வானதி பிறந்தது வசதியான குடும்பத்தில். ஆனால் அவளின் வாழ்க்கையின் உண்மையான வடிவம் கனடாவின் பனிக்காற்றில் தான் செதுக்கப்பட்டது. ஒழுங்கும் ஒத்திகையும் கலந்து கிடந்த வளர்ப்பு, அதன் நடுவே, கடின உழைப்பை தன் நெஞ்சின் துடிப்பாக மாற்றிக் கொண்டு, அவள் வைத்தியராக உயர்ந்தாள்.

சிறுவர் வைத்திய நிபுணராக அவளின் நாட்கள், குழந்தைகளின் அழுகையும் சிரிப்பும் கலந்த ஓர் இனிய இசைபோல் பாய்ந்து கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு குழந்தையின் கண்ணீரும் அவளுக்கு ஒரு பொறுப்பாகவும், ஒவ்வொரு சிரிப்பும் ஒரு வெற்றியாகவும் மாறின. மருத்துவமனையின் வெள்ளைச் சுவர்களுக்குள் அவள் உருவாக்கிய உலகம்—அன்பும் அர்ப்பணிப்பும் கலந்த ஒரு சிறிய பிரபஞ்சம்.

உலகின் பல நகரங்கள் அவளின் காலடிச்சுவடுகளை நினைவில் வைத்திருந்தன. மாநாடுகள், பயிற்சிகள், ஆராய்ச்சிகள் என அவளின் வாழ்க்கை நின்று விடாத ஒரு சக்கரம் போல இடையறாது சுழன்றது. அந்த சுழற்சியின் மையத்தில் இருந்தது அவளின் உறுதி; “நிற்காதே” என்று அவளையே அவள் தொடர்ந்து அழைக்கும் ஓர் உள் குரல்.

அவளின் பெற்றோர், மண்ணின் மணத்தை இழக்காதவர்கள். வெளிநாட்டின் வசதிகளுக்குள் வாழ்ந்தாலும், சொந்த கலாச்சாரத்தின் நெஞ்சுரத்தை தளர விடாதவர்கள். அந்த மரபின் கயிறு உறுதியாக கட்டப்பட்டிருந்தது—அதன் ஒரு முடிச்சில் தான் மாதவன் நுழைந்தான்.

மாதவன்—சொந்த நாட்டில் சட்டம் படித்து வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றியவன். அவன் பார்வை அமைதியாக இருந்தது; ஆனால் அந்த அமைதியின் அடியில் ஓர் ஆழம் இருந்தது. மெதுவாக பேசும் அவன் சொற்கள், சிந்தித்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவையாக இருந்தன. அவன் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது இசையின் ஒரு  நதி.

மிருதங்கம் அவனுக்கு ஒரு வாத்தியம் மட்டும் அல்ல, அது அவன் மூச்சின் தாளம். அவன் விரல்கள் தாளத்தைத் தொட்டவுடன், அவன் உள்ளம் பேசத் தொடங்கும். உலகம் அவனை ஒரு வழக்கறிஞராக அறிந்தாலும், அவன் தன்னை இசையின் வழியே தான் உணர்ந்தான்.

இந்த இரு உலகங்கள்—ஒரு மருத்துவத்தின் துல்லியமும், மற்றொன்று இசையின் நுணுக்கமும்—ஒரே நூலில் இணையும் முன்பாக, வாழ்க்கை அவர்களுக்காக இன்னும் பல கதைகளை பின்னிக் கொண்டிருந்தது.

திருமணத்தின் முதல் நாட்கள், இருவருக்கும் புதிதாய் உருவாகும் ஓர் இனிய இசைபோல் இருந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் புதிய ராகம், ஒவ்வொரு உரையாடலும் புதிய தாளம். ஆனால் அந்த இசையின் சுருதி, கவனிக்க முடியாத அளவிற்கு மெதுவாகத் தப்பத் தொடங்கியது.

கனடா, வானதிக்கு வாய்ப்புகளின் விரிந்த வெளி என்றால், மாதவனுக்கோ அது வெறுமையாக ஒலிக்கும் ஒரு மேடை. பார்வையாளர்கள் இல்லாத அரங்கம் போல, அவன் முயற்சிகளுக்கு எதிரொலி கிடைக்கவில்லை. தன் கல்வி, தன் திறமை—இவை அனைத்தும் அந்த நிலத்தில் வேரூன்ற முடியாதவையாகத் தோன்றின.

சட்டம் அவன் கற்றது; ஆனால் அந்த கல்விக்கு இங்கே கேட்போர் இல்லை என்று அவன் உணர்ந்தான். வேறு வேலைகள் அவனுக்கு ஒரு சமரசமாகவே தெரிந்தன—தன் அடையாளத்தை இழக்கும் ஒரு மெதுவான ஒப்புதல் போல. அந்த எண்ணமே அவன் உள்ளத்தை மெதுவாகக் கசக்கிக் கொண்டிருந்தது.

மிருதங்கம் மட்டும் அவனை விட்டு விலகவில்லை. அதன் தோல் மீது அவன் விரல்கள் ஆடியபோது, வெளியில் ஒரு தாளம் உருவானது; ஆனால் உள்ளத்தில், அது ஒரு மறைமுகமான மௌனமாகவே இருந்தது. ஒவ்வொரு அடியிலும் அவன் பதுங்கிய ஏமாற்றத்தை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றான். தாளம் சரியாக இருந்தாலும், அவன் மனம் சிதறிய சங்கீதமாகவே இருந்தது.

வானதி அந்த மெல்லிய மாற்றங்களை உணரத் தொடங்கினாள். ஒருகாலத்தில் இணைந்து ஒலித்த இசை, இப்போது தனித்தனி தாளங்களாகப் பிளந்து கொண்டிருந்தது. அந்த இரு உலகங்களின் இடைவெளி—ஒரு சொல் கூட பேசாமல்—அவர்களுக்குள் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

வானதி வேலை முடித்து வீடு திரும்பும் நேரம், அவளின் உடலும் மனமும் ஓய்வை நாடிக் காத்திருந்தன. மருத்துவமனையின் நீண்ட நடைபாதைகளில் ஒலித்த குழந்தைகளின் அழுகையும், பெற்றோரின் கவலையும், அவள் மனதில் இன்னும் மெதுவாக எதிரொலித்துக்கொண்டே இருந்தது. அந்தச் சத்தங்களிலிருந்து தப்பித்து, வீட்டின் கதவைத் திறக்கும் அந்த ஒரு கணத்தில்—அமைதியையும், ஒருவரின் புரிதலான நிசப்தத்தையும் தான் அவள் எதிர்பார்த்தாள். ஆனால் கதவு திறந்தவுடன் அவளை வரவேற்றது அமைதி அல்ல—மிருதங்கத்தின் ஒலி.

அந்த ஒலி, சில நேரங்களில் மென்மையான மழைத்துளிபோல் விழுந்தது. நிதானமான தாளங்கள், ஒரு சாந்தமான மனநிலையைப் போல அவளின் சோர்வை தழுவியது. அந்த நேரங்களில், மாதவன் தனது உலகத்தோடு ஒன்றாகி இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்; அந்த இசையில் அவன் தன்னைத் தேடிக்கொண்டு இருப்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள், ஆனால் சில வேளைகளில், அதே மிருதங்கம் இடியென முழங்கியது. சுவர்களைத் தாக்கி எதிரொலிக்கும் அந்த வலுவான அடிகள், வீட்டின் அமைதியை உடைத்துச் சிதறடித்தது. ஒவ்வொரு தாளமும், அவன் உள்ளத்தில் குவிந்திருந்த ஏமாற்றங்களின் வெளிப்பாடாக ஒலித்தன. அது வெறும் இசை அல்ல—ஒரு சொல்லாத கோபம், ஒரு அடக்கப்பட்ட வருத்தம்.

வானதி, கதவின் அருகில் ஒரு கணம் நின்றுவிடுவாள். உள்ளே செல்லும் முன், அந்த ஒலியின் மனநிலையை அளவிட முயல்வாள்—இன்று அது மழையா, அல்லது இடியா என்று. அவள் கைகளில் இருந்த பை மெதுவாக கீழிறங்கும்; அவள் மூச்சு சிறிது கனமாகும்.

ஒரே வீட்டில் இருந்தாலும், அந்த மிருதங்கத்தின் தாளங்கள் அவர்களுக்குள் ஒரு மறைமுகத் தூரத்தை வரைவது போல இருந்தது. வானதி எதிர்பார்த்த அமைதி, அந்த ஒலிகளின் நடுவே எங்கோ தொலைந்து போயிருந்தது.

அவள் சுமந்து கொண்டிருந்த களைப்பின் மீது, அந்த மிருதங்க ஒலி இடைவிடாமல் அடித்துச் சென்றது. நாள் முழுவதும் தாங்கிய சோர்வு, அந்தத் தாளங்களின் ஒவ்வொரு அடியிலும் சிதறிப் போனது. “போதும்…” என்று சொல்லிக் கொண்டே, அவள் மனம் உள்ளுக்குள் நொறுங்கிக் கொண்டிருந்தது—சத்தமில்லாத ஒரு உடைப்பு. அவள் கேட்டாள், தனக்கு வேலையின் பின் மனதிற்கு ஓய்வு வேண்டும் என்பதை விளக்கினாள், காத்திருந்தாள். ஆனால் மாதவனின் உலகம் வேறு ஓர் தாளத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு மாலை. வெளியில் குளிர்ந்த காற்று சாளரங்களை மெதுவாகத் தட்டிக்கொண்டிருந்தது. கண்ணாடி தகடுகள் லேசாக நடுங்கின; அந்த நடுக்கம், வீட்டின் அமைதியை மெதுவாகச் சிதைத்தது. ஆனால் அந்தக் குளிரை விடக் குளிர்ந்திருந்தது வானதியின் மனம்—உறைந்து போன ஏமாற்றங்களின் அடுக்கு அடுக்காக.

அந்த நேரத்திலும், மாதவன் மிருதங்கத்தைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தான். நேரம், சூழல், அவளின் நிலை—எதுவும் அவனுக்குப் பொருட்படாதது போல. அவன் விரல்கள் தாளத்தில் ஆடின; ஆனால் அந்த இசையில் இனிமை இல்லை—ஒரு பிடிவாதம், ஒரு தப்பிக்க முடியாத உள்மன அழுத்தம் மட்டும்.

அந்தச் சத்தம், வானதியின் உள்ளத்தில் தேங்கி இருந்த எல்லா கோபங்களையும் ஒரே நேரத்தில் உடைத்தெறிந்தது. பல நாட்களாகச் சொல்லாமல் வைத்திருந்த வார்த்தைகள், பல இரவுகளாக அடக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகள்—அனைத்தும் அந்த ஒரு கணத்தில் பொங்கி எழுந்தன.

அவள் வேகமாக அவன் பக்கம் சென்றாள். ஒரு கணம் கூட யோசிக்கவில்லை. அவள் கைகள் மிருதங்கத்தைத் தொட்டவுடன், அந்த இசை திடீரென நின்றது. அடுத்த நொடி—அது காற்றில் பறந்து தரையைத் தாக்கியது. மிருதங்கத்தின் ஒலி, இப்போது ஒரு உடைந்த ஒலியாக மட்டுமே மீதமிருந்தது.

அந்த ஒரு செயல்—அது வெறும் கோபத்தின் வெளிப்பாடு அல்ல. அது சொல்லாத வலிகளின் சிதறல். அந்த நொடி, அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் ஓடிக் கொண்டிருந்த இசையின் சுருதி முறிந்தது. அதன் பின் நிலவியது—ஒரு கனமான மௌனம். அந்த மௌனம், எந்தச் சத்தத்தையும் விட அதிகமாக குத்தியது.

அந்த நிகழ்விற்குப் பின், அவர்களின் வாழ்க்கை ஓர் இடைவிடாத சண்டைகளின் தொடர்ச்சியாக மாறியது. ஒருகாலத்தில் மென்மையாகப் பரிமாறிக் கொண்ட வார்த்தைகள், இப்போது கூர்மையான கத்திகளாய் மாறி ஒருவரை ஒருவர் காயப்படுத்தின. ஒவ்வொரு உரையாடலும் புரிதலுக்காக அல்ல—பாதுகாப்புக்காக நடந்த போராட்டமாகவே இருந்தது.

மாதவனின் சுற்றத்தில் இருந்த நண்பர்கள், அவனின் மனக்கிளர்ச்சிக்கு எண்ணெய் ஊற்றினர். ஆணாதிக்கத்தின் நிழலில் பழகிய அவர்களின் பார்வை, வானதியின் வெற்றியை ஒரு சவாலாகவே காட்டியது. “அவள் சம்பாதிக்கிறாள்; நீயும் உன் உரிமையை கேள்” என்ற வார்த்தைகள், முதலில் ஆலோசனையாகத் தோன்றினாலும், மெதுவாக அவன் மனதில் சந்தேகமாக வேரூன்றின. அந்த சந்தேகம், பிறகு கோபமாக வளர்ந்தது.

அந்த மாற்றம் மெதுவாக இருந்தாலும் ஆழமானது. ஒருகாலத்தில் இசையில் தன்னைத் தேடியவன், இப்போது அந்த இசையிலிருந்து விலகத் தொடங்கினான். அவன் கையில் இருந்த மிருதங்கம்—அவனின் மூச்சின் தாளம்—மெதுவாகக் கண்ணாடி குவளையாக மாறியது. தாளத்தின் இடத்தை குடிப் பழக்கம் ஆக்கிரமித்தது. ஒவ்வொரு குடிபோதையிலும், அவன் தன் தோல்விகளை மறக்க முயன்றான்; ஆனால் அவை மறையாமல் மேலும் தெளிவாக அவனைத் துரத்தின.

வானதி, ஒரு மருத்துவராக எண்ணற்ற உயிர்களை காப்பாற்றியவள். நோய்களின் அடையாளங்களைப் புரிந்து, சரியான சிகிச்சையால் பலரின் வாழ்க்கையை மாற்றியவள். ஆனால் தன் வாழ்க்கைக்குள் ஊறிக் கொண்டிருந்த இந்த அமைதியான நோயை—இந்த உறவின் சிதைவைக்—குணப்படுத்த முடியாமல் தவித்தாள்.

அவள் முயன்றாள். மீண்டும் மீண்டும் முயன்றாள். உரையாடல்களால், அமைதியால், பொறுமையால்—பல வழிகளில் அந்த உடைந்த பாலத்தைச் சேர்க்க முயன்றாள் , ஆனால் ஒவ்வொரு முயற்சியும், அவள் முன் மூடிய கதவாகவே நின்றது. அந்த கதவுகளின் பின்னால், அவள் சேர முடியாத ஒரு உலகம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. இருவரும் ஒரே வீட்டில் இருந்தாலும், அவர்களுக்குள் வளர்ந்த அந்தத் தூரம்—ஒரு நகரம் தாண்டிய தூரத்தை விட அதிகமாக இருந்தது.
இறுதியில், அவர்கள் இருவரும் தவிர்க்க முடியாத ஒரு முடிவின் விளிம்பில் நின்றனர். ஒரே மேடையில், ஒரே தாளத்தில் தொடங்கிய அவர்களின் வாழ்க்கை இசை, காலப்போக்கில் சுருதியை இழந்த ஓசையாக மாறி, ஒத்திசைவற்ற ஒலியாகச் சிதறியது.

பிரிவின் அந்த நிமிடம் அமைதியாக இருந்தாலும், அதன் உள்ளே சொல்லமுடியாத சுமைகள் இருந்தன. அவர்கள் இரண்டு வேறு பாதைகளில் நடைபோட்டனர்; அந்த பாதைகள் இனி ஒருபோதும் சந்திக்காதவையாகத் தோன்றின. ஆனால் அவர்கள் பகிர்ந்த நினைவுகள் மட்டும், மெல்லிய நிழல்கள்போல் பின்னால் தொடர்ந்தன.

அந்தத் தருணத்திலும் மாதவன் தன் நிலைப்பாட்டை உறுதியாகத் தாங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனதில் ஒலித்தது காதலின் மென்மையான மொழி அல்ல; நண்பர்களின் கணக்குப்பூர்வமான வார்த்தைகள். “திருமணம் செய்தவன், பாதிச் சொத்தில் எனக்கு உரிமை,” என்று அவன் கூறியபோது, அது ஒரு உணர்வின் வெளிப்பாடு அல்ல — அது ஒரு கணக்குப் புத்தகத்தில் வரையப்பட்ட கோடுகளைப் போல குளிர்ந்த, அளவிட்ட உரையாடல்.

அந்த ஒரு வாக்கியம், அவர்களுக்கிடையேயான உறவின் உண்மையான நிலையை வெளிச்சமிட்டது. காதல் மெதுவாக விலகி, அதன் இடத்தை உரிமை, கணக்கு, மற்றும் சுயநலம் பிடித்திருந்தது. வானதி அமைதியாக அவனை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் கண்களில் கண்ணீர் இல்லை — ஏனெனில் அது ஏற்கனவே வற்றிப் போயிருந்தது. அவள் இழந்தது ஒருவன் மட்டும் அல்ல; அவள் உயிரோடு நெய்திருந்த ஒரு கனவும் கூட.

வெளியில் பனி மெதுவாக விழுந்துக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு பனித்துளியும் அவர்கள் சேர்ந்து வாழ்ந்த அந்த இனிய நாள்களின் மௌனச் சாட்சியாக, சத்தமின்றி பூமியுடன் கலந்தது. காற்றின் குளிரில் ஒரு நினைவின் நடுக்கம் இருந்தது; அந்த நடுக்கம் அவளது உள்ளத்தையும் எட்டியது.

ஒருகாலத்தில் இசை போல ஒலித்திருந்த வாழ்க்கை — சிரிப்புகளும் நம்பிக்கைகளும் நிரம்பிய அந்த நாட்கள் — இப்போது ஒரு நீண்ட மௌனமாகவே மாறியிருந்தது. அந்த மௌனத்தில், சொல்லப்படாத வார்த்தைகளும், நிறைவேறாத ஆசைகளும், மறைந்து போன கனவுகளும் ஒலியின்றி வாழ்ந்துகொண்டிருந்தன.

அவள் அங்கே நின்றபடி, வெளியில் கரையும் பனியைப் போல, தன் நினைவுகளும் கனவுகளும் மெதுவாக காலத்தின் அடுக்குகளில் கரைந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்தாள். 

* டிஜிட்டல் ஓவியம் - சாட் ஜிபிடி வழி வநகி