிஞர் வில்வரத்தினம் வியந்த ‘உக்கிர ஆத்மார்த்த வெளிப்பாடும்’ சோலைக்கிளியை நவீனத் தமிழ்க் கவிதையின் ஆகச்சிறந்த அவன்கார்ட் (Avant-Garde) கவிஞராக நிறுவுகின்றன.

‘எட்டாவது நரகம்’ என்பது வெறும் ஒரு கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பல்ல; அது வன்முறையினால் சிதைக்கப்படும் மானுடத்தின் மீதான ஒரு சர்வதேசத் தத்துவார்த்தப் பிரகடனம். இப்பகுப்பாய்வு S வழி, சோலைக்கிளி உலக எதிர்ப்பு இலக்கிய வரைபடத்தில் (Global Map of Resistance Literature) தனக்கென ஒரு நிலையான, உன்னதமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளார் என்பது தடையின்றி நிறுவப்படுகிறது.


உசாத்துணைப் பட்டியல் (Bibliography)

1. முதன்மை மற்றும் தமிழ்ப் பனுவல்கள் (Primary & Tamil Sources)

    சோலைக்கிளி. (1988). எட்டாவது நரகம். வியூகம் வெளியீடு, கல்முனை. (முதற்பதிப்பு).

    நுஃமான், எம். ஏ. (1988). "சோலைக்கிளியின் கவிதைகள்” – எட்டாவது நரகம் தொகுப்பிற்கான அணிந்துரை.

    வில்வரத்தினம், சு. (1988, மார்கழி). "எட்டாவது நரகம்” (ஒரு விமர்சனப் பார்வை) – அலை (33); அலை கலை இலக்கிய வட்டம், யாழ்ப்பாணம். பக். 1161-1163

    சிவத்தம்பி, கா. (2000). ‘ஈழத்துத் தமிழிலக்கியத் தடம் 1980-2000 பார்வையும் விமர்சனமும்’, மூன்றாவது மனிதன் பதிப்பகம், கொழும்பு.

    முருகையன், இ. (1985, ஆகஸ்ட்-செப்டம்பர்). "கடுங்கோபத்துடன் ஒரு கட்டுரை". மல்லிகை (21ஆவது ஆண்டு மலர்), யாழ்ப்பாணம்; பக். 33-38.

2. சர்வதேசக் கோட்பாட்டுப் பனுவல்கள் (International & Theoretical Sources)

    Barthes, Roland. (1978). A Lover's Discourse: Fragments. (Trans. Richard Howard). New York: Hill and Wang. (அத்தியாயம் 4-க்கான காதல் குறியீட்டியல் கோட்பாடு)

    Benjamin, Walter. (1968). Theses on the Philosophy of History (Illuminations). (Trans. Harry Zohn). New York: Schocken Books. (அறிமுகம் மற்றும் அத்தியாயம் 2-க்கான பேரழிவு மற்றும் அண்டவியல் சிதைவுக் கோட்பாடு)

    Breton, André. (1924). Manifesto of Surrealism. Paris. (அத்தியாயம் 3-க்கான சர்ரியலிச மொழிக் கோட்பாடு)

    Darwish, Mahmoud. (2003). Unfortunately, It Was Paradise: Selected Poems. (Trans. Munir Akash). California: University of California Press. (முடிவுரைக்கான பலஸ்தீன எதிர்ப்பு இலக்கிய ஒப்பீடு)

    Foucault, Michel. (2003). “Society Must Be Defended”: Lectures at the Collège de France. New York: Picador. (அத்தியாயம் 2-க்கான உடலரசியல் / Biopolitics கோட்பாடு)

    Heidegger, Martin. (1962). Being and Time. (Trans. John Macquarrie & Edward Robinson). New York: Harper & Row. (அத்தியாயம் 5-க்கான நிலமும் இருப்பும் / Existential Alienation கோட்பாடு)

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.