சுருக்கம் (Abstract)

நோக்கம்: இக்கட்டுரை, ஈழத்துச் சிறுகதை உலகின் முன்னோடிப் படைப்பாளி அ.முத்துலிங்கம் அவர்களின் "ஆயுள்", "வமிசவிருத்தி", "கொழுத்தாடு" ஆகிய சிறுகதைகளை மையமாகக் கொண்டு, மனித இருப்பிற்கும் இயற்கையின் விதிகளுக்கும் இடையிலான முரண்பட்ட உறவினைப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. மனித மையவாதச் சிந்தனையிலிருந்து (Anthropocentrism) விலகி, காலத்தின் பிரம்மாண்டத்தையும், பருப்பொருட்களின் (Objects) நிலைத்தன்மையையும் இப்படைப்புகள் எவ்வாறு முன்வைக்கின்றன என்பதை ஆராய்வதே இவ்வாய்வின் முதன்மை நோக்கமாகும்.

முறையியல்: இவ்வாய்வு பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகள், இருத்தலியல் நோக்கு (Existentialism) மற்றும் சூழலியல் விமர்சன (Ecocriticism) அணுகுமுறைகளைப் பயன்படுத்தி வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. கதைகளில் வரும் அறிவியல் தரவுகள் மற்றும் படிமங்கள் எவ்வாறு மெய்யியல் (தத்துவார்த்த) உண்மைகளாக மாற்றமடைகின்றன என்பது பண்புசார் பகுப்பாய்வு (Qualitative Analysis) முறையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

கண்டுபிடிப்புகள்:

    ஆயுள்: இக்கதையில் மனிதனின் உணர்வுப்பூர்வமான வாக்குறுதிகளை விட, ரசாயனத் தன்மையுடைய பிளாஸ்டிக் குடுவை அதிக ஆயுளைப் பெற்றுள்ளது. இது மனிதனின் 'நிச்சயத்தன்மை' என்பது காலத்தின் முன் எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதை உணர்த்துகிறது.

    வமிசவிருத்தி: உயிரினங்களின் உயிர் பிழைத்தல் மற்றும் சந்ததிப் பெருக்கம் என்பது ஒரு அறம் சார்ந்த செயல் என்பதை விட, அது இயற்கையின் தவிர்க்க முடியாத உயிரியல் விதி (Biological Law) என்பதை முத்துலிங்கம் நிறுவுகிறார்.

    கொழுத்தாடு: அதிகார படிநிலையில் மனிதன் இயற்கையைத் தன் நுகர்விற்காக மாற்றியமைப்பதையும், அந்தச் செயல்பாட்டில் நிகழும் அறவீழ்ச்சியையும் இக்கதை குறியீடாக்குகிறது.

முடிவுரை: அ.முத்துலிங்கத்தின் கதைகள் மனிதனை இயற்கையின் எஜமானனாகப் பார்க்காமல், அதன் ஒரு சிறிய அங்கமாகவே சித்திரிக்கின்றன. மனிதன் உருவாக்கிய செயற்கைப் பொருட்கள் (Synthetic objects) மனிதனை விடவும், அவனது நினைவுகளை விடவும் நீண்ட காலம் இவ்வுலகில் தங்கியிருப்பது ஒரு மிகப்பெரிய 'இருத்தலியல் அங்கதம்' (Existential Irony) ஆகும். இறுதியில், இயற்கையின் மாபெரும் சுழற்சியில் மனிதனின் இருப்பு என்பது ஒரு தற்காலிகமான நிகழ்வு மட்டுமே என்பதை இக்கட்டுரை உறுதிப்படுத்துகிறது.

1. அறிமுகம் (Introduction):

இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் இலக்கியப் போக்குகள் மனிதனை மையப்படுத்துவதிலிருந்து விலகி, அவனைச் சுற்றியுள்ள பொருட்கள் (Objects) மற்றும் இயற்கைச் சூழல் (Environment) சார்ந்து அவனை மதிப்பிடத் தொடங்கியுள்ளன. இந்தப் பின்னணியில், அ.முத்துலிங்கத்தின் சிறுகதைகள் மானுட அகங்காரத்தை (Anthropocentrism) நுணுக்கமாகக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.

'ஆயுள்' சிறுகதையில், மனித உணர்வுகளின் காலாவதி தேதியை ஒரு பிளாஸ்டிக் குடுவையின் சிதைவுறாத் தன்மையோடு ஒப்பிட்டு, பருப்பொருட்களின் மேலாதிக்கத்தை அவர் நிறுவுகிறார். 'வமிசவிருத்தி' கதையில், தனிமனித விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, உயிரினங்களின் தொடர்ச்சி எனும் இயற்கையின் 'புரோகிராமிங்' (Biological Programming) எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை அறிவியல்பூர்வமாக அணுகுகிறார். இறுதியாக, 'கொழுத்தாடு' கதையில், இயற்கையின் செழிப்பைத் தன் அதிகாரத்தால் பலியாக மாற்றும் மனிதனின் வன்முறை சார்ந்த நுகர்வுப் பண்பினைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.

இந்த மூன்று கதைகளும் இணைந்து, இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான உறவை ஒரு போராட்டமாகவோ அல்லது காதலாகவோ பார்க்காமல், அது ஒரு மீற முடியாத 'காலத்தின் நியதி' என்பதை வாசகனுக்கு உணர்த்துகின்றன. மனிதன் விட்டுச் செல்லும் எச்சங்கள் (பிளாஸ்டிக் முதல் மரபணு வரை) அவனது இருப்பை விட அதிக காலம் நிலைத்திருப்பதே இந்த ஆய்வின் மையப்புள்ளி.

மேற்கண்ட வரைபடம் விளக்குவது போல, இயற்கை அதன் சுழற்சியைப் பேண முற்படும்போது (வமிசவிருத்தி), மனிதன் தன் செயற்கைப் படைப்புகளால் (பிளாஸ்டிக் - ஆயுள்) அல்லது அதிகாரத்தால் (பலி - கொழுத்தாடு) அந்தச் சுழற்சியில் குறுக்கிடுகிறான். ஆனால் இறுதியில் காலமே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.

2. ஐந்து வினாக்களும் விடைகளும்

"காலத்தின் கரங்களும் ஜடப்பொருளின் சாட்சியமும்" என்ற தலைப்பின் கீழ், இக்கதைகளை ஆழமாக ஆய்வு செய்ய உதவும் ஐந்து முக்கிய வினாக்களையும் அதற்கான விரிவான விடைகளையும் கீழே காணலாம்.

ஆய்வு வினாக்கள் (Research Questions)

    பொருட்களின் இருத்தலியல் (Object Ontology): மானுட உணர்வுகளைக் கடந்து ஒரு ஜடப்பொருள் (பிளாஸ்டிக் குடுவை) எவ்வாறு வரலாற்றின் சாட்சியமாக மாறுகிறது?

    இயற்கையின் கட்டளை (Biological Determinism): 'வமிசவிருத்தி'யில் உயிரினங்களின் தொடர்ச்சி என்பது அறம் சார்ந்த ஒன்றா அல்லது இயற்கையின் தன்னிச்சையான உந்துதலா?

    அதிகார படிநிலை (Hierarchy of Power): 'கொழுத்தாடு' கதையில் மனிதன் இயற்கையை நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றுவதை எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது?

    காலத்தின் கணக்கீடு (Temporal Scale): முத்துலிங்கம் மனித ஆயுளையும் இயற்கையின் காலத்தையும் ஒப்பிடுவதன் மூலம் எத்தகைய தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார்?

    அறிவியல் புனைவு உத்தி (Scientific Realism): அறிவியல் தரவுகளைப் புனைவோடு கலப்பதன் மூலம் வாசகனுக்கு ஏற்படும் உளவியல் தாக்கம் என்ன?

விடைகளும் விளக்கங்களும்

    ஜடப்பொருள் வரலாற்றின் சாட்சியமாக மாறுதல்

"ஆயுள்" கதையில் பிளாஸ்டிக் குடுவை என்பது வெறும் பாத்திரம் அல்ல. மனிதன் இறந்த பிறகும், அவனது உறுதிமொழி (திறமான நிச்சயம்) தோற்றுப்போன பிறகும், அந்த இடத்தின் காலத்தைப் பதிவு செய்யும் ஒரு கருவி அது. மனிதன் 'ஞாபகம்' மூலம் வரலாற்றைத் தக்கவைக்க நினைக்கிறான்; ஆனால் அந்தப் பிளாஸ்டிக் குடுவை தன் 'இருப்பின்' மூலம் (Presence) வரலாற்றைத் தக்கவைக்கிறது. இங்கே மனிதன் அழியக்கூடியவன் (Ephemeral), பொருள் நிலையானது (Persistent) என்ற இருத்தலியல் உண்மை உரக்கச் சொல்லப்படுகிறது.

    வமிசவிருத்தி: இயற்கையின் தன்னிச்சையான உந்துதல்

'வமிசவிருத்தி' கதையில் உயிர் பிழைத்தல் என்பது ஒரு தனிநபரின் ஆசை அல்ல, அது அந்த உயிரணுவின் (Cell) கட்டளை. ஒரு செடி முளைப்பதும், ஒரு விலங்கு தன் குட்டியைக் காப்பதும் ஒரு திட்டமிடப்பட்ட இயற்கை சுழற்சி. மனிதன் இதை 'பாசம்' அல்லது 'வமிசம்' என்று பெயரிட்டுப் புனிதப்படுத்துகிறான். ஆனால் முத்துலிங்கம், இது ஒரு இயந்திரத்தனமான, அதே சமயம் தவிர்க்க முடியாத 'உயிரியல் விதி' என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

    மனிதன் - இயற்கை: அதிகார உறவு

'கொழுத்தாடு' கதையில் மனிதன் இயற்கையின் எஜமானனாகத் தன்னைக் கருதுகிறான். ஆடு செழித்து வளர்வதை அவன் ஒரு 'உற்பத்தியாகவே' பார்க்கிறான். இங்கே இயற்கையுடனான உறவு என்பது அன்பினால் ஆனது அல்ல, நுகர்வினால் (Consumption) ஆனது. ஒரு உயிரின் ஆயுளைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் தன்னிடம் இருப்பதாக மனிதன் நம்புவது, அவனது நாகரிக வளர்ச்சியின் பின்னாலுள்ள வன்முறையைக் காட்டுகிறது.

    காலத்தின் பிரம்மாண்டமும் மானுடச் சிறுமையும்

முத்துலிங்கம் கதையின் தொடக்கத்திலேயே பல்வேறு உயிரினங்களின் ஆயுளைப் பட்டியலிடுகிறார். இதன் மூலம் "மனிதன் ஒன்றும் பிரபஞ்சத்தின் மையம் அல்ல" என்பதை நிறுவுகிறார். 65 வருட மனித ஆயுள் என்பது 400 வருட பிளாஸ்டிக் ஆயுளுக்கு முன்னால் மிகச் சிறியது. காலத்தை நீண்ட கால அளவில் (Deep Time) பார்க்கும்போது, மனிதனின் துயரங்களும் காதலும் மிகச் சாதாரணமான நிகழ்வுகளாகத் தெரிகின்றன.

    அறிவியல் தரவுகளும் புனைவின் வலிமையும்

முத்துலிங்கத்தின் தனித்துவம் என்பது கதையில் புள்ளிவிவரங்களையும் அறிவியல் உண்மைகளையும் (எ.கா: பிளாஸ்டிக்கின் ஆயுள், வமிசவிருத்தி விதிகள்) இணைப்பதே. இது கதையை வெறும் கற்பனையாக வைத்திருக்காமல், ஒரு 'ஆவணத்தன்மை' கொண்டதாக மாற்றுகிறது. வாசகன் உணர்ச்சிவசப்படுவதைத் தடுத்து, உண்மைகளை எதிர்கொள்ள வைக்கிறது. "திறமான நிச்சயம்" என்ற எள்ளல் மொழி, வாசகனின் ஆழ்மனதில் ஒரு தத்துவ அதிர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

முடிவுரை: இந்த ஆய்வு வினாக்களின் மூலம் நாம் காண்பது என்னவென்றால், அ.முத்துலிங்கம் மனிதனை ஒரு தனித்துவமான பிறவியாகப் பார்க்காமல், இயற்கையின் ஒரு பகுதியாகவும், காலத்தின் ஒரு கணமாகவும் மட்டுமே பார்க்கிறார்.

3. ‘ஆயுள்’ சிறுகதை

அ.முத்துலிங்கம் அவர்களின் "ஆயுள்" சிறுகதை புலம்பெயர் இலக்கியத்தின் ஒரு மிகச்சிறந்த படைப்பு.

இக்கதை ஒரு தேசாந்திரிக்கும், ஒரு மலைவாழ் பெண்ணுக்கும் இடையிலான மெல்லிய காதலைப் பேசுவது போலத் தொடங்கி, இறுதியில் காலம் (Time) மற்றும் பொருளின் இருப்பு (Material Existence) குறித்த ஒரு மாபெரும் மெய்யியல் பின்னணியுடன் முடிகிறது. இக்கதையை நவீன மற்றும் அதிநவீன ஆய்வணுகு முறையின் (Modern and Post-modern Analysis) அடிப்படையில் நான்கு முக்கிய தளங்களில் அணுகலாம்:

i. மானுட வாழ்வு Vs பருப்பொருள் வாழ்வு (The Materialistic Paradox)

கதையின் தலைப்பு "ஆயுள்" என்பது மனிதர்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல என்பதை ஆசிரியர் கதையின் தொடக்கத்திலேயே ஒரு பட்டியலிடுகிறார் (ஈ முதல் மனிதன், ஆமை வரை). ஆனால் கதையின் முடிவில், அந்தப் பட்டியலிலும் அடங்காத ஒன்று வருகிறது: பிளாஸ்டிக் குடுவை.

    பகுப்பாய்வு: மனித உணர்வுகள் (காதல், காத்திருப்பு, உறுதிமொழி) ஒரு நூறு ஆண்டுகளுக்குள் மரணத்தால் முடிந்து போகின்றன. ஆனால், அந்த உணர்வுகளைச் சுமந்த அல்லது அவற்றுக்குச் சாட்சியாக இருந்த ஒரு சாதாரணப் பிளாஸ்டிக் குவளை 400 ஆண்டுகள் வாழ்கிறது.

    பொருள்முதல்வாத நோக்கு: மனிதனின் "திறமான நிச்சயம்" மரணத்தால் தோற்றுப்போகிறது. ஆனால் ரசாயனத்தால் உருவான ஒரு ஜடப்பொருள், அந்த நிச்சயத்தை விட அதிக காலம் பூமியில் நிலைத்து நிற்கிறது. இது மனித மேலாதிக்கத்தின் (Human Superiority) மீதான ஒரு நுணுக்கமான அங்கதம் (Irony).

ii. கலாஷ் பள்ளத்தாக்கு: ஒரு ஆந்த்ரோபாலஜிக்கல் (Anthropological) பார்வை

கதை நிகழும் இடமாக இந்து குஷ் மலையின் ரம்பூர் பள்ளத்தாக்கை (கலாஷ் பழங்குடியினர்) முத்துலிங்கம் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது தற்செயலானது அல்ல.

    இயற்கை Vs நாகரிகம்: தேசாந்திரி தேசம் தேசமாகச் சுற்றி 12 மொழிகளைக் கற்கிறான் (நாகரிகம்). ஆனால் ஹொன்ஸாகூல் காலம்காலமாக மாறாத ஓர் இடத்தில், குறைந்த தேவைகளுடன் வாழ்கிறாள் (இயற்கை).

    மரணத்தின் குறியீடு: அந்த ஊரில் சடலங்களை எரிக்கவோ புதைக்கவோ மாட்டார்கள்; மரணபீடத்தில் ஏற்றி விடுவார்கள். அது காற்றில் கலந்துவிடும். இது "மண்ணிலிருந்து வந்தவன் மண்ணுக்கே போகிறான்" என்ற தத்துவத்தை நேரடியாக்குகிறது. ஆனால், மனிதன் உருவாக்கிய 'பிளாஸ்டிக்' மட்டும் எதனுடனும் கலக்காமல் 400 ஆண்டுகள் தனித்து நிற்கிறது என்பதுதான் கதையின் மையம்.

iii. காத்திருப்பின் உளவியல் (Psychology of Waiting)

ஹொன்ஸாகூல் அந்தத் தேசாந்திரி வருவான் என்று காத்திருக்கிறாள். அவனுடைய திருமணத்திற்குப் பிறகும், தகப்பனார் இறந்த பிறகும் அந்தப் பிளாஸ்டிக் குடுவை ஒரு 'ஞாபகச் சின்னமாக' (Memento) அங்கே இருக்கிறது.

    குறியீட்டியல் (Symbolism): அந்தக் குடுவை வெறும் தண்ணீர் ஊற்றும் பாத்திரமல்ல; அது அவளுக்கு அவன் கொடுத்த வாக்குறுதி. சூரிய ஒளி அதில் படும்போதெல்லாம் அவள் அவனை நினைத்துக் கொள்கிறாள்.

    இருத்தலியல் துயரம்: மனித ஆயுள் முடிந்து, ஒரு தலைமுறையே மறைந்த பிறகும், அந்தத் தட்சணாயண, உத்தராயண காலங்களில் சூரிய ஒளி படும்போது குடுவை மின்னுவது, மனிதன் இல்லாத உலகிலும் பொருட்கள் இயங்குவதைக் காட்டுகிறது.

iv. மொழி மற்றும் விவரிப்பு முறை (Narrative Technique)

முத்துலிங்கத்தின் எழுத்து ஒரு கறாரான அறிவியல் பார்வை கொண்ட புனைவு (Science-inflected Fiction).

    எச்சரிக்கை முறை: கதையின் ஊடே ஆசிரியர் வாசகனைத் தடுத்து நிறுத்தி "இது காதல் கதை அல்ல, ஏமாற வேண்டாம்" என்று எச்சரிப்பது 'பின்நவீனத்துவ' (Meta-fiction) உத்தி. வாசகன் உணர்ச்சிவசப்படுவதைத் தடுத்து, கதையின் முடிவில் சொல்லப்படும் அந்த 400 ஆண்டு ஆயுள் என்ற 'உண்மையை' நோக்கி வாசகனைத் தயார்படுத்துகிறார்.

    திறமான நிச்சயம்: கதையின் இறுதியில் வரும் "திறமான நிச்சயம்" என்ற சொல், காதலர்களின் உறுதியை விட பிளாஸ்டிக்கின் சிதைவுறாத் தன்மையைக் குறிக்கும் எள்ளலாக மாறுகிறது.

முடிவுரை:

"ஆயுள்" சிறுகதை மனிதனின் உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட காலத்தின் பிரம்மாண்டத்தைப் பேசுகிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால்: மனிதனின் காதல் 'நிச்சயம்' மரணத்தோடு முடிகிறது. ரசாயனத்தின் 'நிச்சயம்' (பிளாஸ்டிக்) மரணத்தைத் தாண்டியும் வாழ்கிறது. "யார் நீண்ட காலம் வாழ்கிறார்கள்?" என்ற கேள்விக்கு அ.முத்துலிங்கம் அளிக்கும் பதில் அதிர்ச்சியானது மற்றும் எதார்த்தமானது.

"சிலந்தி" மற்றும் "பிளாஸ்டிக் குடுவை" ஆகிய இரண்டுக்கும் இடையிலான தொடர்புதான் இக்கதையின் அடிநாதமாக விளங்கும் தத்துவத் தரிசனம். அ.முத்துலிங்கம் மிக நுணுக்கமாக இந்த இரண்டையும் இணைத்திருக்கிறார்.

இதனைப் பின்வரும் மூன்று நிலைகளில் நாம் பகுப்பாய்வு செய்யலாம்:

I. உழைப்பற்ற காத்திருப்பு (Effortless Waiting)

கதையின் தொடக்கத்தில் அவன் ஏன் சிலந்தியாகப் பிறக்க விரும்புகிறான் என்பதற்கு ஒரு விளக்கம் தருகிறான்: "அது உணவைத் தேடிப் போவதில்லை. உணவு அதைத் தேடி வரும். என்ன உன்னதமான வாழ்க்கை."

    சிலந்தி: தான் உருவாக்கிய வலையில் அசையாமல் அமர்ந்து, உணவுக்காகக் காத்திருக்கிறது.

    பிளாஸ்டிக் குடுவை: அதுவும் மாடத்தில் அசையாமல் அமர்ந்திருக்கிறது. ஹொன்ஸாகூலின் நினைவுகளும், அவளது பார்வையும், இறுதியில் காலத்தின் சிதைவும் அதைத் தேடி வருகின்றன.

    தொடர்பு: சிலந்தியின் 'வலை' ஒரு உயிரியல் படைப்பு (Biological creation); பிளாஸ்டிக் குடுவை ஒரு மானுடத் தயாரிப்பு (Man-made product). சிலந்தி தன் வாழ்வாதாரத்திற்காகக் காத்திருக்கிறது; குடுவை தன் அழிவிற்காக (சிதைவிற்காக) 400 ஆண்டுகள் காத்திருக்கிறது.

II. சுய ஆக்கம் (Self-Creation vs Artificial Permanence)

சிலந்தி தன் வாய்நீரைக் கொண்டு தானே வலையைப் பின்னி ஊஞ்சலாடுகிறது. அது ஒரு இயற்கையான சுழற்சி. ஆனால் பிளாஸ்டிக் குடுவை என்பது இயற்கைக்கு மாறான ஒன்று.

    மனிதன் தன் கால்களால் உலகைச் சுற்றுகிறான் (இயக்கம்).

    சிலந்தி தன் வலையில் நிலைத்திருக்கிறது (நிச்சலனம்).

    குடுவை அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் மாற்றமில்லாத வாழ்க்கைக்குள் ஒரு 'அந்நியப் பொருளாக' நுழைந்து, அந்த மக்களின் மரணங்களுக்குப் பிறகும் நிலைத்து நிற்கிறது.

இங்கே முத்துலிங்கம் ஒரு முரண்பாட்டை முன்வைக்கிறார்: சிலந்தியின் வலை மென்மையானது, எளிதில் அழியக்கூடியது. ஆனால் பிளாஸ்டிக் குடுவை "திறமான நிச்சயம்" கொண்டது.

III. "ஆயுள்" என்ற குறியீடு

கதையின் தொடக்கத்தில் தரப்பட்டுள்ள ஆயுள் பட்டியலில் சிலந்தி இல்லை. ஆனால் அவன் சிலந்தியாகப் பிறக்க விரும்புகிறான். சிலந்தியின் ஆயுள் மிகக் குறைவு (சில மாதங்கள் முதல் ஒரு சில ஆண்டுகள் வரை).

    அவன் விரும்புவது சிலந்தியின் ஆயுளை அல்ல, அதன் வாழ்முறையை.

    ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற குடுவையோ, அவன் வெறுக்கும் 'யந்திர வாழ்க்கையின்' மிச்சம்.

    முரண்: ஒரு தேசாந்திரி எதற்கும் கட்டுப்படாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான். ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற ஒரு பொருள் (குடுவை), அவன் எதை அடைய விரும்பினானோ (சிலந்தியைப் போல ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து உணவை/காலத்தை எதிர்கொள்வது), அதைச் சாதிக்கிறது. அவன் இறந்து நூறு ஆண்டுகள் ஆன பின்பும், அவனது பிரதிநிதியாக அந்தக் குடுவை அங்கே "சிலந்தியைப் போல" அமர்ந்திருக்கிறது.

IV. காலத்தின் மீதான ஏளனம்

சிலந்தி வலை பின்னுவது வாழ்வதற்காக. மனிதன் பிளாஸ்டிக்கைப் படைத்தது வசதிக்காக. ஆனால் இறுதியில், அந்த வசதிதான் (குடுவை) மனிதனின் காதலை விட, அவனது நினைவை விட அதிக "ஆயுள்" கொண்டதாக மாறுகிறது.

"அவன் இறந்துவிட்டான், அவளை மணக்கவில்லை, அவளது இனமே அழிந்துவிட்டது. ஆனால் அவன் கொடுத்த பிளாஸ்டிக் குடுவை மட்டும் இன்னும் 300 ஆண்டுகள் வாழப்போகிறது."

இது மனிதனின் அகங்காரத்தின் மீதான ஒரு மிகப்பெரிய கிண்டல். நாம் உருவாக்கும் பொருட்கள் நம்மை விடப் பலமானவை, நீண்ட ஆயுள் கொண்டவை என்பதுதான் அந்த "திறமான நிச்சயம்".

4. "வமிசவிருத்தி" சிறுகதை

அ.முத்துலிங்கம் அவர்களின் "வமிசவிருத்தி" சிறுகதை, நீங்கள் குறிப்பிட்ட "ஆயுள்" சிறுகதையோடு மிக நெருக்கமான தத்துவத் தொடர்பைக் கொண்டது. "ஆயுள்" கதையில் ஜடப்பொருளின் (பிளாஸ்டிக்) நிலைத்தன்மையைப் பேசிய முத்துலிங்கம், "வமிசவிருத்தி" கதையில் உயிரினங்களின் தொடர்ச்சி (Continuity) மற்றும் உயிர் பிழைத்தல் (Survival) பற்றிப் பேசுகிறார்.

இக்கதையை "ஆயுள்" கதையோடு ஒப்பிட்டு, அதே நவீன ஆய்வணுகு முறையில் பின்வரும் கோணங்களில் ஆராயலாம்:

i. உயிரியல் நோக்கு: பிளாஸ்டிக் Vs வமிசவிருத்தி

"ஆயுள்" கதையில் பிளாஸ்டிக் குடுவை 400 ஆண்டுகள் அழியாமல் இருப்பதே அதன் 'வெற்றி' எனப்படுகிறது. ஆனால் "வமிசவிருத்தி" கதையில், ஒரு உயிரினம் தன்னை அழித்துக் கொண்டாவது தன் இனத்தின் அடுத்த தலைமுறையை (வமிசத்தை) உருவாக்குவதே அதன் 'வெற்றி' எனப்படுகிறது.

    ஆயுள்: இங்கே தனிப்பட்ட ஒரு பொருளின் நீடித்த வாழ்வு முக்கியம்.

    வமிசவிருத்தி: இங்கே தனி உயிர் அழிந்தாலும், அதன் 'மரபணு' (DNA) தொடர்வது முக்கியம்.

ii. தேசாந்திரி Vs தந்தை (The Traveler vs The Progenitor)

"ஆயுள்" கதையின் நாயகன் எங்கும் தங்காத தேசாந்திரி. அவனுக்கு வமிசவிருத்தி மீது அக்கறையில்லை. அதனால்தான் அவன் ஹொன்ஸாகூலைத் திருமணம் செய்யாமல் கடந்து போகிறான். ஆனால் "வமிசவிருத்தி" கதையில் வரும் பாத்திரங்கள் (மனிதர்கள் மட்டுமன்றி, விலங்குகளும்) ஒருவிதமான தவிப்போடு தம் சந்ததியை நிலைநிறுத்தப் போராடுகின்றன.

    பகுப்பாய்வு: முத்துலிங்கம் இக்கதையில் மனிதக் காதலை விடவும், உயிரினங்களின் 'இனப்பெருக்க உந்துதலை' ஒரு மகா சக்தியாகச் சித்தரிக்கிறார். "ஆயுள்" கதையில் காதல் தோற்றுப்போகிறது; "வமிசவிருத்தி" கதையில் இயற்கை (Nature) வெல்கிறது.

iii. இருத்தலியல் ஏக்கம் (Existential Longing)

"ஆயுள்" கதையில் அவன் சிலந்தியாகப் பிறக்க விரும்புவதற்குக் காரணம் அதன் 'உழைப்பற்ற காத்திருப்பு'. "வமிசவிருத்தி" கதையிலும் உயிரினங்கள் ஒருவிதமான தார்மீகக் கடமையோடு (Biological Duty) இயங்குகின்றன.

    தொடர்பு: "ஆயுள்" கதையில் வரும் அந்தப் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் எப்படி ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக மாறாமல் இருக்கிறார்களோ, அதேபோல "வமிசவிருத்தி" கதையிலும் காலம் மாறினாலும் உயிரினங்களின் அடிப்படை சுபாவமான 'தொடர்ச்சி' மாறாமல் இருப்பதை முத்துலிங்கம் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

iv. அறிவியல் அங்கதம் (Scientific Irony)

முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் அறிவியல் உண்மைகள் புனைவோடு கலந்திருக்கும்.

    "ஆயுள்" கதையில் பிளாஸ்டிக்கின் வேதியியல் ஆயுள் (400 வருடம்) கதையின் முடிவைத் தீர்மானிக்கிறது.

    "வமிசவிருத்தி" கதையில் உயிரியல் உண்மை (Biological Fact) கதையின் கருப்பொருளைத் தீர்மானிக்கிறது.

மனிதர்கள் தங்களைப் பெரியவர்களாகக் கருதினாலும், இறுதியில் அவர்கள் இயற்கையின் விதிகளுக்கும், காலத்தின் கணக்குகளுக்கும் (அவை பிளாஸ்டிக்கின் சிதைவு காலமானாலும் சரி, அல்லது வமிசவிருத்தி சுழற்சியானாலும் சரி) கட்டுப்பட்டவர்களே என்பதை முத்துலிங்கம் இரு கதைகளிலும் நிறுவுகிறார்.

5. "கொழுத்தாடு" சிறுகதை

அ.முத்துலிங்கம் அவர்களின் "கொழுத்தாடு" சிறுகதை, நாம் இதுவரை விவாதித்த "ஆயுள்" மற்றும் "வமிசவிருத்தி" ஆகிய கதைகளின் தொடர்ச்சியாக, ஆனால் ஒரு புதிய பரிமாணத்தில் "பலி" (Sacrifice) மற்றும் "விதி" (Fate) பற்றிப் பேசுகிறது.

இக்கதையை அதிநவீன ஆய்வணுகு முறையில் பின்வருமாறு பகுப்பாய்வு செய்யலாம்:

I. பலியாக்கப்படும் உயிர் (The Concept of Sacrifice)

"ஆயுள்" கதையில் பிளாஸ்டிக் குடுவைக்கு 400 ஆண்டு ஆயுள் இருப்பதை ஒரு வரமாகப் பார்த்தோம். ஆனால் "கொழுத்தாடு" கதையில், ஒரு ஆடு மிக ஆரோக்கியமாக, 'கொழுத்து' வளர்வதே அதற்கு சாபமாக முடிகிறது.

    முரண் (Irony): ஒரு உயிரினம் செழிப்பாக வளர்வது என்பது இயற்கையின் வெற்றி. ஆனால், மனித நாகரிகத்தில் அது 'பலி' கொடுக்கப்படுவதற்குத் தகுதியான ஒன்றாக (கொழுத்தாடாக) மாற்றப்படுகிறது.

    பகுப்பாய்வு: இங்கே 'ஆயுள்' என்பது அந்த உயிரினத்தின் கையில் இல்லை; அதை வளர்ப்பவன் அல்லது அதைப் பலியிடுபவனின் கையில் இருக்கிறது. "ஆயுள்" கதையில் பிளாஸ்டிக்கிற்கு இருந்த அந்த 'திறமான நிச்சயம்', இந்தக் கதையில் ஆட்டின் 'மரணத்திற்கு' கிடைக்கிறது.

II. அதிகார படிநிலை (Power Hierarchy)

முத்துலிங்கம் இந்தக் கதையில் மனிதனுக்கும் விலங்குக்கும் இடையிலான அதிகார உறவை மிக நுணுக்கமாகச் சித்தரிக்கிறார்.

    உணவும் மரணமும்: ஆட்டிற்குச் சிறந்த உணவுகளைக் கொடுத்து வளர்ப்பது அதன் மீதான அன்பினால் அல்ல, மாறாக அதன் இறைச்சி ருசியாக இருக்க வேண்டும் என்ற சுயநலத்தால்.

    தொடர்பு: "வமிசவிருத்தி" கதையில் உயிரினங்கள் தங்களைத் தாங்களே காத்துக் கொள்ளப் போராடுகின்றன. ஆனால் "கொழுத்தாடு" கதையில், ஒரு உயிரினத்தின் வளர்ச்சி என்பது அதன் அழிவிற்கான தயாரிப்பாக இருக்கிறது. இது மனித சமூகத்தில் நிலவும் 'வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால்' என்ற அதிகார அரசியலின் குறியீடு.

III. புலம்பெயர் சூழலும் ஏக்கம் (Nostalgia and Diaspora)

முத்துலிங்கத்தின் பல கதைகளைப் போலவே, இதிலும் சொந்த மண்ணின் நினைவுகளும், புலம்பெயர்ந்த இடத்தில் நிலவும் அந்நியத்தன்மையும் ஊடாடுகின்றன.

    சடங்குகள்: கிராமத்துச் சடங்குகளுக்கும், நவீன நகர வாழ்வுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை இந்தக் 'கொழுத்தாடு' நிரப்புகிறது. ஒரு விலங்கைப் பலியிடுவது என்பது வெறும் மதச் சடங்கு மட்டுமல்ல, அது ஒரு குழுமத்தின் அடையாளமாகவும் (Identity) கதையில் வெளிப்படுகிறது.

IV. படிமவியல் (Imagery)

கதையில் ஆடு என்பது வெறும் விலங்கல்ல; அது ஒரு படிமம் (Metaphor).

    "ஆயுள்" கதையில் பிளாஸ்டிக் குடுவை எப்படி 'காலத்தின்' படிமமோ, "கொழுத்தாடு" கதையில் வரும் ஆடு 'அப்பாவித்தனத்தின்' (Innocence) படிமம்.

    தன் மரணம் நிகழப்போகும் இடம் தெரியாமல், தன்னை வளர்ப்பவன் கத்தியைத் தீட்டுவதைக் கூட அறியாமல் ஆடு காட்டும் அந்தப் பரிதாபகரமான அன்பு, வாசகனுக்குப் பெரும் மனவெழுச்சியை (Catharsis) ஏற்படுத்துகிறது.

மூன்று கதைகளின் ஒப்பீட்டு அட்டவணை:

முடிவுரை:

அ.முத்துலிங்கம் "கொழுத்தாடு" கதையின் மூலம், மனிதன் இயற்கையைத் தனக்குச் சாதகமாக எப்படிக் கையாள்கிறான் என்பதையும், அதே சமயம் அந்தச் செயலில் இருக்கும் அறவீழ்ச்சியையும் (Moral decline) சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

6. இயற்கை என்பது ஒரு பின்னணி மட்டுமல்ல, அது ஒரு மௌனமான அதிகாரம்

அ.முத்துலிங்கம் அவர்களின் எழுத்துக்களில் இயற்கை (Nature) என்பது ஒரு பின்னணி மட்டுமல்ல, அது ஒரு மௌனமான அதிகாரம் மிக்க பாத்திரம். நீங்கள் கேட்டது போல, இந்த மூன்று கதைகளையும் (ஆயுள், வமிசவிருத்தி, கொழுத்தாடு) இணைக்கும் "இயற்கை Vs மனிதன்" என்ற முரண்பாட்டை ஒரு தொகுப்பு ஆய்வாக (Synthesized Analysis) இங்கே காணலாம்:

I. காலத்தின் கணக்கு (Nature's Time vs Human's Time)

மனிதன் காலத்தை வினாடிகளாலும், ஆண்டுகளாலும், உறவுகளாலும் அளக்கிறான். ஆனால் இயற்கை காலத்தைச் சிதைவாலும் (Decomposition), சுழற்சியாலும் அளக்கிறது.

    ஆயுள்: மனிதன் தன் காதலை 'திறமான நிச்சயம்' என்று நம்புகிறான். ஆனால் இயற்கை அவன் உருவாக்கிய பிளாஸ்டிக்கிற்கு வழங்கிய ஆயுள் 400 ஆண்டுகள். மனிதனின் உணர்வு காலத்திற்கு முன்னே தோற்றுப்போகிறது; இயற்கையின் ரசாயன விதி வெல்கிறது.

    முரண்: மனிதன் 'நிரந்தரம்' என்று நினைப்பவை அழியக்கூடியவை; அவன் சாதாரணமாகக் கருதும் ஜடப்பொருட்கள் அவனை விட நீண்ட ஆயுள் கொண்டவை.

II. உயிர் பிழைத்தல் எனும் பேராசை (The Instinct of Survival)

இயற்கை எல்லா உயிர்களுக்கும் 'தொடர்ச்சியை' (Continuity) ஒரு கடமையாகக் கொடுத்துள்ளது. மனிதன் அதை உணர்ச்சிகரமான 'வமிசமாகப்' பார்க்கிறான்.

    வமிசவிருத்தி: இக்கதையில் மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, விலங்குகளும் தங்கள் சந்ததியை நிலைநிறுத்தப் போராடுகின்றன. இங்கே மனிதன் இயற்கைக்கு மேலானவன் அல்ல; அவன் இயற்கையின் ஒரு கருவி மட்டுமே.

    முரண்: மனிதன் தன் வமிசத்தை அறிவுப்பூர்வமாக வளர்க்க நினைத்தாலும், இறுதியில் அது ஒரு உயிரியல் தேவை (Biological drive) என்ற இயற்கையின் விதியையேச் சார்ந்து இருக்கிறது.

III. அதிகாரமும் பலியும் (Domination vs Sacrifice)

இயற்கை ஒரு சமநிலையைப் பேணுகிறது (Food chain). ஆனால் மனிதன் அந்தச் சமநிலையைத் தன் வசதிக்காகச் சிதைக்கிறான்.

    கொழுத்தாடு: ஆடு என்பது இயற்கையின் படைப்பு. அதைச் செழிக்க வைத்து, இறுதியில் பலியிடுவது மனிதனின் அதிகாரம்.

    முரண்: மனிதன் இயற்கையைத் தன்னால் 'கட்டுப்படுத்த' முடியும் என்று நம்புகிறான். ஆனால் "கொழுத்தாடு" கதையில் அந்த ஆடு காட்டும் அலாதி அன்பு, மனிதனின் வன்முறைக்கு முன்னால் இயற்கையின் மேன்மையை (Innocence) எடுத்துக் காட்டுகிறது.

ஒப்பீட்டு வரைபடம்: இயற்கைக்கும் மனிதனுக்குமான ஊடாட்டம்

ஒட்டுமொத்தத் தொகுப்பு (Synthesis):

அ.முத்துலிங்கத்தின் இந்த மூன்று கதைகளும் ஒரு முக்கியமான உண்மையை உரக்கச் சொல்கின்றன: "இயற்கையின் பேராற்றலுக்கு முன்னால் மனிதன் ஒரு மிகச்சிறிய துளி."

அவன் தேசாந்திரியாகச் சுற்றினாலும் (ஆயுள்), வாரிசுகளை உருவாக்கத் துடித்தாலும் (வமிசவிருத்தி), அல்லது பிற உயிர்களை அடக்கி ஆண்டாலும் (கொழுத்தாடு), இறுதியில் அவன் காலத்தின் கைகளில் ஒரு விளையாட்டுப் பொம்மையே. முத்துலிங்கம் அறிவியலை ஒரு புனைவுக்கருவியாகப் பயன்படுத்தி, மனிதனின் அகங்காரத்தைச் சுக்குநூறாக உடைக்கிறார்.

7. முடிவுரை (Conclusion)

அ.முத்துலிங்கத்தின் சிறுகதைகள் மானுட இருப்பை வெறும் உணர்ச்சிக் குவியலாகப் பார்க்காமல், அவற்றை பிரபஞ்சத்தின் விதிகளோடும், அறிவியல் உண்மைகளோடும் பிணைத்துப் பார்க்கின்றன. இக்கட்டுரையின் வழி நாம் கண்டறிந்த முடிவுகள் பின்வருமாறு:

    மானுட மையவாதச் சிதைவு: "ஆயுள்" கதையில் வரும் பிளாஸ்டிக் குடுவை, மனிதனின் காதலையும் காத்திருப்பையும் விட அதிக காலம் நிலைத்திருப்பதன் மூலம், மனிதன் தான் மட்டுமே இவ்வுலகின் மையப்புள்ளி என்கிற அகங்காரத்தைச் சிதைக்கிறார்.

    இயற்கையின் மீற முடியாத விதி: "வமிசவிருத்தி" மற்றும் "கொழுத்தாடு" ஆகிய கதைகள், உயிரினங்கள் செழிப்பதும், வீழ்வதும், தொடர்வதும் மனித அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டது போலத் தோன்றினாலும், இறுதியில் அவை இயற்கையின் பெரும் சுழற்சிக்கு (Ecological Cycle) பலியாகின்றன என்பதை நிறுவுகின்றன.

    அறிவியல் புனைவு அறம்: முத்துலிங்கம் தரவுகளைப் பயன்படுத்துவது வெறும் தகவலுக்காக அல்ல; மாறாக, மனிதன் தன் இருப்பைப் பற்றிய மிகைப்படுத்தப்பட்ட பிம்பத்திலிருந்து விடுபட்டு யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்ற அறத்தையே முன்வைக்கிறார்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், மனிதன் விட்டுச் செல்லும் 'தழும்புகளை' (பிளாஸ்டிக் கழிவு முதல் வமிசத் தொடர்ச்சி வரை) விட, மனிதன் தானாக எதையும் நிலைநிறுத்திவிட முடியாது என்பதே இந்த ஆய்வின் இறுதித் தரிசனம்.

பரிந்துரைகள் (Recommendations)

அ.முத்துலிங்கத்தின் படைப்பாளுமையை இன்னும் ஆழமாகப் பயில விரும்பும் ஆய்வாளர்களுக்குப் பின்வரும் தலைப்புகள் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன:

    சூழலியல் சார்ந்த மீள்வாசிப்பு (Ecological Re-reading): முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் வரும் விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்கள் வெறும் பின்னணியாக இல்லாமல், அவை மனித வாழ்வைப் பாதிக்கும் 'செயற்பாட்டு முகவர்களாக' (Active Agents) விளங்குவதை நவீன சூழலியல் கோட்பாடுகளின் வழி ஆராயலாம்.

    பொருட்களின் பண்பாட்டு வரலாறு (Material Culture): "ஆயுள்" கதையின் பிளாஸ்டிக் குடுவை போல, பிற கதைகளில் வரும் பொருட்கள் (உதாரணமாக 'அக்கா' கதையின் தோடு அல்லது 'மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி'யின் பொருட்கள்) எவ்வாறு புலம்பெயர் மக்களின் நினைவுகளைச் சுமக்கின்றன என்பதை ஆய்வு செய்யலாம்.

    அறிவியல் மற்றும் புனைவு ஊடாட்டம் (Interdisciplinary Study): முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் இடம்பெறும் அறிவியல் உண்மைகள், புனைவின் நம்பகத்தன்மையை (Credibility) எவ்வாறு உயர்த்துகின்றன என்பது குறித்த மொழியியல் மற்றும் இலக்கிய ஆய்வுகள் தேவையாய் உள்ளன.

    புலம்பெயர் வாழ்வில் 'காலம்' (Temporality in Diaspora): சொந்த மண்ணின் காலம் மற்றும் அந்நிய மண்ணின் காலம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே முத்துலிங்கத்தின் பாத்திரங்கள் தத்தளிப்பதை, 'காலக் கோட்பாடு' (Time Theory) அடிப்படையில் விரிவாக ஆராயலாம்.

அடிக்குறிப்புகள் (Footnotes / Endnotes)

    ஆயுள் பட்டியல்: அ.முத்துலிங்கம் கதையின் தொடக்கத்திலேயே உயிரினங்களின் ஆயுளைப் பட்டியலிடுவது, வாசகனை மானுட மையச் சிந்தனையிலிருந்து அகற்றி, ஒரு பரந்த உயிரியல் தளத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் உத்தியாகும்.

    கலாஷ் பள்ளத்தாக்கு: இது பாகிஸ்தானின் சித்ரால் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு தனித்துவமான இனம். இவர்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் மரணச் சடங்குகள் (மரணபீடம்) கதையில் சிதைவுறா பிளாஸ்டிக் குடுவைக்கு நேர் எதிரான 'இயற்கையோடு கலத்தல்' என்ற தத்துவத்தை விளக்குகின்றன.

    பிளாஸ்டிக் சிதைவு (Plastic Degradation): கதையில் குறிப்பிடப்படும் 400 ஆண்டு காலம் என்பது அறிவியல்பூர்வமாக 'பாலிஎதிலீன்' (Polyethylene) போன்ற பொருட்கள் மண்ணில் மட்க எடுத்துக்கொள்ளும் உத்தேச காலத்தைக் குறிக்கிறது.

    உயிரியல் விதி (Biological Determinism): 'வமிசவிருத்தி' கதையில் வரும் உயிரினங்களின் செயல்பாடு, ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸின் 'The Selfish Gene' கோட்பாட்டோடு ஒப்பிடத்தக்கது; அதாவது உயிர் என்பது மரபணுக்களின் தொடர்ச்சிக்கான ஒரு ஊடகம் மட்டுமே.

    பலி குறியீடு: 'கொழுத்தாடு' கதையில் ஆடு என்பது மனிதனின் அதிகாரத்திற்குப் பலியாகும் 'அப்பாவித்தனத்தின்' (Innocence) உலகளாவிய படிமமாகக் கையாளப்பட்டுள்ளது.

உசாத்துணைப் பட்டியல் (Bibliography)

முதன்மை ஆதாரங்கள் (Primary Sources):

    முத்துலிங்கம், அ. (2005). அ.முத்துலிங்கம் சிறுகதைகள் (முழுத் தொகுப்பு). சென்னை: உயிர்மை பதிப்பகம்.

        ('ஆயுள்', 'வமிசவிருத்தி', 'கொழுத்தாடு' ஆகிய சிறுகதைகள் இத்தொகுப்பிலிருந்து ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன.)

துணை ஆதாரங்கள் (Secondary Sources):

    கைலாசபதி, க. (1984). நவீன தமிழ் இலக்கியத்தின் அடிப்படைகள். சென்னை: நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்.

    பஞ்சாங்கம், க. (2003). இலக்கியமும் சூழலியலும். புதுச்சேரி: நந்தினி பதிப்பகம். (சூழலியல் விமர்சனக் கோட்பாட்டிற்காக).

    கௌதம சன்னன். (2012). அ.முத்துலிங்கம் படைப்புலகம்: ஒரு பன்முகப் பார்வை. சென்னை.

    Dawkins, Richard. (1976). The Selfish Gene. Oxford University Press. (வமிசவிருத்தி மற்றும் உயிரியல் ஆய்விற்காக).

    Garrard, Greg. (2004). Ecocriticism. Routledge. (இயற்கை - மனிதன் முரணியக்க ஆய்விற்காக).

  
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.