பதிவுகள் முகப்பு

மகாகவி பாரதியார்  பாடல் - மங்கியதோர் நிலவினிலே கனவிலிது கண்டேன்            

இசை & குரல்: SUNO AI  ஓவியம்: சாட்ஜிபிடி வழி வநகி
ஆக்கியவர் - வ.ந.கிரிதரன் 

பாடலைக் கேட்டு மகிழ

மங்கியதோர் நிலவினிலே கனவிலிது கண்டேன்                                                       
வயது பதினாறிருக்கும் இளவயது மங்கை                                                          
பொங்கி வரும் பெரு நிலவு போன்ற ஒளி முகமும்                                            
புன்னகையின் புது நிலவு போற்ற வரும் தோற்றம்                                               
துங்கமணி மின் போலும் வடிவத்தாள் வந்து                                                         
தூங்காதே எழுந்தென்னைப் பாரென்று சொன்னாள்                                
அங்கதனிற் கண்விழித்தேன் அடடாவோ! அடடா                                                          
அழகெனும் தெய்வந்தான் அதுவென்றே அறிந்தேன் 

மங்கியதோர் நிலவினிலே கனவிலிது கண்டேன்                                                       
வயது பதினாறிருக்கும் இளவயது மங்கை   

யோகந்தான் சிறந்ததுவோ? தவம் பெரிதோ? என்றேன்.                     
யோகமே தவம் தவமே யோக மென உரைத்தாள்                            
ஏகமோ பொருளன்றி இரண்டாமோ? என்றேன்                           
இரண்டுமாம், ஒன்றுமாம்,யாவுமாம் என்றாள்                              
தாகமறிந் தீயுமருள் வான்மழைக்கே யுண்டோ?                            
தாகத்தின் துயர்மழைதான் அறிந்திடுமோ ? என்றேன்.                  
வேகமுடன் அன்பினையே வெளிப்படுத்தா மழைதான்             
விருப்புடனே பெய்குவது வேறாமோ? என்றாள். 

மங்கியதோர் நிலவினிலே கனவிலிது கண்டேன்                                                       
வயது பதினாறிருக்கும் இளவயது மங்கை   

காலத்தின் விதி மதியைக் கடந்திடுமோ என்றேன்                                                          
காலமே மதியினுக்கோர் கருவியாம் என்றாள்                                                       
ஞாலத்தில் விரும்பியது நண்ணுமோ என்றேன்                                                            
நாலிலே ஒன்றிரண்டு பலித்திடலாம் என்றாள்                                                   
ஏலத்திலே விடுவதுண்டோ எண்ணத்தை? என்றேன்                    
எண்ணினால் எண்ணியது நண்ணுங்காண், என்றாள்                   
மூலத்தைச் சொல்லவோ. வேண்டாமோ? என்றேன்,
முகத்திலருள் காட்டினாள் மோகமது தீர்ந்தேன்.                   

மங்கியதோர் நிலவினிலே கனவிலிது கண்டேன்                                                       
வயது பதினாறிருக்கும் இளவயது மங்கை   

மகாகவி பாரதியார்  பாடல் - ஜய பேரிகை கொட்டடா 

இசை & குரல்: SUNO AI  ஓவியம்: சாட்ஜிபிடி வழி வநகி
ஆக்கியவர் - வ.ந.கிரிதரன் 

பாடலைக் கேட்டு மகிழ

ஜய பேரிகை கொட்டடா -- கொட்டடா
ஜய பேரிகை கொட்டடா! 
           
பயமெனும் பேய்தனை யடித்தோம் -- பொய்ம்மைப்
பாம்பைப் பிளந்துயிரைக் குடித்தோம்
வியனுல கனைத்தையும் அமுதென நுகரும்
வேத வாழ்வினைக் கைப் பிடித்தோம்.

ஜய பேரிகை கொட்டடா -- கொட்டடா
ஜய பேரிகை கொட்டடா! 

இரவியி னொளியிடைக் குளித்தோம்-ஒளி
இன்னமு தினையுண்டு களித்தோம்
கரவினில் வந்துயிர்க் குலத்தினை யழிக்கும்
காலன் நடுநடுங்க விழித்தோம்.     

ஜய பேரிகை கொட்டடா -- கொட்டடா
ஜய பேரிகை கொட்டடா! 

காக்கை, குருவி எங்கள் ஜாதி -- நீள்
கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்
நோக்குந் திசையெலாம் நாமன்றி வேறில்லை;
நோக்க நோக்கக் களியாட்டம்.     

ஜய பேரிகை கொட்டடா -- கொட்டடா
ஜய பேரிகை கொட்டடா! 

வ.ந.கிரிதரன் பாடல் - இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன் நான்.

இசை & குரல்: SUNO AI ஓவியம்: கூகுள் நனோ பனானா வழி வநகி

கேட்டுக் களிக்க - https://www.youtube.com/watch?v=WjHI9FnBLsM

இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன் நான்.
இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன் நான்.

என்று சொன்னான் மகாகவி பாரதி
நன்றாய் நாளைக் கழித்திட வேண்டி.
என்றும் இருப்பில் இன்பம் நாடி.
நன்று சொன்னான் என்று சொல்வேன்.

இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன் நான்.
இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன் நான்.

சிந்தையில் சென்றதை எண்ணிக் குமைதல்
சிந்தையில் இருத்தல் வேண்டாம்  அதனால்
சென்றதை எண்ணி வருந்தாதீர் என்றான்
இன்று இன்பமாய்க் கழிக்கவே அதனால்.

இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன் நான்.
இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன் நான்.

பாரதியாரின்  'நிற்பதுவே,நடப்பதுவே'  பாடலை செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் இசையமைத்துப் பாட வைத்திருக்கின்றேன்.

இசை & குரல்: SUNO AI ஓவியம்: கூகுள் நனோ பனானா வழி வநகி
ஆக்கியவர்; வ.ந.கிரிதரன்

கேட்டுக் களிக்க - https://www.youtube.com/watch?v=oxFjQpf5aso

நிற்பதுவே,நடப்பதுவே,பறப்பதுவே,நீங்க ளெல்லாம்
சொற்பனந் தானா?பல தோற்ற மயக்கங்களோ?
கற்பதுவே!கேட்பதுவே,கருதுவதே நீங்க ளெல்லாம்
அற்ப மாயைகளோ?உம்முள் ஆழ்ந்த பொருளில்லையோ?
 
வானகமே,இளவெயிலே,மரச்செறிவே நீங்க ளெல்லாம்
கானலின் நீரோ?-வெறுங் காட்சிப் பிழைதானோ?
போனதெல்லாம் கனவினைப்போற் புதைந்தழிந்தே
போனதனால் நானுமோர் கனவோ?-
இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ?

பாரதியாரின்  'நின்னைச் சரணடைந்தேன் கண்ணம்மா!'  பாடலை செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் இசையமைத்துப் பாட வைத்திருக்கின்றேன்.

பாரதியாரின் 'நின்னைச் சரணடைந்தேன் கண்ணம்மா!' 

இசை & குரல்: SUNO AI ஓவியம்: கூகுள் நனோ பனானா வழி வநகி
ஆக்கியவர்; வ.ந.கிரிதரன்
பாடலைக் கேட்டு மகிழ -  https://www.youtube.com/watch?v=wkaVVbHCrhE

நின்னைச் சரணடைந்தேன்,
நின்னைச் சரணடைந்தேன், கண்ணம்மா
நின்னைச் சரணடைந்தேன்

நின்னைச் சரணடைந்தேன், கண்ணம்மா
நின்னைச் சரணடைந்தேன்

பொன்னை, உயர்வை, புகழை விரும்பிடும்
என்னைக் கவலைகள் தின்ன தகாதென்று..
நின்னைச் சரணடைந்தேன், கண்ணம்மா
நின்னைச் சரணடைந்தேன்

1

1882இல், டிசம்பர் 12 இல் பிறந்த பாரதிக்கு, 1906இல், வயது இருபத்தி நான்காய், இன்னமும் அரும்பியிராத ஒரு காலப்பகுதி. சரியாக சொன்னால் தனது 23-24 வயது காலப்பகுதியிலேயே இவ் இளைஞன் இவ் உலக பரப்பினை கூர்ந்து நோக்க தலைப்படுகின்றான். இவனது இந்த செய்கைக்கு, பல்வேறு கூறுகள், அடித்தளமாய் அமைந்திருக்க கூடும் என்றாலும், இவற்றில் தலையானதாய் தெரிவது, இவனது ஆழ்ந்த வாசிப்பு திறன் எனலாம். (அதாவது, கசடு அற கற்பது என்பது இவன் பின் கொண்ட ஒரு கூறே).

இதனுடன் இணைந்தாற்போல், கைலாசபதியின் கூற்றான, “உணர்ச்சி பிழம்பாக தோன்றுபவன்” என்பதும் கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கதுதான்.

இப்படி, “உணர்ச்சி பிழம்பாக” தோன்றியது எந்த காலப்பகுதியை சார்ந்தது என்பதனை கைலாசபதி அறுதியிட்டு கூறாமல் இருந்தாலும், இவ் உண்மையானது அவனது இறப்பு வரை நீடித்திருப்பதை அவனது எழுத்துக்கள் எதிரொலிக்காமல் இல்லை. இருப்பினும், தனது உணர்ச்சி பிரவாகத்தை ஒரு கட்டுக்குள் கொணரும் ஒரு மனிதனாக இவன் பிற்காலத்தில் உருவாகியிருக்க கூடும் என்பதனை அவனது அதே எழுத்துக்கள் எமக்கு காட்டாமலும் இல்லை.

வேறு வார்த்தையில் கூறினால், 23-24 வயது காலப்பகுதியில், இவ் இளைஞன், ஒப்பீட்டளவில், அடிப்படையில், தன் “எதிர்வினையை” அப்படியே காட்டும் “பச்சை” மண்ணாகவே இருந்துள்ளான். ஆனால், இப் பச்சை எதிர்வினைகள், ஒப்பீட்டளவில், மிக உயரிய மட்டத்தில், எந்த ஓர் சராசரி மனிதனும் இலகுவில் எட்டி பிடிக்க முடியாத தளத்தில் இயங்கின என்பதும் வேறு விடயம். இருந்தும், இவன், கால நகர்வோடு, “வையத் தலைமை கொள்” எனும் கருத்தாக்கத்திற்கு வந்து சேர்கின்றான் எனலாம்.

[மார்ச் 14] ஜெர்மன் சமூகவியலாளரும் தத்துவஞானியுமான ஜூர்கன் ஹேபர்மாஸ்  அவர்கள் தனது 96’வது வயதில் நேற்றுக் காலமானார். அவர் , நம் காலத்தின் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க சிந்தனையாளர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார் . 

பொதுவெளி உரையாடல் குறித்தும் தகவல் தொடர்பு நடவடிக்கை குறித்ததுமான அவரது ஆழ்ந்த தத்துவார்த்தப் பணியின் மூலம், அவர் அரசியல்,  தத்துவம் , ஜனநாயகக் கோட்பாட்டை  சிலாகித்து , நோய்வாய்ப்பட்ட முதலாளிய அமைப்பை ஆரோக்கியமாக்க முனைந்த வைத்தியர்தான் ஜூர்கன் ஹொபர்மாஸ் . பொதுத்துறை கோட்பாடு மற்றும் தகவல்தொடர்புச் செயல்பாடு குறித்த அவரது பணிகள் உலகளவில் அரசியல் தத்துவத்தையும் மக்களாட்சிக் கொள்கையையும் ஆழமாக வடிவமைத்தன. அவரது எழுத்துக்கள் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, சர்வதேச அளவில் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. 

ஜெர்மனியில் அரசியல் , சமூகவியல் , பொருளாதாரம் , மனிதவள மேம்பாடு சார்ந்த சட்டவாத விவாதங்களிற் தொடர்ந்து செல்வாக்கு செலுத்தினார். ஜூர்கன் ஹோபர்மாஸ்  அவர்கள் , நாசிகளின் கடந்த காலத்தை மறுவாய்வுக்குள் உட்டபடுத்தியது  முதல் ஐரோப்பிய ஒருங்கிணைப்பு பற்றிய கேள்விகள் வரை அவரது பங்களிப்புகள் இருந்தன.

அவரின் முதன்மையான படைப்பாக "தகவல்தொடர்புச் செயல்பாட்டுக் கோட்பாடு(Theorie des kommunikativen Hand)”கருதப்படுகிறது.  

கோடை காலத்தில்,மத்தியானம் ஆனதும் ஊர்போல வெயில் கொளுத்தி எரிக்கும். உடல் முழுக்க வேர்த்து, வேர்வை ஒட்டிக்கொள்ளும்.தேகம் பிசுபிசுக்கும்.‘நா'வரண்டுபோகும். காற்று வராதா? வந்து எம்மை வருடாதா? என்று ஒவ்வொரு மனசும் எதிர்பார்க்கும்.சிலவேளைகளில் அதுவும் சாத்தியமாகும்.

இரவினில் நட்சத்திரங்கள் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் அழகுடன்,வாழைக்குலையுடன்,வாழைப்பொத்தியையும் சேர்த்து அந்த வாழைகள் சுமக்கின்றனவே! கறிவேப்பிலை மரங்கள்கூட சடைத்து வளர்ந்து,காற்றில் மெல்ல ஆடிக்கொண்டிருக்கும்பொழுதில்
அதிலும் வாசம் எழுகின்றனவே! கீச்சிடும் குருவிகளும்,ரீங்காரமிடும் வண்டுகளும் எழுப்பும் ஒலிகூட மனசுக்கு இதமானதுதான்! இந்த ஊரை இரவெனும் ஒளி சூழ,காற்று மிதந்துவர, மல்லிகை வாசம் பரப்பும்.கங்காருகூட வீட்டுக்கு முன்னால் ஓரிரு இரவுகள்
வந்து நின்றுவிட்டுப்போனதே எம்மைக் குசாலம் விசாரிப்பதுபோலிருந்தது.இந்த நகரத்துக்குப்பெயர்தான் 'மெல்பேர்ன்'.

அவுஸ்திரேலியாவின் விக்டோரியா மாநிலத்தின் தலைநகர் மெல்பேர்ன் என்றால் அது தனியழகு.ஓடிக்களைக்கும் வாழ்வுக்குள் அமைதியும்,நிம்மதியும் தரும் வாழ்வியலை நானும் உணர்ந்து,என்னாலும் அவற்றை அனுபவிக்க முடிந்தது என்பதாலும் அதனை இங்கே பதிவு செய்கின்றேன்.

மெல்பேர்னில் விக்ரோறியா மாநில நூலகத்தினுள் நுழைந்ததும் மெய்சிலிர்த்தது. "வாழ்வின் அற்புதங்களை அனுபவிக்க வேண்டுமெனில், தொடர்ந்து பயணிக்க வேண்டும்"என்பதை அக்கணம் உணர்த்தியது.அத்தனை அழகும்,நிம்மதியும் அங்கே நிறைந்திருந்தது.

கட்டுரையாளர்: அருணாசலம் லெட்சுமணன், அமைப்பாளர், நிகர் சமூக கலை இலக்கிய அரங்கம், அதிபர்- ம.மா-கொத்- உனுக்கொட்டுவ தமிழ் வித்தியாலயம்.

தென்னிந்தியாவில் இருந்து வருகைத்தந்து இலங்கையின் பெருந்தோட்ட பொறிமுறையினை விருத்தி செய்வதில் இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களின் பங்கேற்பு மிக முக்கியத்திற்குரியதாக விளங்குகிறது. இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்குமிடையிலான பூர்வீகத் தொடர்பு நிலைகள் குறித்த ஆதாரங்கள் பல உள்ளன. அவ் ஆதாரங்களை முன்வைப்பதில் இராமாயண சித்திரிப்புக்கள் குறித்த பார்வை மிகுந்த கவனத்தை பெறுகின்றன. இவ்வாறான தொடர்பு நிலைகள் பல இருந்த போதிலும் 1823ம் வருடத்தை பிரதானப்படுத்திய நகர்வு 'மலையக சமூக' உருவாக்கத்தில மிக முக்கிய கட்டமாக அமைகிறது. அப் பிரயத்தனத்தில் 'மலையகம் - 200' என்ற கோசத்தின் பின்னணியில் இடம்பெற்ற நிகழ்வுகள் அவதானத்திற்குரியதாக அமைந்தன. இவ் இருநூறு வருடகால அவதானிப்பில் மலையக மக்களின் வரவு, வாழ்வு, புலம்பெயர்வு, இருப்பின் ஆர்வம், புலம்பெயர்வின் நிர்ப்பந்தம், பிரயோக அரசியலின் பலம் பலவீனம், கலை பண்பாட்டு அம்சங்கள், கல்வி நிலைகள், பொருளாதார நகர்வுகள் போன்றவை பற்றிய அவதானங்களும் கவனத்தை பெறுகின்றன. மலையக மக்களின் இருப்பை தக்க வைப்பதிலும் அவர்களின் அடையாளத்தை பிரதிபலிப்பதிலும் கலைகள் முக்கிய பங்கினை வகிக்கின்றன. அக் கலைகளுள் முத்தாய்ப்பாகவும், மலையகத்தின் முக்கூத்துக்களில் மூலமாகவும் அமையும் காமன்கூத்து மலையக மக்களை ஒருங்கிணைப்பதில் முக்கிய வகிபங்கை பெறுகிறது எனலாம்.

இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களின் புலம்பெயர்வு இலங்கையின் வழிபாட்டு மரபிலும் பல்வேறு மாறுதல்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பிரித்தானிய காலனித்துவ பொறிமுறையில் இலங்கையில் பெருந்தோட்டத்துறையை விருத்தி செய்யும் முனைப்பில் சொல்லெனா துயரங்களை அனுபவித்தவர்களாக இவர்கள் திகழ்கிறார்கள். இலங்கையில் 1823ம் வருடத்திற்கு முன்னர் வர்த்தக நோக்கம் கருதிய புலம்பெயர்வுகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவ்வாறான புலம்பெயர்வுகள் இலங்கையில் பூர்வீகத்தில் இருந்த முருக வழிபாட்டை மேலும் வலுப்படுத்தும் கைங்கரியத்தை ஆற்றியுள்ளது. மலையகம் உட்பட நாடுமுழுவதும் செட்டிமார்களின் வர்த்தக நடவடிக்கை நோக்கம் கருதிய வரவுகளால் சத்திரங்கள் உருவெடுத்தன. பின்னர் அச் சத்திரங்கள் முருகன் ஆலயங்களாக உருவெடுத்தன. அவ்வாறான ஆலயங்களுள் நாவலப்பிட்டி ஸ்ரீ கதிர்வேலாயுத சுவாமி ஆலயமும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

வ.ந.கிரிதரனின் பாடல் : "ஆழ நடுக்காட்டில் என்னை இருத்தி
வாழு என்று சொன்னால் வாழுவேன்"

இசை & குரல்: SUNO AI  ஓவியம்: கூகுள் நனோ பனானா!

பாடலைக் கேட்க - https://www.youtube.com/watch?v=94OrPEO5arI

ஆழ நடுக்காட்டில் என்னை இருத்தி
வாழு என்று சொன்னால் வாழுவேன்

வாசிக்கப் புத்தகம் இருந்து விட்டால்
வனமும் எனக்குச் சொர்க்க புரிதான்.
யோசிக்க வைப்பதும் புத்தகம் தான்.
யோசிப்பற்ற வாழ்வில் சுவை உண்டா?

ஆழ நடுக்காட்டில் என்னை இருத்தி
வாழு என்று சொன்னால் வாழுவேன்

புத்தகம் அற்ற உலகம்  எனக்கு
சித்தம் அற்ற வெறும் உடல்தான்.
இத்தரையில் இருப்பதற்கு புத்தகம் அவசியம்.
புத்தகம் அற்ற நிலம் பாழ்நிலமே.

- எழுத்தாளர் மாத்தளை வடிவேலன் அவர்கள் மறைந்தார் என்னும் தகவலை அறிந்தோம், துயர்  அடைந்தோம், அவரது மறைவால் துயரில் ஆழ்ந்திருக்கும் அனைவர்தம் துயரிலும் பதிவுகளும் பங்கு கொள்கின்றது.  அவர் நினைவாக , கலைம், இலக்கியத்திறனாய்வாளர் மு.நித்தியானந்தன் மாத்தளை வடிவேலனின் சிறுகதைத்தொகுப்பு பற்றி எழுதிப் பதிவுகளில் வெளியான கட்டுரையை மீள் பிரசுரம் செய்கின்றோம்.  - பதிவுகள்.காம் -

"மாத்தளை எங்கள் மலையகத்தின் தலைவாயில் தமிழகக் கரையிலிருந்து பயங்கரப்படகுகள் மூலம் கடலைக்கடந்து, கொடிய கானகங்களுக்கிடையே கால்நடையாய் உயிர்தப்பி வந்ததற்காக நன்றி கூறும் முதல் தெய்வம் எங்கள் மாத்தளை ஸ்ரீ முத்துமாரியம்மன். மலையக மக்களின் வரலாறு மாத்தளை ஸ்ரீ முத்துமாரியம்மன் ஆலய வரலாற்றுடன் ஆரம்பமாகிறது” என்கிறார் மலையகத்தின் கல்விமான் அமரர் இர.சிவலிங்கம்.

இந்த மாத்தளை மண்ணை தன் சுவாசத்தில், மூச்சில், ரத்தநாளங்களில், சிந்தனையில் ஏற்றிப் பெருமிதம் கொள்பவர் மாத்தளை வடிவேலன். மாத்தளைப் பிராந்தியத்தில் அவர் காலடிகள் படாத இடமேயில்லை. அங்குலம் அங்குலமாக அந்தப்பிரதேசத்தை அளந்து வைத்திருப்பவர் அவர்; தெரிந்து வைத்திருப்பவர்;  வடிவேலன் கிட்டத்தட்ட எழுபத்தைந்து ஆண்டுகளாக அந்த மண்ணோடு போராடி வந்திருக்கிறார்.அந்த மண்ணில் நடந்து முடிந்த அரசியல் மாற்றங்கள், எழுச்சிகள், புரட்சிகர இயக்கங்கள், அடுத்தடுத்து தொடர்ந்து இடம்பெற்ற இனவன்முறைகள், அவற்றிற்கு எந்த நேரத்திலும் பலியாகும் மக்களாக குறிவைக்கப்பட்ட மலையக மக்கள், உண்ண உணவின்றி தமிழ்த் தொழிலாளர்கள் அந்த மண்ணை விட்டே வெளியேற நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட அவலம், தோட்டங்கள் அரச உடைமை ஆக்கப்பட்டபின், மாத்தளையின் பெருந்தோட்டங்களின்  பொலிவே சிதைந்து போன கோலம், இன சௌஜன்யம் குலைந்து போன கொடுமை -  இத்தனையையும் அவர் கண்கூடாக்கண்டிருக்கிறார். தன் நெஞ்சிலே தணல் கொண்டு திரிந்திருக்கிறார். தோல்வியையும் துயரத்தையும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறார். மாத்தளை வீதிகளிலே அணிவகுத்துச் சென்ற ஊர்வலங்களில் அவர் முன்னணியில் நின்றிருக்கிறார். அரசியல் மேடைகளில் அவர் துணிவோடு முழங்கியிருக்கிறார்.

நீர் வார்த்த அய்யனார்!  -  சுருளி காந்திதுரை (மதுரை) -

கருப்பசாமி மொறட்டு கண்களோடு வீச்சருவாள் கையில் கொண்டு மிகவும் ஆக்ரோசமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். உச்சிப் பொழுது உச்சிக் காலப் பூசையை வீரமணிகண்ட பூசாரி சூடம் காட்டிட்டு பக்தர்கள் முன் தட்டைக் காண்பித்தார். எல்லோரும் தொட்டு கண்களில் வைத்துக் கொண்டார்கள்.

கனகராஜ் மீனாட்சிபுரத்தில் இருந்து படித்துப் பட்டணம் சென்ற இளையதலைமுறை. வருடம் ஒரு முறையேனும் வந்துப் போகனும்னு குடும்பத்தை அழைத்துப் பார்த்தான். செலவு விட்டுத் தள்ளு, மனைவி வந்தாவுல புள்ளகவர, அவளே காரணங்களைத் தேடுவாள்.

பிள்ளகளக் கேட்க வேண்டுமா… எப்பவும் படிக்கனும் வீட்டுப்பாடம் எழுதனும் அப்பறம் டியூசன் போகனும்னு ஆத்தாளும் பிள்ளைகளும் காரணங்களைத் தேடுவார்கள். இருந்துட்டுப் போகட்டும்னு கனகராஜ் காரணங்களைக் களைந்து குலதெய்வம் கோயிலுக்கு வரணும்… (வந்தாத்தானே பூசாரிக்கு வரும்படி.)

பாவம் கோயிலே கெதின்னு கிடக்கிற மனுசன். நாலு சாதிசனம் வந்து பொங்கல் வைக்கனும், மொட்டை போடனும், கிடாவெட்டனும், காது குத்தனும், ஆளும் பேரும் கோயிலுக்கு வந்து போகனும். அப்பத்தான் உறவும் வளரும் ஊரும் நல்லா இருக்கும். மக்க மனுசர் கோயிலுக்கு வந்து போனாதான் பூசாரி ஆசையா வேல வெட்டிச் செய்யச் சந்தோஷமா இருக்கும். அவனும் மனுசன் தானே. “குல சாமி” மாதிரி கம்மாக்கரையிலே.. பூசாரி எத்தனை நாளைக்கி தனியா வெறும் கண்மாயியயும் கருவேல மரத்தையும் பாத்துக்கிட்டே இருக்கமுடியும்.

போனத் திருவிழாவுலப் பார்த்தது, பூசாரியப் பாத்ததும், சாமியக் காயப்போட்டாச் சாமிக் குத்தம் வந்துரும். பூசாரிக்கு வாய் வயிறு இருக்கு. குடும்பம் குட்டி… நாலு நல்லது கெட்டது இருக்கு, நீர் வார்த்த முத்து அய்யன்… ஆத்தா வெயிலா முன்னோடும் கருப்பசாமி… அவுக அவுகளுக்குப் பூசைப் போட்டாத்தானே மனம் குளிரும்… சாமி மனசு குளுந்தாப் பூசாரி மனசு குளுந்த மாதிரி.

திரு முருகபூபதி அவர்கள் சமூகத்திற்கு செய்த பங்களிப்புகளை மூன்று முக்கியப் பிரிவுகளாகக் கூறலாம். எழுத்தாளர், சமூகப் பணியாளர், மற்றும் சமூகப் பதிவாளர். மெல்போர்ன் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இம்மூன்று துறைகளிலும் ஒரே நேரத்தில் பணியாற்றியவர்களை காண்பது மிகவும் அரிது. முதலில் நான் பேச விரும்புவது எழுத்தாளர் என்ற அவருடைய பங்களிப்பைப் பற்றியே.

காட்டில் வாழும் யானை தன் தாகத்தை தீர்க்கவும் உணவைத் தேடவும் நீண்ட தூரம் நடந்து செல்கிறது. அது நடந்து செல்லும் பாதைகள் பின்னர் மற்ற மிருகங்களாலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அந்த வகையில் பார்க்கும்போது, யானைகள் உலகின் முதல் சிவில் பொறியாளர்கள் என்று சொல்லலாம். அவை காடுகளுக்குள் முதல் பாதைகளை உருவாக்கியவையாகும்.

அதேபோல் மனித வாழ்க்கையும் இலக்கியம் உருவாக்கிய பாதைகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. வாழ்க்கையில் ஒரு இலக்கியப் புத்தகம்கூட வாசிக்காதவர்கள்கூட அதன் தாக்கத்தில் உருவான ஒழுக்கப் பாதைகளிலேயே வாழ்கின்றனர். அது எப்படி?

ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட ஒழுக்கம் குறைந்திருந்தாலும், தனது மனைவி சீதை போன்ற பண்புடையவளாக இருக்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்புவான். ஆனால் அதற்காக அவன் வால்மீகி அல்லது கம்பர் போன்ற இராமாயணத்தை எழுதிய கவிஞர்களை அறிந்திருக்க வேண்டியதில்லை.

ஊழின்வலி பெறுஒரே உயிரினம் யான் மட்டுமே
பாழும் நாவெதுவும் பரிதவிப்பைக் கேட்டதிலை
கண்ணெதுவும் கலங்கியே கடுந்துக்கம் கொண்டதிலை
மண்ணில் பிறந்தநாள் முதலாய் தூண்டியதில்லை யான்
கவலைநிறை எண்ணத்தையோ மகிழ்வின் புன்னகையையோ

இரகசிய இன்பத்தில் இரகசியக் கண்ணீரில்
மாறிடும் இவ்வாழ்வு நழுவி விலகியது
புதிதாய்ப் பூமியில் பிறந்த நாளின் தனிமைபோல்
பதினெட்டு அகவை பின்னும் நண்பர்கள் இன்றியே.

மறைக்க இயலா தருணங்கள் இருந்ததுண்டு
நிறை துயர்விளை தருணங்களாம் அவை
தன்பெருமை மறந்து என்னுயிர் வருந்தியபோது
தன்னை இங்கொருவர் நேசிக்க ஏங்கியது.

 முகத்தில்
ஓங்கியறைந்த வார்த்தை
நீண்ட நேரமாக
அங்கேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது

உவப்பில்லாத அந்த வார்த்தையை
மறைப்பதற்காக
நேரம் கடத்தும் வித்தையை
உடலும் தெரிந்து வைத்திருந்தது

யன்னல் மறைப்புக்குக்
கட்டிய துணியை அவிழ்த்து
மீளவும் கட்டுகிறான்
உள்ளேயிருந்த பிளாஸ்ரிக் கதிரையை
வெளியே வைக்கிறான்
மற்றையது உள்ளே மாறுகிறது
வெறுமையான தேநீர்க்குடுவை
தூக்கிப் பார்த்து
நகர்த்துகிறான்
தலைவாசல் முன்னிருந்த கால்விரிப்பு
தூசு தட்டப்படாமலே
நகர்த்தப்படுகிறது

தாகூரின் செல்வாக்கில் இருந்து, கழன்ற சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின், நெடுங்கவிதையின் மூன்றாம் பகுதி இங்கே காணக்கிட்டுகின்றது. தமது காலத்தைய, அழுத்தமான மக்கள் குரலை வேலுப்பிள்ளை ஒலித்ததை போன்று, அவருக்கு பின்னால் வந்த எந்த ஒரு கவிஞனும் மலையக சமூகம் பொறுத்து ஒலித்தது கிடையாது எனலாம். ஆழ்ந்த சமூக பற்றுடன் இவரது குரல் ஒலித்தமைக்கான விலையை இவர் தம் வாழ்வின் ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தில் கொடுத்திருக்க கூடும். இவரது அக்காலத்தைய எழுத்துக்கள், அக்காலத்தைய மலையக அரசியல் சார்ந்த சிந்தனைக்கு மாத்திரமல்ல, பொதுவில் உழைக்கும் மக்களின் சிந்தனைக்குள்ளும் வலை விரிக்க கூடியதே. இனி மீண்டும் கவிதைக்குள் செல்லலாம்:

மயில் நிறத்து சேலை…
மயில் நிறத்து
சேலை…
அடர் வண்ண
பச்சை, மஞ்சள், சிவப்பாடை…
இமைகளையும் பெரிதாய் தீட்டி
நெற்றியில் குங்குமத்தையும், 
அழுத்தமாய் இட்டு, பள பளக்க செய்து
கன்றி சிவந்த இதழ்களும்
அழகுடன் இளக,
தூய்மையில் விட்டிருப்பார்… ஆகா, எம்
அனைத்தையும்
இன்பத்திலும் ஆழ்த்தியிருப்பார்…

(இன்னிசை வெண்பா மாலை)

இரவி தெருவினில் இட்டிடும் கோலம்
உரவாய் நுழைந்து உவந்து களித்துப் 
பரவிடும் காலையில் பக்கலில் நின்று
வரமாய்க் கறந்திடும் பால். 

ஓட்டைக் குழலூத ஓலை சலசலக்க
சுட்ட அடுப்பில் சமைத்து அடங்கிட
விட்டம் அடுக்கிய விறகு பார்த்திடும்
கொட்டில் பரண்மேல் இருந்து.   

அமரிக்காவின் மேற்கு மாநிலங்களில் எங்கள் பஸ் பயணத்தின் அடுத்த பகுதி கிராண்ட் கனியன்  எனப்படும் பிரசித்தி பெற்ற புவியில் ஏற்பட்ட நீண்ட பிளவாகும்.  கிட்டத்தட்ட ஒரு மைல் ஆழத்திலும், பல மைல் அகலத்திலும் செங்குத்தாக அமைந்த பாறைகளின் பள்ளத்தாக்காக இது உள்ளது.  இந்தப் பாறைகளின் வடிவமைப்பு பல மில்லியன் ஆண்டுகளாக கொலராடோ நதி என்ற சிற்பியால் செதுக்கப்பட்டது என்பதை அறியும்போது, மனிதர்களின் கலையின் ஆரம்ப ஊற்று இயற்கையே அதிலும்  நீரும் காற்றும் ஆரம்ப காட்சியின் பிரதான  இயக்குநர்கள் என நினைத்தேன். 

கிராண்ட் கனியன் அமைந்துள்ள பகுதி மிகவும் வரண்ட பிரதேசம். அதிக மரங்களற்று வெளியாக பாறைகள் அமைந்த பிரதேசமாக கண்ணுக்கெட்டியவரையில்  தெரிந்தது. கிராண்ட் கனியன் மேல் ஹெலிகாப்டரில் பறந்தபடி பார்க்கும் ஒரு பயணம் இருந்தது. சியாமளா பயந்தபோது ஒரு மாதிரி தைரியம் கொடுத்து ஹெலிகாப்டரில்  ஏற்றி சென்றேன்.  நல்ல வேளையாக பைலட்டேடு ஆறு பேர் அமரும் அந்த ஹெலிகாப்டரில் எங்களை முன் இருக்கையில் உட்கார வைத்தனர். முழுப் பகுதிகளையும் இலகுவாக பார்க்க படம் எடுக்க முடிந்தது. நாங்கள் கேட்காமலே அந்த வசதி கிடைத்தது.மேற்கு நாடுகளில்  குறிப்பாக வயதிற்கு   கிடைக்கும் மரியாதையை எம்மால் உணர முடிந்தது. 

கிராண்ட் கனியன் பல மாநிலங்களில் விரிந்து பரவி இருந்தாலும் பெரும் பகுதி அமைந்திருப்பது அரிசோனா மாநிலத்தில் தான். மிகச் சிறிய பகுதிகள் யூட்டா மற்றும் நெவாடா மாநிலங்களில் உள்ளன. இந்த கிராண்ட் கனியன் 447 கிலோமீட்டர் நீளமானது. கிராண்ட் கனியன் அமைந்துள்ள பகுதியை வடக்கு–தெற்கு என பிரிக்கிறார்கள். கிராண்ட் கனியன் வடக்குப் பகுதி சமீபத்தில் காட்டுத்தீயால் அழிந்ததால் தற்காலிகமாக மூடப்பட்டுள்ளது. நாம் சென்றது தென் பகுதி. கிராண்ட் கனியன் யுனெஸ்கோவால் பாதுகாக்கப் படவேண்டிய பரதேசமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இயற்கையின் ஏழு அதிசயங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் இந்த கிராண்ட் கனியன் அமைப்பை பல காலம் கேள்விப்பட்டிருந்த போதிலும், மேலிருந்து பார்ப்பது ஒரு வரப்பிரசாதம் என நினைத்தேன். இது அமரிக்காவின் முக்கிய  தேசியப் பூங்காவாகவும் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மார்ச் 8 சர்வதேச மகளிர் தினம்!

கும்மியடி! தமிழ்நாடு முழுவதும்
குலுங்கிடக் கைகொட்டிக் கும்மியடி!
நம்மைப்பிடித்த பிசாசுகள் போயின
நன்மை கண்டோ மென்று கும்மியடி!

ஏட்டையும் பெண்கள் தொடுவது தீமையென்
றெண்ணி யிருந்தவர் மாய்ந்துவிட்டார்
வீட்டுக்குள்ளே பெண்ணைப் பூட்டிவைப்போமென்ற
விந்தை மனிதர் தலைகவிழ்ந்தார்.

கற்பு நிலையென்று சொல்லவந்தார் இரு
கட்சிக்கும் அஃது பொதுவில் வைப்போம்
வற்புறுத் திப்பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுக்கும்
வழக்கத்தைத் தள்ளி மிதித்திடுவோம்.

“ராகவியை நினைச்சா … அவளின்ர சிரிப்புத்தான் முதலில கண்ணுக்குத் தெரியும்,” ராகவியின் பாடசாலைச் சினேகிதி மாயா அவளின் அந்தியேட்டி நிகழ்வில் கண்ணீர்மல்க உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

அஞ்சலிக்காக மேடையில் வைக்கப்பட்டிருந்த படத்திலும் அழகாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்த ராகவியின் முன் சில ரோஜாப் பூக்களை வைத்து ஒரு கணம் கண்மூடி அஞ்சலி செலுத்திவிட்டு நிமிர்ந்தான் கேசவன். பூத்தட்டில் மேலும் பூக்களை நிரப்புவதற்காக அங்கு வந்திருந்த ராகவியின் கணவர் விக்கியின் கண்களும் அவனின் கண்களும் ஒரு கணம் சந்தித்துப் பிரிந்தன. விக்கியின் கண்கள் கொவ்வைப் பழங்கள் போலிருந்தன. விக்கியைப் பார்த்ததும் தனக்கு வந்தது பரிதாபமா அல்லது கோபமா என்று கேசவனுக்குத் தெரியவில்லை. இந்த ஒரு மாதமாக விக்கியைத் தவிர்க்கவோ, எதிர்கொள்ளவோ முடியாமல் அவன் போரடுவது அவனுக்குதான் தெரியும். நாகரீகம் கருதி விக்கியின் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு, மேடையிலிருந்து அவன் கீழே இறங்கினான். மீள மீள அவனின் முன் ராகவி வந்து நிற்பதுபோலவும், அதே கேள்விகளை அவள் திரும்பத் திரும்பக் கேட்பதுபோலவும் அவனுக்குப் பிரமையாக இருந்தது. அவளின் குழப்பங்களைச் சொன்னபோது எந்தவிதமான இடையீட்டையும் தான் செய்யவில்லையே என்ற குற்றவுணர்வு அவனை உறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

கேசவனின் பால்ய சினேகிதன் ரவியின் மகள்தான் ராகவி. உணவகம் ஒன்றில் சமையலாளராகவும், இன்னொன்றில் பாத்திரங்கள் கழுபவராகவும் ரவி இரண்டு வேலைசெய்து கொண்டிருந்தான். அவனின் மனைவி உஷாவின் வேலை ரிம் ஹோட்டனில் மாலைநேர வேலையாக இருந்தது. கேசவனின் மனைவி வேலைக்காக வெளியில் போவதில்லை என்பதாலும், கேசவனின் வேலை இரவு வேலையாக இருந்ததாலும், ராகவியினதும் அவளின் தங்கை யாகவியினதும் சிறுபராயம் கேசவனின் வீட்டில்தான் அதிகமாகக் கழிந்திருந்தது. கேசவனுக்குப் பெண் பிள்ளைகள் இல்லாத குறையை அவர்கள் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.