அந்த மழை இரவு, கிராமத்தின் எல்லைகளில் ஓடும் சிறிய ஆற்றின் குரல் முதலில் மெதுவாகக் கேட்டது. பிறகு அது கோபமடைந்த குழந்தையைப் போலக் கர்ஜித்தது. வெள்ள நீர், எச்சரிக்கையின்றி, இரவு இரண்டு மணிக்கு வீடுகளில் புகுந்துகொண்டது.

பள்ளித் தெருவின் கடைசி வீட்டில் வசித்த முஹீத், நனைந்த பாய் மீது தூங்கிக் கொண்டிருந்த மகன் உனைபை தூக்கிக்கொண்டு வெளியில் ஓடியபோது, வீடுகளின் கதவுகள் ஒன்றின் பிறகு ஒன்று திறந்து, மக்கள் தங்களின் குடும்ப மரபைக் கடத்துவது போல, கோப்பைகள், ஆவணங்கள், படுக்கைகள், ஒரு பழைய றங்குப் பெட்டி...... எதை முடியும் என்பதையெல்லாம் கைகளில் பற்றிக்கொண்டு ஒளிந்தார்கள்.

வெள்ளத்தைப் பார்க்க வந்த கிராமத்து வீதி ஒருவேளை நாகரிகத்தின் இதயம் போல இருந்தது; அன்றிரவு, அது எல்லோரினதும் பயத்தை ஏற்றிக்கொண்ட இருண்ட மேடையாக மாறியது. மழை போகும் அறிகுறி எதுவும் இல்லாத அச்சமான இருளில், ஒரே ஒலி நீரின் சத்தம்.

அந்த நேரத்தில் பள்ளியின் அதிபர் அமீனம்மா, தன் தலைப்பந்தல் கூட நனைந்தபடியே பந்த விளக்கு பிடித்து ஓடிவந்தார்.
 
“எல்லோரும் பள்ளிக்கு வாங்க! மேல்தளம் திறந்திருக்கு!” என்று கூவினார்.

அந்தப் பள்ளி கிராமத்தின் பழைய நினைவுகளுக்கு தாய் வகுப்பறை. வெள்ளம் வந்த ஆண்டுகளெல்லாம் மக்கள் அந்த மேல்தளமே உயிர் தாங்கும் தளமாக இருந்தது.

பள்ளி மேல்தளத்தில் மக்கள் கூடி நின்றபோது, அதன் சுவர்கள் தண்ணீரின் வாட்டத்தைத் தாங்க முடியாமல் சுருக்கம் கொண்ட முதியவரைப் போல கீச்சென ஒலி எழுப்பின. ஆனால் அந்த சுருக்கத்திற்குள் கூட, ஒரு தாயின் விரிவான மனம் இருந்தது போல, அனைவரையும் தாங்கிக்கொண்டது.

பரிதாபம், பயம் ஆகியவற்றுக்கிடையில், திடீரென ஒரு சிரிப்பு. மழையின் சத்தத்தைக் கிழித்து வந்த அந்த சிரிப்பு, சின்னக் குழந்தை ஃபர்ஹானின்.

அவன் தலைமீது வைத்திருந்த பிளாஸ்டிக் பால்தொட்டியில் விழும் மழைத்துளிகளைப் பார்த்து ஹா... ஹா... என்று சிரித்தான். மக்கள் ஒரு நொடி தங்கள் பயத்தை மறந்தார்கள்.

“ஏதோ விளையாட்டு என்று நினைக்கிறான்,” என்று முஹீத் சொல்ல,

“வெள்ளமே ஒரு விளையாட்டுதான், இல்லைனா? யாருடைய கையிலிருந்து எதைப் பறிக்கிறது என்று யாருக்குத்தான் தெரியும்?” என்று அமீனம்மா கமகமத்துடன் சொன்னார்.

அந்த ஒரு வரியில், வாழ்வின் முழுத் தத்துவம் இருந்தது.

மழையும், நதியும், வெள்ளமும் யாருக்கும் சொந்தமில்லை.

அவை வருகை தரும் பேரிடரல்ல; அவர்கள் நினைத்துச் செய்த சுழற்சிகள் மட்டுமே.

நண்பகல் ஆகும்போது, மழை மெலிந்தது. வெள்ள நீர் கிராமத்தின் எல்லைகளில் இருந்து மெதுவாகக் குறையத் தொடங்கியது. ஆனால் கிராம மக்கள் இன்னும் அங்கேயே இருந்தனர்.
பள்ளியின் மேல்தளம். அவர்கள் தற்கால வீடு, தற்கால பாதுகாப்பு, தற்கால சமூகம். அந்த நொடியில், யாரோ சொன்னார்:

“நிவாரணம் எப்போது வரும்?”

அமீனம்மா பின்னால் திரும்பாமல் சொன்னார்:

“நம்ம கைகளிலேயே ஒரு நிவாரணம் இருக்கு. ஒன்னா இருந்தா அது போதும்.”

அந்த வார்த்தைகள் நீரைவிட வேகமாக பரவின. ஒருவர் தேநீர் செய்தார். ஒருவர் நனைந்த துணிகளைப் பகிர்ந்தார். ஒருவர் தன் மீதம் இருந்த பிஸ்கட் பக்கெட்டை குழந்தைகளிடம் வைத்தார். ஒரு முதியவர் தன் பழைய ரேடியோவை உலர்த்தி இயக்கினார். மழை நிற்கும் செய்தி கேட்டதும் மக்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தனர்.

அவர்கள் கண்டார்கள்: வெள்ளம் அவர்கள் வீட்டைக் கவ்வியிருந்தாலும், அது அவர்களின் மனிதத்துவத்தை கவ்வவில்லை.

மாலைச்சூரியன் நீரின் மேற்பரப்பில் சாய்ந்தபோது, எல்லோரும் பள்ளியின் படிகளால் இறங்கத் தொடங்கினர்.

கிராமம் மீண்டும் உருவாக வேண்டும்.

அது வேலை, அது வேதனை, அது வெறும் கட்டடங்களை மீண்டும் நிறுத்துவது அல்ல. ஒருவரை ஒருவர் மீண்டும் நிறுத்துவதே முதல் வேலை.

முகங்களில் சோர்வு இருந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு கண்களிலும் ஒரு எச்சரிக்கை ஒளி. நிவாரணம் என்றால் அரசு தருவது மட்டுமல்ல, ஒவ்வொருவரும் ஒருவரை தாங்கிச் செல்கின்ற அன்பும் நிவாரணமே.

அந்த கிராமம் அன்றிரவு கற்றுக் கொண்டது: வெள்ளத்தைத் தடுக்க முடியாமலும், அது இடிக்கும் உலகை மீண்டும் கட்ட முடியும்.

வீடுகளுக்குத் திரும்பிச் சென்ற நெடுநேரத்திலும், கிராமத்தில் ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. நீர் குறைந்திருந்தாலும், அவ்விடங்கள் இன்னும் ஈரத்துடன் இருந்தன. முன்பு ‘வாசல்கள்’ என்று அழைக்கப்பட்ட தடுப்புகள். இப்போது சிதைந்த கோடுகள் மட்டும்.

முஹீத் வீட்டின் முன் நின்று ஒரு சமயம் அமைதியாகப் பார்த்தான். சுவரின் கீழ்தளம் முழுவதும் சேறும் கறையும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அமைந்திருந்த ஒழுங்கு இப்போது குழப்பமாகிப் போனது.
ஆனால் தனது வீட்டின் அருகில் நின்று புன்னகை செய்தபோது, முஹீத் மனத்துக்குள் ஏதோ ஒன்றே மறுபடியும் எழுந்தது. "இது வீடு, இன்னும் வாழும் வீடு."

அடுத்த நாள் காலை, கிராம மக்கள் அனைவரும் பள்ளியின் முன்பாக கூடியிருந்தனர். அமீனம்மா ஒரு சிறிய பட்டியலை எடுத்துக்கொண்டு, “அனைவரும் தங்களது வீடுகளின் நிலையைச் சொல்லுங்கள். நாமே நம்ம நிவாரணத்தை ஆரம்பிக்கணும்,” என்று அறிவித்தார்.

பட்டியல் எழுதுவது மெதுவாக இருந்தது. ஒவ்வொரு வீட்டின் பெயருக்கும் அதன் பக்கத்தில் ஒரு கதை எழுதப்பட்டது. சுவர் உண்டா? அடுப்பு மிதந்துச்சா? பெண்கள் பயன்படுத்தும் பானைச்செல்லம் களிமண்ணாயிற்றா? தொலைந்து போனது என்ன, மீதமுள்ளது என்ன, 

அடர்ந்த வெள்ளம் சிலருக்கு எடுத்துச் சென்றது பொருள்கள்; சிலருக்கு நினைவுகள்; சிலருக்கு அவர்களின் அமைதியை.

அந்த கூட்டத்தின் நடுவில், முதியவர் ஹஸ்னைன் தாத்தா பேச ஆரம்பித்தார்:

“நீரு நம்மால கட்டுப்படுத்த முடியாதது. ஆனா நம்ம நிலத்தை நாமே சரி பண்ணிக்கலாம். மற்ற ஊர்ல இருந்து யாரோ வரட்டும் வாங்கட்டும். நாமும் காத்திருக்கலாமே. ஆனா முதல்ல நம்ம கையை நாமே பயன்படுத்தணும்.”

அந்த வார்த்தை மொத்த கிராமத்தையும் ஒரு நொடி அமைதியாக்கியது. ஒரு கிராமம் என்றால் அது மக்கள் மட்டுமா? அல்லது, ஒன்றாகப் பார்க்கும் கண்களா? அந்த கண்களில் திடீரென வேலை ஆரம்பித்தது.

இளைஞர்கள் குழுக்களாகப் பிரிந்தார்கள். சிலர் வீடுகளில் சேற்றை அகற்ற, சிலர் முறிந்த கதவுகளை சரி செய்ய, சிலர் பெண்களுக்கு குடிநீர் எடுக்க உதவ, சிறுவர்கள் கூட பக்கத்தில் நின்று சிரிப்பை சுமந்து கொண்டே ஓடினார்கள்.

அமீனம்மா பள்ளிக்கூடத்துக்குள் சென்றபோது, மேல்தளத்தில் இன்னும் நின்ற நீரைப் பார்த்து, “இதே தளம் இன்னும் சில ஆண்டுகளுக்கு நம்மையே காப்பாத்தணும்,” என்று சொன்னார். அப்படி சொல்லும்போது அந்த சுவர் கூட அசைந்தது போல தோன்றியது.

மதியம் ஆகும்போது கிராமம் முழுவதும் ஒரு நறுமணம் தெறித்தது. சேற்றுக்குள் புதைந்து கிடந்த பூமி, மீண்டும் காற்றுக்குள் எழுந்தது போல. அது மீண்டும் உயிர்ப்பு; அது மீண்டும் தொடக்கம்.

அதற்கிடையில், முஹீத் வீட்டின் பின்னால் ஒரு பிளாஸ்டிக் பையை கண்டுபிடித்தான். உடைத்து திறந்தவுடன் அதில் இருந்தது அவரது தந்தையின் பழைய டையரி. நீர் எல்லா பக்கங்களையும் நனைத்திருந்தாலும், ஒரு பக்கத்தில் எழுதியிருந்த வரிகள் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது:

“வெள்ளம் வீடுகளை பிளக்கலாம். ஆனா மனிதன் ஒருத்தனை இன்னொருத்தனிடம் இருந்து பிரிக்க முடியாது.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் முஹீதின் உள்ளே நின்ற உலகத்தையே மாற்றி வைத்தது. அது ஒரு நிவாரணத் திட்டம் மட்டுமல்ல, ஒரு வாழும் தத்துவம்.

மாலை நேரம். கிராமத்தின் நடுவில் ஒரு தீபம் ஏற்றப்பட்டது. அது பாதுகாப்பிற்காகவோ, பழைய வழக்கமோ இல்லை. அது அவர்கள் அனைவரின் மன உறுதியின் அடையாளம்.

யார் வீட்டில் அதிக சேதம்? யார் குறைவு? எந்த வீட்டுக்கு முதலில் உதவி? எதற்குப்பின் எது? இவை யாரும் விவாதிக்கவில்லை. அவர்கள் சொன்னது ஒன்றே:

“வீடு என்றால் எல்லோரும் சேர்ந்து நிற்பது.”

அமீனம்மா அந்த தீப்பந்தத்தை பார்த்துக்கொண்டு மெதுவாகச் சொன்னார்:

“நிவாரணம் வந்து சேரலாம். ஆனா நாமே நமக்கு தந்த நிவாரணத்துக்கு சமம் எதுவும் இல்லை.”

அந்த இரவு, வெள்ளத்தின் பின் முதல் அமைதியான இரவு. நிரம்பிய மழை விட்டு நீங்கிய வானத்தில், ஒரு நட்சத்திரம் மட்டும் பிரகாசித்தது. அந்த நட்சத்திரம் அவர்கள் மீண்டு வருகிற உயிர்களின் ஒளி.

அடுத்த வாரம் கிராமத்தில் அரசு ஊழியர்கள் வந்தனர். அவர்கள் வெள்ளத்தால் சேதமடைந்த வீடுகளை பரிசீலித்தார்கள், சிலர் நிதியுதவி அறிவித்தார்கள். ஆனால் கிராம மக்கள் கவனித்தது வேறு:
நிவாரண உதவி வரும் போது, மனங்கள் ஒன்றாக சேர்ந்ததை யாரும் தரமாட்டார்கள்.

முஹீத், அமீனம்மா, ஹஸ்னைன் தாத்தா போன்றவர்கள், கிராம கூட்டத்தில் பேச ஆரம்பித்தனர்.

“நாமே நம்ம வீடுகளை சீரமைக்கிறோம். அரசின் உதவி வந்தால் நல்லது. ஆனா அது நம்ம வாழ்க்கையை மாற்றாது,”

என்று அமீனம்மா வலியுறுத்தினார்.

கிராமத்தில் வேலை துவங்கியது. சிறுவர்கள் களத்தில் குழுவாக நின்று, ஒதுங்கிய பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை சேகரித்தனர். பெண்கள் நனைந்த பொருட்கள், துணிகள் மைதானத்தில் காயவைத்து கொண்டு சென்றனர். ஆண்கள் சேற்றுகளை அகற்ற, மண் சுரங்கங்களை சரி செய்யத் தொடங்கினர்.

ஒரு வாரத்தில், வீடுகள் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டன. அந்த நேரத்தில், பள்ளியின் மேல்தளம் பழையதைவிட உறுதியுடன் நின்றது. நீர் புகுந்த பாதிப்புகளை எடுத்து வெளியேற்றிய பிறகு, அது கிராம மக்களின் மீண்டும் ஒருமித்த மனதைப் பிரதிபலிக்கத் தொடங்கியது.

முஹீத் தன் வீட்டை சீரமைத்து முடித்த போது, மறுபடியும் தன் தந்தையின் டையரியை திறந்து பார்த்தான். “வெள்ளம் வீடுகளை அழிக்கலாம், ஆனாலும் மனித உறவை அழிக்க முடியாது,”
என்று எழுதியிருந்தது.

அந்த வார்த்தைகள், கிராமத்திற்கு ஒரு நியாயமான வழிகாட்டியாக மாறின. அவர்கள் தெரிந்தார்கள். பாரிய வெள்ளமும், திடீர் நாசமும், மனங்களை ஒன்றாக சேர்க்கும் சக்தியைத் தோற்கடிக்க முடியாது.

ஒரு மழையில்லாத மாலை, கிராமம் தண்ணீர் வழியில்லாமல் சுத்தமான நிலத்தில் வலம் வந்தது. மாலைநேரம் மக்கள் பள்ளியின் மேல்தளத்தில் ஒன்று சேர்ந்து சின்ன தீபங்களை ஏற்றினர். அந்த தீபங்கள், வெள்ளத்திற்குப் பிறகு மீண்ட பகுத்தறிவு, உறவு, நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் சின்னமாகத் திகழ்ந்தது.

அந்த இரவில், முஹீத், ஹஸ்னைன் தாத்தா மற்றும் சில இளைஞர்கள் கண்ணீர் கலந்த புன்னகையுடன் பேசினார்கள். “நிவாரணம் என்பது அரசால் தரப்படும் உதவி மட்டும் அல்ல. நாம் ஒன்றாக இருக்கும்போது, நிவாரணம் எப்போதும் உண்டு,” என்றார் ஹஸ்னைன் தாத்தா.

அந்த வார்த்தை கிராம மக்களுக்கு உயிர் ஊட்டியது. வெள்ளத்துக்குப் பிறகு மீண்டு வந்தது, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் இடத்தை, தங்கள் உறவை மறுபடியும் கண்டுபிடித்தனர்.

மாலை வானில் ஒற்றை நட்சத்திரம் பிரகாசித்தது. அது வெள்ளத்தின் மொத்தம் மனித உறவுகளுக்கு நிகரான ஒளி போலத் தோன்றியது. அந்த ஒளியைப் பார்த்த அனைவரும் புன்னகைத்தனர்.
ஒருவரின் கவலை, மற்றவரின் சிரிப்பு. அனைத்தும் இணைந்தது.

கிராமம் மீண்டது. வீடுகள் மீண்டன. மனங்கள் மீண்டன. அவர்கள் அறிந்தனர்: நிவாரணம் என்பது பொருள் மட்டுமல்ல; அது ஒன்றுபட்ட மனிதர்கள், அவர்கள் உறவு, அன்பு, பொறுப்பு. இதுதான் உண்மையான நிவாரணம்.

இத்தனைக்கும் பிறகு வாசலில் நிறைந்த மழை நீரில் காகிதக் கப்பல் விட்ட அந்தச் சிறுபருவம் இப்போது நினைவாக மட்டுமே இருக்கிறது. அப்போது மழை ஒரு விளையாட்டு; இன்று அது ஒரு செய்தி. காகிதக் கப்பல் திசை தெரியாமல் மிதந்தது போல, என் நாட்களும் இப்போது எதையோ தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. மழை நின்ற பிறகும், வாசலில் அந்தக் குழந்தை மட்டும் இன்னும் கப்பல் விட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.