எரிந்து கரிந்த சுவர்கள் மீது
மழை நீர் பட்டு
மீண்டும் முளைக்கிறது கொடிமலர்...

கவிஞர் சேரனின் 102 கவிதைகள் உள்ளடங்கிய “காஞ்சி” (2023, காலச்சுவடு வெளியீடு) தொகுப்பினை மையமிட்டு, ஒரு விரிவான விமர்சனப் பகுப்பாய்வை மேற்கொள்வதற்கான தத்துவார்த்தப் பின்னணியும், கவித்துவக் காத்திரமும் சேரனின் கவிதைகளில் செறிவாகக் காணப்படுகின்றன.

ஈழத்து இலக்கியப் பரப்பில் மஹாகவி, சண்முகம் சிவலிங்கம், எம்.ஏ. நுஃமான் ஆகியோரின் கவித்துவ மரபையும் அதன் வடிவ மாற்றத்தையும் உள்வாங்கி, அதேவேளை நவீன உலகளாவிய கவிதை மொழியைக் கையாளும் சேரனின் கவிதைகள், இத்தகையதொரு கோட்பாட்டு ஆய்வுக்கு மிகவும் தகுதியானவை.

இந்த பகுப்பாய்வை சர்வதேசக் கல்விப்புலத் தரத்தில் (Academic & Critical Standards) வடிவமைப்பதற்கான தத்துவார்த்தக் கட்டமைப்பு, அத்தியாயப் பிரிப்புகள் மற்றும் அணுகுமுறை சார்ந்த ஒரு முழுமையான வரைவடிவத்தினை (Conceptual Blueprint) பின்வருமாறு விரிவாக வரையறைச் செய்யலாம்.

ஆய்வின் தத்துவார்த்த அணுகுமுறை (Theoretical Framework)

இத்தொகுப்பை வெறும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அல்லது வரலாற்றுப் பதிவாக மட்டும் அணுகாமல், பின்வரும் அதிநவீன இலக்கியக் கோட்பாடுகளின் (Contemporary Literary Theories) பின்னணியில் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டும்:

1. நினைவுப்புல அரசியல் மற்றும் கூட்டு நனவிலி (Politics of Memory & Collective Unconscious): போரின் வடுக்கள், சாக்காட்டின் சித்திரங்கள் எவ்வாறு கூட்டு நனவிலித் தோற்றங்களாக (Collective Unconscious) மாறுகின்றன என்பதை ஆராய்தல்.
2. புலம்பெயர் இடவெளியியல் மற்றும் வேரின்மை (Diaspora Space Theory & Deterritorialization): கனடாவின் பனிக்காற்றுக்கும் ஈழத்தின் மணற்றிடருக்கும் இடைப்பட்ட நிலவியல் மற்றும் உளவியல் இடைவெளியை ஆய்வு செய்தல்.
3. சாட்சியத்தின் அழகியல் (Aesthetics of Testimony): "வரலாற்றை எங்கிருந்து எழுதுவது?" என்ற தவிப்பின் வழியே, உத்தியோகபூர்வ வரலாற்றுக்கு மாற்றான 'கவித்துவ சாட்சியத்தை' (Poetic Testimony) முன்வைத்தல்.
4. மௌனத்தின் மொழியியல் (Linguistic Hermeneutics of Silence): ஆங்கில நவீன கவிதைகளின் இறுக்கத்தையும், சொற்களுக்கு இடைப்பட்ட மௌனத்தையும் தமிழின் நாட்டார்/மரபு ஓசை நயத்தோடு இணைக்கும் மொழியியல் உத்தி.

ஆய்வின் அத்தியாயக் கட்டமைப்பு (Proposed Chapter Outline)

அத்தியாயம் 1: மரபின் மீள்வாசிப்பும் வடிவ மாற்றமும்: மஹாகவி முதல் சேரன் வரை

• மையப்பொருள்: மஹாகவியின் மரபு ஆளுமை, சண்முகம் சிவலிங்கம் மற்றும் எம்.ஏ.நுஃமானின் அடுத்தகட்ட நகர்வு, அதன் தொடர்ச்சியாகச் சேரன் எட்டிய 'மூன்றாம் நிலை' வடிவ மாற்றம்.
• பகுப்பாய்வு: தமிழகக் கவிதைகளின் தொழில்நுட்பச் சோதனைகள், முற்போக்குக் கவிதைகளின் கோஷப் பண்பு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, மரபின் ஓசை நயத்தையும் (எடுத்துக்காட்டாக, புறநானூற்று ஓசை நயம்) நவீனத்துவ இறுக்கத்தையும் சேரன் எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துகிறார் என்பதைக் காட்டிட வேண்டும்.

அத்தியாயம் 2: 'சாம்பலும் புன்னகையும்' – சாட்சியத்தின் அழகியலும் வரலாற்றுப் புனைவும்

• மையப்பொருள்: உத்தியோகபூர்வ வரலாற்றின் வன்முறைக்கு எதிரான கவித்துவ எதிர்வினை.
• கவிதைச் சான்று: கதை இதுதான் மற்றும் நினைக்க மறுப்பவை.
• கோட்பாட்டுப் பார்வை:

"மனைவியின் தலையை வெட்டும்போது தப்பி ஓடி மூங்கிற் புதர்களுக்குள் ஒளித்திருந்துதான் பார்க்க முடிகிறது... பிடரியில் இரண்டு கண்கள் முளைக்கின்றன."

இந்த வரிகளின் மூலம் தொலைவிலிருந்து பார்க்கப்படும் வரலாற்றின் குரூரத்தையும், சாம்பலிலிருந்து எழுதப்படும் வரலாற்றின் தேவையையும் ' trauma studies' (துயர்சார் ஆய்வுகள்) நோக்கில் அலசுதல்.

அத்தியாயம் 3: நிலவியல் சிதைவும் அனாதரவான இடப்பெயர்வும் (Displacement & Deterritorialization)

• மையப்பொருள்: தாயக நிலத்தின் தொன்மங்களுக்கும் புலம்பெயர்ந்த பனி நிலத்துக்கும் இடையிலான முரண்.
• கவிதைச் சான்று: சந்திரிகையின் பாடல், ஒற்றைச் சிலம்பு மற்றும் யாழ்ப்பாணம்.
• பகுப்பாய்வு: "வீட்டின் உடைந்த திண்ணையின் மண்" கனடாவின் பனிக்காற்றில் கரையும் காட்சி. புலம்பெயர்ந்த சூழலில் வாழும் மனிதர்களின் "வேருமில்லை விழுதும் இல்லை" என்ற இருத்தலியல் வறுமை. யாழ்ப்பாணத்துக்கு மீளும்போது எதிர்கொள்ளும் "அற்றோம் நாம்" என்ற பண்பாட்டுச் சிதைவு மற்றும் அந்நியமாதல் (Alienation).

அத்தியாயம் 4: நகர்ப்புற வெறிச்சோடிய தெருக்களும் இருத்தலியல் நெருக்கடியும்

• மையப்பொருள்: 'இந்தத் தெருவில் எப்போதும்' கவிதை வரிசையின் குறியீட்டுத் தன்மை.
• கவிதைச் சான்று: இந்தத் தெருவில் எப்போதும் (1 முதல் 5 வரை).
• பகுப்பாய்வு: வலப்புறப் பகட்டிற்கும் இடப்புறக் கூலிகளின் வாழ் நிலத்திற்கும் இடைப்பட்ட வர்க்க முரண். தெருவில் நிகழும் கொலைகள், கொலையாளியின் சரிவு, மற்றும் பாலியல் வேட்கை/காதலின் வறுமை ஆகியவற்றின் மூலம் நவீன நகர வாழ்வின் தனிமையையும் குரூரத்தையும் அப்பட்டமாகப் பகுப்பாய்வு செய்தல்.

அத்தியாயம் 5: இயற்கையின் மீட்சி, காதல் மற்றும் அறத்தின் அரசியல் (Eco-Poetics & Ethical Resilience)

• மையப்பொருள்: பேரழிவுகளுக்கு மத்தியிலும் அழியாது எஞ்சியிருக்கும் அறமும் இயற்கையின் மீதான காதலும்.
• கவிதைச் சான்று: கார்த்திகை, ஒரு கிளியைக் கூண்டிலிருந்து விடுவிக்கும்போது, பழங்கள் - 1, சிறகு மற்றும் போர்க்காலம் முடிந்துவிட்டது.
• பகுப்பாய்வு: "குருதியில் எரியும் கனவுக்கு விளக்கேற்ற வேண்டாம்; இறப்பும் நினைவும் ஒளியில் அல்ல, அறத்தில்" என்ற வரியின் மூலம் சேரன் முன்வைக்கும் அறநெறி (Ethics). ஒரு குஞ்சுப் பறவையின் பாடல் ஏவுகணையையே தடுத்து நிறுத்தும் என்ற கவித்துவ நம்பகத்தன்மை (Poetic Faith) மற்றும் சூழலியல் கவிதை (Eco-poetics) சார்ந்த பார்வை.

அறிமுகம்:

1. ஆய்வின் பின்புலமும் சமகால முக்கியத்துவமும் (Context & Rationale)

இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியும் இருபத்தியொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கமும் உலகளாவிய இலக்கியப் பரப்பில் 'போர்க்கால வடுக்கள்' (Trauma Literature) மற்றும் 'இடப்பெயர்வுப் பனுவல்கள்' (Displacement Narratives) குறித்த ஆய்வுகளை மையநீரோட்டத்திற்குக் கொண்டுவந்துள்ளன. பலஸ்தீனம், குர்திஸ்தான், லத்தீன் அமெரிக்கா போன்ற போரினால் சிதைவுற்ற நிலப்பரப்புகளின் வரிசையில், ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலும் அதன் தனித்துவமான 'போருக்குப் பிந்தைய அழகியலின்' (Post-War Aesthetics) வழியாக சர்வதேசக் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது.

பேரழிவிற்குப் பிந்தைய ஈழத்துத் தமிழ் வாழ்வின் இருத்தலியல் நெருக்கடிகளை, அதன் புவி-அரசியல் (Geo-politics) மற்றும் இடவெளியியல் (Spatial) மாற்றங்களின் வழியே பதிவு செய்துள்ள ஆகச்சிறந்த சமகாலப் பிரதி கவிஞர் சேரனின் “காஞ்சி” (2023) தொகுப்பாகும். இத்தொகுப்பு, மரபார்ந்த அவலப் பதிவுகளிலிருந்து விடுபட்டு, நவீனக் கோட்பாட்டுத் தளத்தில் நிலத்தின் சிதைவையும் மனித ஆன்மாவின் மீளெழுச்சியையும் பேசுகிறது. சமகால இலக்கிய விமர்சனத் துறையில், இத்தகையதொரு பனுவலை உலகளாவிய தத்துவார்த்தப் பின்னணியில் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டியதன் அவசியமே இந்த ஆய்வின் முதன்மை நோக்கமாகும்.

2. கோட்பாட்டு அஸ்திவாரம் (Theoretical Framework)

இவ்ஆய்வு, சேரனின் கவிதைகளை ஏகமுகமாக அணுகாமல், சமகால மெய்யியல் பள்ளிகளின் பல்வேறுபட்ட கோட்பாட்டு முனைகளை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு 'பன்மைத்துவ அணுகுமுறையை' (Pluralistic Methodology) கையாள்கிறது.

• கில்லெஸ் டெல்யூஸ் மற்றும் ஃபெலிக்ஸ் குத்தாரி ஆகியோரின் 'தேசநீக்கம் / வேரின்மை' (Deterritorialization) கோட்பாட்டின் மூலம், புலம்பெயர் அகத்தின் அனாதரவான நிலப்பரப்பு மாற்றங்கள் ஆராயப்படுகின்றன.
• ஹென்றி லெஃபெவ்ரெ, எட்வர்ட் சோஜா மற்றும் டேவிட் ஹார்வி ஆகியோரின் 'இடவெளியியல் அரசியல்' (Spatial Politics) மற்றும் 'மூன்றாம் வெளி' (Thirdspace) சிந்தனைகளின் வழி, அதிகார வர்க்கத்தால் நிலங்கள் 'மறு-உற்பத்தி' (Production of Space) செய்யப்படுவதும், அதனால் ஏற்படும் 'நிலவியல் அதிர்ச்சியும்' (Spatial Shock) துலக்கப்படுகின்றன.
• வால்டர் பென்யமினின் 'Flâneur' (நகர உலாவி) மற்றும் மிஷேல் ஃபூக்கோவின் 'Panopticon' (கண்காணிப்புப் பொறி) கோட்பாடுகள், நவீன நகர்ப்புற அந்நியமாதலையும் அரச வன்முறையையும் பகுப்பாய்வு செய்யப் பயன்படுகின்றன.
• இறுதியாக, சூழலியல் விமர்சனமும் (Ecocriticism), இமானுவேல் லெவினாஸின் 'அபரனுக்கான அறவியலும்' (Ethics of the Other) இயற்கையின் குணப்படுத்தும் ஆற்றலையும், ஒடுக்கப்பட்டோரின் கூட்டு மீளெழுச்சியையும் (Resilience) விளக்கத் தத்துவார்த்த அரணாகக் கொள்ளப்படுகின்றன.

3. ஆய்வின் மையப் பொருளடக்கம்:

அத்தியாயங்களின் வரைபடம் (Chapter Roadmap)

இந்த ஆய்வு, சேரனின் கவிதைகளில் வெளிப்படும் தத்துவார்த்தப் பரிமாணங்களை ஐந்து விரிவான அத்தியாயங்களாகப் பகுத்துப் பகுப்பாய்வு செய்துள்ளது:

4. ஆய்வின் முதன்மைத் தத்துவார்த்தக் கண்டடைவுகள்  (Key Thesis Statements)

இந்த ஆய்வின் வழியே நிறுவப்பட்டுள்ள முதன்மைத் தத்துவார்த்த உண்மைகள் பின்வருமாறு:

1. நிலம் என்பது நகரும் வெளி: சேரனின் கவிதைகளில் 'நிலம்' என்பது நிலையான பௌதிக எல்லை அல்ல; அது அதிகாரத்தினால் தொடர்ந்து சிதைவுறும், நகரும் ஒரு வெளியாக (Fluid space) உள்ளது.
2. பண்பாட்டு வறட்சியே புலம்பெயர் வதை: இடப்பெயர்வு என்பது வெறும் புவியியல் மாற்றம் அல்ல; அது புதிய தலைமுறையினரிடம் நிகழும் பண்பாட்டு அடையாளங்களின் இழப்பும், அகத்தின் வறுமையுமாகும்.
3. உலகளாவிய ஒடுக்கப்பட்டோரின் கூட்டு அடையாளம்: மேற்கத்திய நகரங்களில் நிகழும் நிறுவனமயப்பட்ட இனவெறி வன்முறையும், தாயகத்து இராணுவ வன்முறையும் இணையும் புள்ளியில், இக்கவிதைகள் எல்லாவற்றையும் கடந்த ஒரு சர்வதேச ஒடுக்கப்பட்டோரின் கூட்டு அடையாளத்தை (Transnational Solidarity) உருவாக்குகின்றன.
4. அறத்தின் மீளெழுச்சி: வன்முறை எவ்வளவு உக்கிரமாக இருந்தாலும், இயற்கையின் சுய-மீட்சியும் காதலின் உன்னதமும் மானுட அறத்தை எப்போதும் தோற்கடிக்க விடுவதில்லை.

5. முடிவுரைச் சாரம்: கல்விப்புலப் பங்களிப்பு (Academic Contribution)

சுருக்கமாகக் கூறின், கவிஞர் சேரனின் காஞ்சி தொகுப்பு குறித்த இந்த ஆய்வு, தமிழ் நவீன கவிதையை வெறும் உணர்ச்சிகரமான தளத்திலிருந்து விடுவித்து, சர்வதேசத் தரத்திலான கோட்பாட்டுத் தளத்திற்கு நகர்த்தியுள்ளது. இந்நூல் முன்வைக்கும் 'போருக்குப் பிந்தைய அழகியல்' மற்றும் 'இடவெளியியல் அரசியல்' சார்ந்த தத்துவார்த்தப் பார்வைகள், எதிர்கால நவீன தமிழ்க் கவிதை விமர்சனத் துறைக்கு ஒரு புதிய வழிகாட்டியாகவும், காத்திரமான கல்விப்புலப் பங்களிப்பாகவும் அமையும் என்பது திண்ணம்.

அத்தியாயம் 1: மரபின் மீள்வாசிப்பும் வடிவ மாற்றமும் -  மஹாகவி முதல் சேரன் வரை

ஈழத்துத் தமிழ்க் கவிதை மரபானது, இந்திய (தமிழக) தமிழ்க் கவிதை உருவாக்கங்களிலிருந்து அதன் உள்ளடக்கக் காத்திரத்தினாலும், வடிவ ஒழுங்கமைப்பினாலும் தனித்துவமானதொரு வரலாற்றுப் பாதையைக் கொண்டது. தமிழகச் சூழலில் புதுக்கவிதையின் வரவுக்குப் பின் மரபின் செல்வாக்கு உள்ளடக்க ரீதியாகவும் வடிவ ரீதியாகவும் பெருமளவு தேய்வடைந்து, கிட்டதட்ட அற்றுப்போன ஒரு நிலையை எட்டியது. ஆனால், ஈழத்துக் கவிஞர்களோ தங்களின் தீவிரமான நிலப் பதிவுகளையும், அரசியல் கொந்தளிப்புகளையும் வெளிப்படுத்துவதற்குக் கவிதை மரபை முற்றாகத் துண்டித்துக் கொள்ளவில்லை; மாறாக, அம்மரபை ஆழமாக உள்வாங்கி, புதிய வடிவங்களுக்குள் கடத்திச் சேர்த்தனர். இத்தகைய வடிவ மாற்றப் பரிணாமத்தின் உச்சமாக, அதன் ‘மூன்றாம் நிலை’ ஆளுமையாகக் கவிஞர் சேரன் விளங்குகிறார்.

I. முன்னோடிகளின் கவித்துவத் தடம்: மஹாகவி முதல் நுஃமான், சண்முகம் சிவலிங்கம் வரை

சேரனின் கவித்துவ மொழியைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, அவரது ‘ஆதர்ச கவிகள்’ உருவாக்கிய அழகியல் மற்றும் அரசியல் பின்னணியை மதிப்பிடுவது அவசியமானது. ஈழத்து நவீன கவிதையின் முதல்வரான மஹாகவி (உருத்திரமூர்த்தி) இத்தொடர்ச்சியின் தொடக்கப்புள்ளி ஆவார். கவிஞர் சண்முகம் சிவலிங்கம் குறிப்பிட்டது போல, “பாரதியின் ஒரு கிளை பிச்சமூர்த்தி என்றால், அதன் மறுகிளை மஹாகவி உருத்திரமூர்த்தி”. மஹாகவி மரபின் யாப்பு வடிவங்களுக்குள்ளேயே நவீன உணர்வுகளையும், சாமானிய மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வியலையும், நாடகப் பாங்கான உரையாடல் மொழியையும் வெற்றிகரமாகக் கையாண்டவர்.

மஹாகவிக்கு அடுத்த தலைமுறை கவி ஆளுமைகளாக உருவெடுத்தவர்கள் சண்முகம் சிவலிங்கமும், எம்.ஏ. நுஃமானும் ஆவர். இவர்கள் மஹாகவியின் மரபுவழிக் கவிதை வடிவத்தை அதன் அடுத்தடுத்த நிலைகளுக்கு (வடிவ மாற்றங்களுக்கு) நகர்த்தினர்.

• எம்.ஏ. நுஃமான்: கவிதையின் மொழியை மிக எளிய, நேரடியான, அதேவேளை அரசியல் காத்திரமிக்க ஒடுக்கப்பட்டோரின் குரலாக மாற்றியமைத்தார்.
• சண்முகம் சிவலிங்கம்: தத்துவார்த்தப் பின்னணியும், ஆழமான படிமங்களும், இருத்தலியல் தவிப்புகளும் கொண்ட ஒரு நவீன மொழியை ஈழத்துக் கவிதைக்குக் கொணர்ந்தார்.

இந்த மூவரின் கவித்துவத் தேடல்களையும் உள்வாங்கி, கவிதை அடைந்த வடிவ மாற்றத்தின் அடுத்த கட்டமாகவே, அதாவது ‘மூன்றாம் நிலை’ வடிவமாகவே சேரனின் கவிதைகள் தோற்றம் பெறுகின்றன. இது தரவரிசை அல்ல; மாறாக, ஈழத்து மண் சந்தித்த அசாத்தியமான வரலாற்று நெருக்கடிகளுக்கு முகம் கொடுப்பதற்காகக் கவிதை மொழி அடைந்த பரிணாம வளர்ச்சி ஆகும்.

II. தமிழகக் கவிதைகளின் தொழில்நுட்பச் சோதனைகளும், முற்போக்குக் கோஷங்களும்: ஒரு தற்கால ஒப்பீடு

சேரனின் கவித்துவ ஆளுமை தீவிரமாக இயங்கத் தொடங்கிய 1978-1983 காலகட்டத்தில், தமிழகக் கவிதைச் சூழலில் இரண்டு பிரதான போக்குகள் நிலவின. ஒன்று, நவீனத்துவத்தின் பெயரால் நிகழ்ந்த தீவிரமான வடிவ/தொழில்நுட்பச் சோதனை முயற்சிகள் (Formalist Experiments). மற்றது, மார்க்சிய/முற்போக்கு இயக்கங்களின் பின்னணியில் எழுந்த வெளிப்படையான முற்போக்குக் கவிதைகள்.

சேரனின் கவிதைகளை இந்த இரு போக்குகளுடனும் ஒப்பிட முடியாது. தமிழக நவீனத்துவக் கவிதைகளின் மிக நுட்பமான தொழில்நுட்பச் சோதனைகள் பெரும்பாலும் அகவயமான, நிலமற்ற, அல்லது தீவிர அரசியல் உள்ளடக்கமற்ற தளங்களில் இயங்கின. மறுபுறம், முற்போக்குக் கவிதைகள் பல நேரங்களில் கவித்துவக் கூறுகளைத் தியாகம் செய்துவிட்டு, வெறும் 'கோஷங்களாகவோ', 'கூப்பாடுகளாகவோ' மாறிப் போயின.

சேரன் கவிதைகளை வெறும் படைப்பு வீச்சுக்குள் மட்டும் கட்டிப்போட விரும்பவில்லை; அவர் ஓசைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் ஓங்கி ஒலிக்கச் செய்ய விரும்பினார். ஆயினும், தமிழக முற்போக்குக் கவிதைகளைப் போல அவரது வரிகள் வெளிப்படையான கோஷங்களாகச் சுருங்கிவிடவில்லை. ஒடுக்கப்படுவதையும், மனித உரிமைகளையும், நிலத்தின் மீதான பேரழிவையும் மிக வலுவான, செறிவான கவிதை மொழியில் அவர் உரைக்கிறார்.

III. மரபின் ஓசை நயமும் நவீனத்துவ இறுக்கமும்: சேரனின் சமநிலை உத்தி

பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பியின் கணிப்பின்படி, சேரன் அன்றாடச் சொற்கோர்வையிலிருந்து தான் தனது சொற்களை எடுத்துக் கொள்கிறார். ஆனால், சாதாரண மனிதர்களின் புலனுணர்வுப் பதிவில் அழுத்தம் பெறாது தவறிப்போகும் சொற்குறியீடுகளை, ஒரு நவீன ஓவியனோ அல்லது சிற்பியோ தன் படைப்பில் அழுத்திப் காட்டுவது போலச் சேரன் கவித்துவமாக அழுத்திக் காட்டுகிறார். நவீன ஓவியத்தில் ஈடுபாடும், அறிவியல் புலமையும் கொண்ட சேரன், செறிவான சொற்களின் உணர்வுத் தூண்டலை (Emotional resonance of dense vocabulary) அறிந்து தொழிற்படுகிறார்.

இடதுசாரி அல்லது முற்போக்குக் கவிதைகளின் எளிமைக்கும், நவீனத்துவக் கவிதைகளின் குறியீட்டுத் தன்மைக்கும் இடையில் ஒரு பெரும் சமநிலையைச் சேரன் உருவாக்குகிறார். இந்தச் சமநிலை இரண்டு முக்கிய கூறுகளால் ஆனது:

அ) மரபின் ஓசை நயம் மற்றும் நாட்டார் பண்பு

சேரனின் மொழியில் சங்க இலக்கிய மற்றும் நாட்டார் பாடல்களின் ஓசை நயம் (Cadence) அந்தப் பனுவல்களின் ஆழத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. உதாரணமாக, புறநானூற்றின் புகழ்பெற்ற பாடலான “குறுகுறு நடந்து, சிறு கை நீட்டி, இட்டும் தொட்டும்...” என்ற வரிகளின் அதே ஓசை நயத்தையும் அசை அமைப்பையும் சேரனின் சில கவிதைகள் அப்படியே தாங்கி வருவதைக் காண முடிகிறது. போரினால் சிதைந்த நிலத்தைப் பாடும்போதும், மரபார்ந்த ஓசை நயத்தின் மூலம் அந்தத் துயரத்திற்கு அவர் ஒரு காவியத் தன்மையை (Epic dimension) வழங்குகிறார்.

ஆ) நவீனத்துவ இறுக்கமும் மௌனமும்

மரபின் ஓசை நயத்தை உள்வாங்கும் அதே வேளையில், மேலைத்தேய/ஆங்கில நவீனக் கவிதைகளின் இறுக்கத்தையும் (Tight structure) மௌனத்தையும் (Poetics of silence) சேரன் தன் கவிதைகளில் மிக இயல்பாக உட்கிரகித்துள்ளார். கவிதையில் சொற்கள் எங்கு முற்றுப் பெறுகின்றன, எங்கு மௌனம் தொடங்குகிறது என்ற நுட்பம் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இந்த மௌனமும் இறுக்கமுமே, அவரது கவிதைகளை வெறும் உணர்ச்சிப் பெருக்குக் கோஷங்களாக மாறிவிடாமல் தடுத்து, நவீனத்துவக் காத்திரத்தை வழங்குகின்றன.

IV. 'காஞ்சி' தொகுப்பின் கவிதைச் சான்றுகளின் வழியான பகுப்பாய்வு

இத்தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள், இத்தகைய வடிவ மாற்றத்திற்கும் சமநிலை உத்திக்கும் சிறந்த சான்றுகளாகத் திகழ்கின்றன.

சான்று 1: சந்திரிகையின் பாடல்

இக்கவிதையில், யாழ்ப்பாணச் சிதைவின் பின்னணியில் புலம்பெயர்ந்த துயரமும் இருத்தலியல் வறுமையும் பேசப்படுகிறது.

“என் வீட்டின் உடைந்த திண்ணையின் மண் எடுத்து காற்றில் அலறி செங்கால் நாரையின் கழுத்தில் தொங்கி நானும் புலம்பெயர்ந்த இடம்: கனடா”

நாட்டார் பாடல்களின் புனைவியலையும், நவீனத்துவத்தின் துண்டிக்கப்பட்ட நாடோடித் தன்மையையும் (Deterritorialization) இந்த வரிகள் ஒரே நேரத்தில் பிரதிபலிக்கின்றன. "தமிழர்களுக்கு வேருமில்லை, விழுதும் இல்லை, கற்பனைகள் இல்லை..." என்று புலம்பெயர் மனிதர்களின் அக உலகை இறுக்கமான மொழியில் சாடுகிறார்.

சான்று 2: யாழ்ப்பாணம்

யாழ்ப்பாணத்தின் நிலவியல் மற்றும் பண்பாட்டுச் சிதைவை விவரிக்கும் இக்கவிதை, மரபார்ந்த படிமங்களையும் நவீனத்துவ குரூரத்தையும் இணைக்கிறது:

“என் கவிதைகளுக்கு மணற்றிடரையோ கடலோரக் காணித் துண்டையோ பரிசளிக்க வேண்டாம் ஒரு முள்முருக்கம் பூவைத்தான் கேட்டேன்.”

முள்முருக்கம் பூ என்ற மரபார்ந்த நிலக் குறியீட்டை, "செயற்கை மருந்துகளால் வீங்கி எழுந்த ஆண்குறிகள் போன்ற கோவிற் கோபுரங்கள்" என்ற அதிநவீன, அதிர்ச்சியூட்டும் நவீனத்துவப் படிமத்தோடு இணைப்பதன் மூலம், பாரம்பரிய விழுமியங்களின் வீழ்ச்சியை வடிவ ரீதியாகச் சேரன் நமக்களிக்கும் உத்தி ஈது.

முடிவுரை

சேரனின் கவிதை மொழி என்பது முன்னோடிகளின் தொடர்ச்சி மட்டுமல்ல; அது மரபை நவீனத்துவத்தின் உலைக்களத்தில் இட்டு உருக்கி வாரMethod அசாத்திய வடிவ வடிவம். தமிழகக் கவிதைகளின் வடிவச் சோதனைகளிலும் முற்போக்குக் கூப்பாடுகளிலும் சிக்காமல், புறநானூற்று ஓசை நயத்தையும் உலகளாவிய நவீனத்துவ இறுக்கத்தையும் கச்சிதமாகச் சமநிலைப்படுத்தியதன் மூலமே, சேரனால் போரின் பெருந்துயரையும், கூட்டு நனவிலித் தோற்றங்களையும் சர்வதேசத் தரத்திலான கவிதைகளாக மாற்ற முடிந்தது. ‘காஞ்சி’ தொகுப்பு இத்தகைய அழகியல் மாற்றத்தின் மிக முக்கிய சான்றாவணமாகத் திகழ்கிறது.

அத்தியாயம் 2: 'சாம்பலும் புன்னகையும்' – சாட்சியத்தின் அழகியலும் வரலாற்றுப் புனைவும்

உத்தியோகபூர்வ வரலாறு என்பது எப்போதும் அதிகார மையங்களாலும், வெற்றி பெற்றவர்களாலும், ஆதிக்கக் கட்டமைப்புகளாலும் எழுதப்படுபவை. அவை கூட்டுப் படுகொலைகளையும், நிலச் சிதைவுகளையும் வெறும் எண்களாகவும், உலர் தரவுகளாகவும் (Dry data) மாற்றிச் சுருக்குகின்றன. இதற்கு நேர்மாறாக, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் துயரையும் வடுக்களையும் அவற்றின் ஆழமான உளவியல் பரிமாணத்தோடு பதிவு செய்யும் பொறுப்பைக் கவிதை மொழியே ஏற்கிறது. இதனைத் தற்கால இலக்கியக் கோட்பாடுகள் ‘சாட்சியத்தின் அழகியல்’ (Aesthetics of Testimony / Trauma Studies) என்று வரையறுக்கின்றன. கவிஞர் சேரன் தனது காஞ்சி தொகுப்பில், இத்தகைய சாட்சியத்தின் அழகியலை எங்ஙனம் கவித்துவ உத்தியாக மாற்றுகிறார் என்பதையும், உத்தியோகபூர்வ வரலாற்றுப் புனைவுகளுக்கு மாற்றாகக் 'கவித்துவச் சாட்சியத்தை' எவ்வாறு நிறுவுகிறார் என்பதையும் இந்த அத்தியாயம் விரிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.

I. வரலாற்றை எங்கிருந்து எழுதுவது?: 'கதை இதுதான்' கவிதையின் கட்டமைப்பு

வரலாற்றை எழுதுதல் என்பது ஒரு நடுநிலையான பதிவு அல்ல; அது ஒரு தேர்ந்தெடுப்பு மற்றும் இருப்பிடச் சார்ந்தது (Positional). சேரன் தனது புகழ்பெற்ற 'கதை இதுதான்' கவிதையை ஒரு தீர்க்கமான வினாவோடு தொடங்குகிறார்:

“எங்கிருந்து வரலாற்றை எழுதுவது? மலையின் வனப்பையும் கனத்தையும் தொலைவில் இருந்துதான் அளவிட முடிகிறது”

இந்த வரிகள் வரலாற்றெழுத்தியல் (Historiography) சார்ந்த மிக முக்கியமான தத்துவப் பிரச்சினையை முன்வைக்கின்றன. பேரழிவின், போரின் உக்கிரத்தை அதன் மையத்தில் நின்றுகொண்டு முழுமையாகத் தரிசிக்க முடியாது; அதற்கான தத்துவார்த்தத் தூரமும் (Philosophical distance), கால இடைவெளியும் அவசியமாகிறது. குதிரை மீது அமர்ந்துகொண்டு மலர்களைப் பார்ப்பது போன்ற மேலோட்டமான பார்வையால் வரலாற்றின் குரூரத்தை எட்ட முடியாது என்பதைத் தொடர்ந்து வரும் வரிகள் உக்கிரமாகப் பதிவு செய்கின்றன:

“உங்கள் மனைவியின் தலையை வெட்டும்போது தப்பி ஓடி மூங்கிற் புதர்களுக்குள் ஒளித்திருந்துதான் பார்க்க முடிகிறது.”

இங்கு ‘மூங்கிற் புதர்’ என்பது வெறும் ஒளிந்திருக்கும் இடம் மட்டுமல்ல; அது பேரழிவிலிருந்து தப்பிய ஒற்றைச் சாட்சியின் இருப்பிடம். அதிகாரபூர்வப் பிரதிகள் மறைக்கும் வன்முறையை, இந்த ஒளிந்திருக்கும் சாட்சியின் கண்பார்வையே வரலாறாக்குகிறது.

II. பிடரிக் கண்களும் சாம்பலிலிருந்து எழுதப்படும் பிரதிகளும்

பேரழிவை எதிர்கொண்ட ஒரு சமூகம், அதிலிருந்து தப்பி ஓடி, காலத்தாலும் தேசத்தாலும் தொலைதூரம் சென்ற பிற்பாடுதான் அதன் கூட்டுத் துயர் (Collective Trauma) கவிதையாக உருமாறுகிறது. சேரன் இதனைக் கவித்துவமாக இவ்வாறு விவரிக்கிறார்:

“தொலைதூரம் போய்விட்ட பிற்பாடு பிடரியில் இரண்டு கண்கள் முளைக்கின்றன அவற்றால் வரலாற்றைப் பார்க்கிறோம். தயங்காமல் எழுதுகிறோம்.”

'பிடரியில் முளைக்கும் கண்கள்' என்பது கடந்த காலத்தை நோக்கித் திரும்பியிருக்கும் நினைவுகளின் குறியீடு. அது நனவோடையில் உறைந்துபோன வடுக்களைத் தோண்டித் துருவுகிறது. வரலாறு என்பது இனி வெறும் காகிதங்களில் அல்ல; மாறாக:

“சவப்பெட்டிகளிலும் அதற்குள் அடங்காத உடல்களாலும் எழுதலாம். வேறு வழி இல்லை. சாம்பலிலிருந்து ஏற்கனவே எழுதப்பட்டுவிட்டது.”

யாழ் நூலக எரிப்பின் சாம்பலாகட்டும், முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவின் சாம்பலாகட்டும் – அந்தச் சாம்பல்தான் ஈழத்து வரலாற்றின் முதன்மைப் பிரதி (Primary Text). அதிகார வர்க்கத்தால் ‘மறக்கப்பட்ட’ அந்தச் சாம்பல்-பிரதியை மீளுருவாக்கம் செய்வதுதான் சேரனின் கவித்துவ நோக்கம். புனைவும் வாழ்வும் கதையும் பச்சாதாபமும் குறுக்குச் சால்களாக ஓடும் இத்தளத்தில், கவிதை என்பது வெறும் அழகியல் இன்பத்திற்கானதல்ல; அது மரணமடைந்த உடல்களின் குரலாக மாறும் அரசியல் கடப்பாடு கொண்டது.

III. உலகளாவிய துயரின் இணைவு: 'நினைக்க மறுப்பவை'

சேரனின் சாட்சியத்தின் அழகியல் என்பது ஈழத்து நிலப்பரப்போடு மட்டும் சுருங்கிவிடுவதில்லை; அது உலகளாவிய ரீதியில் ஒடுக்கப்படும், அனாதரவாக்கப்படும் மனிதர்களின் கூட்டு நனவிலியோடு (Universal Collective Unconscious) இணைகிறது. இதற்கு மிகச் சிறந்த சான்று 'நினைக்க மறுப்பவை' கவிதை.

கவிஞர் நைல் நதி ஊற்றெடுக்கும் ஆப்பிரிக்க நிலப்பரப்புக்குச் செல்கிறார். அங்கு அவர் காண்பது:

“போகும் வழியில் இருநூராயிரம் அகதிகள். பார்த்தோம்: உருவமற்றிருந்த தெருவோரம் குருதி கறுத்து எஞ்சியிருந்த பாதி உடல்.”

நைல் நதியின் தோற்றுவாய் தரும் வியப்போடு கவிஞர் திரும்பும் அதே கணத்தில், அவரது அலைபேசி அல்லது கணினித் திரையில் ஈழத்துச் செய்தி ஒன்று மின்னுகிறது:

“அப்போது ஈழத்தில் புன்முறுவலுடன் அகங்கார படையணியின் முன் முகப்பைச் சிதைத்தவளின் செய்தியொன்று ஒரு வரியில் மின்னிதழில் வருகிறது.”

ஆப்பிரிக்க அகதிகளின் அவலமும், ஈழத்துத் தற்கொடைப் போராளியின் (அல்லது எதிர்ப்பின்) செய்தியும் அகவயமான ஒரு புள்ளியில் சந்திக்கின்றன. மேலைக்கீழ் உலகங்களின் (Global South) துயரங்கள் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை இக்கவிதை துலக்குகிறது. முற்றுகைக்குள் படிமங்கள் சிறைபடாது; அவை உலகளாவிய காற்றிலும் கடலிலும் மிதக்கின்றன. "காலடியற்றவர்களுக்குப் போதும் கடலும் கவிதையும்" என்ற வரி, நாடற்ற, நிலமற்ற மனிதர்களுக்குக் கவிதையே ஒரே தஞ்சமடையும் நிலமாக மாறுகிறது என்பதை உணர்த்துகிறது.

IV. 'சாம்பலும் புன்னகையும்' – மொழியின் தோல்வியும் மௌனமும்

துயர்சார் ஆய்வுகளில் (Trauma Studies) ஒரு முக்கிய விவாதம் உண்டு: "அதிதீவிரமான பேரழிவை மனித மொழியால் முழுமையாகக் கடத்திவிட முடியுமா?" பேரழிவின் உக்கிரத்திற்கு முன்னால் மொழியானது தன் பலத்தை இழந்து தோற்றுப் போகிறது. இதனைச் சேரன் தன் 'சாம்பலும் புன்னகையும்' வரிகளில் மிக நுட்பமாகப் பிரதியாக்குகிறார்:

“இருள் கவியும்போது உள்ளே நுழையும் வாயில் தெரியவில்லை. அப்போதுதான் என்னைச் சேர்கிறது நீங்கள் அனுப்பிய புன்னகை அவலத்தை எழுதித் தோற்றுவிட்ட மொழியில் இன்று ஒளியில்லை”

"அவலத்தை எழுதித் தோற்றுவிட்ட மொழி" என்ற வரி மிக முக்கியமானது. எந்த ஒரு கவித்துவ மொழியாலும் பல்லாயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் மரணத்தையும், அவர்களின் இறுதி அலறலையும் அப்பட்டமாக அப்படியே கடத்திவிட முடியாது. மொழி அங்கு ஒளியிழந்து நிற்கிறது. கவிஞன் 'எல்லா ஓவியத்திலும் சாம்பல்' என்று உரக்கக் கூவ விழைகிறான்; ஆனால், துயரத்தின் பாரத்தினால் "குரல் எழவில்லை". இத்தகைய இடங்களில் கவிதை அடையும் மௌனமே (The Aesthetics of Silence) மிக உன்னதமான சாட்சியமாக மாறுகிறது.

முடிவுரை

கவிஞர் சேரனின் காஞ்சி தொகுப்பில் வெளிப்படும் சாட்சியத்தின் அழகியல், வரலாற்றை அதிகாரத்தின் பிடியிலிருந்து விடுவித்துச் சாமானியர்களின், சவப்பெட்டிகளுக்குள் அடங்காத உடல்களின் பக்கமாகத் திருப்புகிறது. 'கதை இதுதான்', 'நினைக்க மறுப்பவை' போன்ற கவிதைகள் வழி, அவர் ஈழத்துத் துயரை உலகளாவிய அகதி வாழ்வின் துயரோடு இணைக்கிறார். மொழியின் போதாமையையும், சாம்பலின் சாட்சியத்தையும் கவிதையாக்குவதன் மூலம், சேரன் காலத்தின் அழியாத கவித்துவச் சாட்சியப் பிரதிகளை (Poetic Testimonies) நமக்கு வழங்கியுள்ளார்.

கவிஞர் சேரனின் சாட்சியத்தின் அழகியலை (Aesthetics of Testimony) வெறும் உள்ளூர் அரசியல் பதிவாகச் சுருக்கிவிடாமல், உலகளாவிய கோட்பாட்டுத் தளத்தில் நிறுவுவதற்கு இத்தத்துவார்த்த ஆழமாக்கல் (Theoretical Deepening) இன்றியமையாதது.

மேற்கத்தியச் சூழலில் யூதப் பேரழிவை (Holocaust) ஒட்டி உருவான துயர்சார் ஆய்வுகளையும் (Trauma Studies), பலஸ்தீன விடுதலைப் போராட்டக் கவிஞரான மஹ்மூத் தர்வீஷின் (Mahmoud Darwish) கவித்துவ உத்திகளையும் இணையாகக் கொண்டு, அத்தியாயம் 2-க்கான கோட்பாட்டுத் தளத்தை இங்கு இன்னும் ஆழமாக விரிவுபடுத்துவோம்.

கோட்பாட்டுத் தளங்களின் ஆழமான பகுப்பாய்வு

i. பேரழிவும் மொழியின் போதாமையும்: 'டொராண்டோ பள்ளி' கோட்பாடுகளின் ஒளியில் (Trauma Studies & The Inexpressible)

துயர்சார் இலக்கியக் கோட்பாட்டின் (Trauma Theory) மிக முக்கிய மெய்யியலாளரான கதி கரூத் (Cathy Caruth) மற்றும் இலக்கிய விமர்சகர் சோஷனா ஃபெல்மேன் (Shoshana Felman) ஆகியோர், "தீவிரமான வரலாற்றுப் பேரழிவை (Catastrophe) எதிர்கொள்ளும் ஒரு மனிதனோ அல்லது சமூகமோ, அந்தத் துயர நிகழ்வை அது நிகழும்போது முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதில்லை; மாறாக, அந்நிகழ்வு கடந்த பல்லாண்டுகளுக்குப் பின்பு நினைவுகளின் அதிர்வுகளாக, கூட்டு நனவிலியின் வழியே மீண்டும் மீண்டும் மீள்வருகை (Delayed return) செய்கிறது" என்கின்றனர்.

சேரனின் கவிதைகளில் இந்த 'காலம் தாழ்த்திய மீள்வருகை' (Belatedness) மிகத் துல்லியமாகத் தொழிற்படுகிறது. 1980களின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்த யாழ் நூலக எரிப்பும், பின்னர் நிகழ்ந்த வன்முறைகளும் உடனே வெறும் உணர்ச்சிப் பெருக்காக வெளிப்படாமல், பல்லாண்டுகள் கழித்துக் கனடாவின் பனிநிலத்தில் அமர்ந்து எழுதும்போதுதான் அதன் முழுமையான 'சாட்சிய அழகியலை' எட்டுகின்றன.

"அவலத்தை எழுதித் தோற்றுவிட்ட மொழியில்
இன்று ஒளியில்லை"

என்ற சேரனின் வரி, மெய்யியலாளர் தியோடோர் அடோர்னோவின் (Theodor Adorno) புகழ்பெற்ற கூற்றான, "ஆஷ்விட்ஸ் (Auschwitz) பேரழிவுக்குப் பிறகு கவிதை எழுதுவது காட்டுமிராண்டித்தனமானது" என்ற தத்துவார்த்த நெருக்கடியோடு நேர்க்கோட்டில் இணைகிறது. அடோர்னோ கவிதை எழுதப்படக் கூடாது என்று கூறவில்லை; மாறாக, பழைய அழகியல் மொழியால் இனிப் பேரழிவை விவரிக்க முடியாது என்ற 'மொழியின் மரணத்தைத்'தான் சுட்டினார். சேரனும் அதையே 'தோற்றுவிட்ட மொழி' என்கிறார்.

ii. கவித்துவச் சாட்சியமும் மாற்று வரலாறும் (Poetic Testimony vs. Official History)

வரலாறு என்பது எப்போதும் அதிகார மையங்களால் ஆவணப்படுத்தப்படும் 'பெரும் பிரதியாக' (Grand Narrative) இருக்கும்போது, கவிதை என்பது துண்டிக்கப்பட்ட, விளிம்புநிலை மனிதர்களின் சிதறிய நினைவுகளைத் தொகுக்கும் 'நுண் பிரதியாக' (Micro Narrative) மாறுகிறது.

வரலாற்றாசிரியர் ஹைடன் வொயிட் (Hayden White) தனது 'Metahistory' நூலில், "வரலாற்றுப் பதிவுகளும் ஒரு வகையான புனைவுசார் கட்டமைப்புகளே" என்று வாதிடுகிறார். உத்தியோகபூர்வ வரலாறு உண்மைகளை மூடிமறைக்கும்போது, கவிஞனின் 'சாட்சியம்' (Testimony) வரலாற்றைக் கீழ்மட்டத்திலிருந்து (History from below) மீட்டெடுக்கிறது.

சேரன் தனது 'கதை இதுதான்' கவிதையில், "உங்கள் மனைவியின் தலையை வெட்டும்போது தப்பி ஓடி... பிடரியில் இரண்டு கண்கள் முளைக்கின்றன" என்று எழுதும்போது, அவர் வரலாற்றின் உத்தியோகபூர்வப் பார்வையைக் கலைத்துப்போடுகிறார். பிடரிக் கண்கள் என்பது கடந்த காலத்தின் வடுக்களைப் பார்க்கும் வரலாற்றுப் பார்வை. சவப்பெட்டிகளுக்குள் அடங்காத உடல்கள்தான் இங்கு வரலாற்றின் வரிகளாகின்றன.

iii. சேரனும் மஹ்மூத் தர்வீஷும்: இருவேறு நிலங்களின் ஒற்றைக் குரல் (Comparative Aesthetics)

பலஸ்தீனத்தின் தேசியக் கவிஞரான மஹ்மூத் தர்வீஷின் கவிதை உலகிற்கும், சேரனின் கவிதை உலகிற்கும் இடையே மிக நெருக்கமான தத்துவார்த்த, அழகியல் ஒப்பீடுகள் சாத்தியமாகின்றன. இருவருமே போரின் புதல்வர்கள்; நாடிழந்த துயரையும், நிலத்தின் மீதான மூர்க்கமான காதலையும் பாடியவர்கள்.

தர்வீஷ் தனது 'In the Presence of Absence' என்ற சுயசரிதைத் தன்மையுடைய கவித்துவப் பிரதியில், "நினைவு என்பது ஒரு நிலப்பரப்பைத் தன் அகத்தில் சுமந்து திரிவது" என்பார். சேரனும் தனது 'சந்திரிகையின் பாடல்' கவிதையில், "என் வீட்டின் உடைந்த திண்ணையின் மண் எடுத்து காற்றில் அலறி... என்னுடன் வந்த ஒரு பிடி மண் பனிக்காற்றில் கரைகிறது" என்று எழுதும்போது, நிலத்திற்கும் நினைவுக்குமான பிணைப்பை தர்வீஷின் அதே தத்துவார்த்த ஆழத்தோடு தமிழ்ச் சூழலுக்குக் கொண்டுவருகிறார்.

iv. 'முற்றுந்தரிப்பு' மற்றும் 'மௌனத்தின் அரசியல்' (The Aesthetics of Silence)

பிரெஞ்சு மெய்யியலாளரான ஜாக் டெரிடா (Jacques Derrida), மொழியின் சொற்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் 'மௌன இடைவெளிகள்'தான் (Absence / Trace) அச்சொற்களின் பொருளைத் தீர்மானிக்கின்றன என்கிறார். சேரனின் கவிதைகளில் வரும் "முற்றுந்தரிப்பு" மற்றும் "குரல் எழவில்லை" போன்ற நிலைகள் வெறும் இயலாமை அல்ல; அவை 'மௌனத்தின் அரசியல்' (Politics of Silence).

பேரழிவை விவரிக்கும்போது கவிதை சட்டென்று நின்றுவிடுகிறது. 'நினைக்க மறுப்பவை' கவிதையில், போர்ச்செய்தி மின்னிதழில் வரும்போது, கவிதைக்குச் சேரன் வைக்கும் முற்றுப்புள்ளி – "இதோ, உனக்கான கவிதை. முற்றுந்தரிப்பு."

இதன் மூலம், வாசகனை அந்த மௌனத்தில் ஆழ்த்தி, பேரழிவின் அதிர்ச்சியைத் தமக்குள் கடத்திக் கொள்ளச் செய்கிறார். சொல்லப்படாத சொற்களின் வழியே சாட்சியத்தை இன்னும் காத்திரமாகப் பதிவு செய்யும் இந்த உத்தி, அதிநவீன இலக்கியக் கோட்பாடுகளின் உச்சமாகும்.

இவ்வகையில், அத்தியாயம் 2-க்கான கோட்பாட்டுத் தளம் என்பது சேரனை உலகளாவிய 'பேரழிவு மற்றும் எதிர்ப்பிலக்கியப்' பரப்பில் (Global Resistance and Trauma Literature) மிக முக்கியமானதொரு புள்ளியாக நிறுவுகிறது. அவரது கவிதைகள் வெறும் ஈழத்து வரலாற்றுப் பதிவுகள் அல்ல; அவை மொழியின் போதாமையையும், சாம்பலின் சாட்சியத்தையும் தத்துவார்த்த ரீதியாகப் பிரதியாக்கும் உலகளாவிய மானுடப் பிரதிகள் ஆகும்.

பலஸ்தீனத்தின் தேசியக் கவிஞராகவும் அரபுலகின் மிகமுக்கிய எதிர்ப்பிலக்கியக் குரலாகவும் விளங்கும் மஹ்மூத் தர்வீஷ் (Mahmoud Darwish), ஈழத்து நவீன கவிதையுலகின் முதன்மை ஆளுமையான கவிஞர் சேரன் ஆகிய இருவருக்குமிடையிலான அழகியல் மற்றும் கோட்பாட்டு ரீதியிலான ஒப்பீடு, வெறும் இரண்டு கவிஞர்களை ஒப்பிடும் தளம் அல்ல. மாறாக, அது இருவேறு புவியியல் பரப்பில் வாழ்ந்த ஒடுக்கப்பட்ட, நாடற்ற, பேரழிவைச் சந்தித்த இரு தேசிய இனங்களின் “கூட்டுத் துயரினதும் (Collective Trauma) கூட்டு எதிர்ப்பினதும் தத்துவார்த்த உரையாடல்” ஆகும்.

இரு கவிஞர்களின் ‘நிலமும் நினைவும்’ (Land and Memory) சார்ந்த அழகியலை, அவர்தம் கவிதைச் சான்றுகளோடு பின்வரும் கோட்பாட்டுத் தளங்களின் கீழ் விரிவாக ஆராய்வோம்:

I. நிலம்: புவியியல் அடையாளத்திலிருந்து இருத்தலியல் குறியீடாக (Land as an Existential Symbol)

தர்வீஷ் மற்றும் சேரன் ஆகிய இருவருக்குமே நிலம் என்பது வெறும் மண் அல்லது புவியியல் எல்லை (Geographical border) அல்ல; அது அவர்தம்Identity மற்றும் இருத்தலின் ஆதாரப் புள்ளி. அந்நிலம் பறிக்கப்படும்போது அல்லது சிதைக்கப்படும்போது, கவிதையில் நிலம் ஒரு தத்துவார்த்தக் குறியீடாக மாறுகிறது.

• மஹ்மூத் தர்வீஷ்: தர்வீஷின் ஆரம்பகாலக் கவிதையான 'Identity Card' (அடையாள அட்டை) இல் நிலம் என்பது மூர்க்கமான இருத்தலின் அடையாளமாக வெளிப்படுகிறது.

"பதிவு செய்துகொள்! நான் ஓர் அரபன்... எனது வேர்கள் காலத்தின் பிறப்புக்கு முன்பே, வரலாற்றுக்கு முன்பே ஆழமாக ஊன்றப்பட்டவை."

அவரது பிற்காலக் கவிதைகளில், நிலம் என்பது அடைய முடியாத, நினைவுகளில் மட்டுமே சாத்தியமான ஒரு தொன்ம வெளியாக (Mythical space) மாறுகிறது.

• கவிஞர் சேரன்: சேரனின் கவிதைகளிலும் நிலம் இதே மூர்க்கத்துடன் எழுகிறது. ஆனால், அது ஈழத்துக்கே உரித்தான பிராந்தியக் குறியீடுகளோடு (Regional motifs) உயிர்பெறுகிறது. 'யாழ்ப்பாணம்' கவிதையில் அவர் எழுதுகிறார்:

"என் கவிதைகளுக்கு மணற்றிடரையோ கடலோரக் காணித் துண்டையோ பரிசளிக்க வேண்டாம் ஒரு முள்முருக்கம் பூவைத்தான் கேட்டேன்."

தர்வீஷிற்கு 'ஒலிவ மரங்களும்' (Olive trees) 'அல்-பராசி' நிலமும் எப்படியோ, அப்படியே சேரனுக்கு 'மணற்றிடரும்', 'முள்முருக்கம் பூவும்', 'தென்னை மரங்களும்'. நிலத்தின் மீதான பிடிப்பு, பேரழிவிற்குப் பின் இருவருக்குமே ஒரு தத்துவார்த்த அறமாக (Ethical resistance) மாறுகிறது.

II. நினைவு: புலம்பெயர் சூழலில் வேரின்மையும் பனிநிலமும் (Deterritorialization & Exile)

சொந்த நிலத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்டு, நாடற்றவர்களாக அலையும் அனாதரவு நிலையைத் தற்காலப் பின்-காலனியக் கோட்பாடுகள் 'வேரின்மை' (Deterritorialization) என்று அழைக்கின்றன. தர்வீஷ் பெய்ரூட், துனிஸ், பாரிஸ் எனப் புலம்பெயர்ந்தார்; சேரன் கனடாவிற்குப் புலம்பெயர்ந்தார். இந்த இடப்பெயர்வு அவர்தம் கவிதை மொழியில் 'நினைவின் அரசியலாக' மாறுகிறது.

• மஹ்மூத் தர்வீஷ்: தர்வீஷ் தனது 'A Lover from Palestine' கவிதையில்,

"உன் கண்கள் பலஸ்தீனத்தின் மீதான ஒரு முள்... அது என்னைக் கொல்கிறது, அதேவேளை நான் அதை என் நினைவுகளில் ஆராதிக்கிறேன்" என்கிறார்.

புலம்பெயர்ந்த தேசங்களில் வாழும்போது பாலஸ்தீனம் என்பது அவரது அகத்தில் ஒரு பெரும் கனவாக, நினைவின் சித்திரமாக விரிகிறது.

• கவிஞர் சேரன்: சேரன் தனது 'சந்திரிகையின் பாடல்' கவிதையில், புவியியல் மாற்றத்தையும் அகதி வாழ்வின் வேரின்மையையும் மிகக் கச்சிதமாகப் பிரதியாக்குகிறார்:

"என் வீட்டின் உடைந்த திண்ணையின் மண் எடுத்து காற்றில் அலறி செங்கால் நாரையின் கழுத்தில் தொங்கி நானும் புலம்பெயர்ந்த இடம்: கனடா என்னுடன் வந்த ஒரு பிடி மண் பனிக்காற்றில் கரைகிறது"

கனடாவின் 'பனிக்காற்று' என்பது தற்கால யதார்த்தம்; அகத்தில் இருக்கும் 'திண்ணையின் மண்' என்பது நினைவு. இந்த இரண்டு நிலவியல்களுக்கும் (ஈழத்தின் வெப்பமும் கனடாவின் குளிரும்) இடையே நிகழும் முரண் தர்வீஷின் புலம்பெயர்ந்த கவிதைகளின் (Exile poetry) அதே தத்துவார்த்த ஆழத்தைக் கொண்டுள்ளது. தமிழர்களுக்கு "வேருமில்லை விழுதும் இல்லை... சிறகைத் தருவதற்காக இரண்டு கவிதைகள் எழுதினேன்" என்று எழுதும்போது, கவிதையையே அகதிகளுக்கான புதிய நிலமாகச் சேரன் பிரகடனப்படுத்துகிறார்.

III. காதலும் போரும்: நிறைவேறாத காதலின் நித்தியத்தன்மை (Eros and Thanatos)

துயர்சார் இலக்கியங்களில் காதலும் மரணமும் (Eros & Thanatos) வெவ்வேறானவை அல்ல. போரின் உக்கிரத்திற்கு நடுவே காதல் என்பது வெறும் உடல்களின் சேர்க்கை அல்ல; அது சிதைந்துபோகும் மானுடத்தை மீட்டெடுக்கும் ஒரு பிடிவாதம்.

• மஹ்மூத் தர்வீஷ்: தர்வீஷின் புகழ்பெற்ற கவிதையான 'Rita and the Rifle' (ரீட்டாவும் துப்பாக்கியும்) இல், காதலி ரீட்டாவிற்கும் கவிஞருக்கும் இடையே ஒரு துப்பாக்கி நிற்கிறது. யூதக் காதலிக்கும் அரபுக் கவிஞனுக்குமான காதலைப் போர் சிதைக்கிறது.

"ரீட்டாவிற்கும் என் கண்களுக்குமிடையே ஒரு துப்பாக்கி நுழைந்துவிட்டது... ரீட்டாவை அறிந்த எவனும் அந்தத் துப்பாக்கிக்கு முன்னால் மண்டியிட்டு இறைவனுக்காகத் தொழுவான்."

• கவிஞர் சேரன்: சேரனின் கவிதைகளிலும் போர்க் காலத்துக் காதல் என்பது நிறைவேறாத, உறைந்த நினைவாக மாறி நித்தியத்தன்மை பெறுகிறது. அவரது 'பழங்கள் - 1' கவிதையில்:

"உறைபனிக் காலம் முடிய சாளரத்தைத் திறக்கிறேன்... கானகத்திலிருந்து இன்னும் திரும்பி வராத நிறைவேறாத காதலின் மென்காற்று எட்டாத பழம்."

'கானகத்திலிருந்து திரும்பி வராத மென்காற்று' என்பது போர்க்களத்தில் மரணித்த அல்லது காணாமல் போன காதலின் குறியீடு. தர்வீஷிற்குத் துப்பாக்கி காதலைப் பிரிக்கிறது என்றால், சேரனுக்குப் போரும் காலமும் காதலை எட்டாத பழமாக்குகிறது. இருவருமே காதலின் துயரத்தை நிலத்தின் துயரத்தோடு இணைத்தே பாடுகின்றனர்.

IV. வரலாற்றுப் பெருங்கனவும் அறத்தின் மீட்சியும் (Poetic Faith and Ethical Resilience)

பேரழிவின் சாம்பலில் நின்றுகொண்டு, எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்ட பிறகும், ஒரு கவிஞன் எங்ஙனம் எதிர்காலத்தின் மீதான நம்பிக்கையை விதைக்கிறான் என்பதே அவனது கவித்துவத்தின் உலகளாவிய தகுதியைத் தீர்மானிக்கிறது.

• மஹ்மூத் தர்வீஷ்: தர்வீஷ் தனது இறுதி நாட்களின் கவிதையான 'Dice Player' (சூதாடி) மற்றும் 'Think of Others' (மற்றவர்களைப் பற்றி யோசி) கவிதைகளில், மானுட அறத்தை (Humanitarian Ethics) முன்வைக்கிறார்:

"நீ உனது காலை உணவைத் தயாரிக்கும்போது, மற்றவர்களைப் பற்றி யோசி... புறா அகதிகளுக்கு உணவளிக்க மறவாதே."

• கவிஞர் சேரன்: சேரனும் தனது 'போர்க்காலம் முடிந்துவிட்டது' கவிதையில், உலகம் கோணலாகிவிட்ட போதிலும், கவிதையின் மீதான, அறத்தின் மீதான தனது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை (Poetic Faith) ஒரு சிட்டுக்குருவியின் பலம் கொண்டு பிரகடனம் செய்கிறார்:

"குஞ்சுக் குருவி பாடுகிறது அதன் பாடல் ஒரு ஏவுகணையையாவது தடுத்து நிறுத்திவிடும் நம்புகிறேன்."

கோட்பாட்டுத் தொகுப்பு (Theoretical Synthesis): மாஹ்மூத் தர்வீஷும் கவிஞர் சேரனும் தத்தமது கவிதைகளில் 'நிலத்தை' ஒரு பௌதிக வெளியாக (Physical space) மாத்திரம் அன்றி, நினைவுகளால் நெய்யப்பட்ட ஒரு 'மன வெளியாக' (Psychological landscape) மாற்றியமைக்கின்றனர். தர்வீஷின் அரபு மொழிக்குரிய படிமங்களும், சேரனின் தமிழின் மரபுசார் ஓசை நயமும் உலகளாவிய எதிர்ப்பிலக்கியப் பரப்பில் (Global Resistance Literature) ஒரே புள்ளியில்தான் இணைகின்றன: அது, "அதிகாரத்தின் மறதிக்கு எதிரான, கவிதையின் நினைவாற்றல் போராட்டம்" (The struggle of memory against forgetting).

அத்தியாயம் 3: நிலவியல் சிதைவும் அனாதரவான இடப்பெயர்வும் (Displacement & Deterritorialization)

நவீன இலக்கிய மற்றும் பண்பாட்டுக் கோட்பாடுகளில் நிலவியல் சிதைவு (Displacement) மற்றும் வேரின்மை / தேசநீக்கம் (Deterritorialization) ஆகிய கருத்துருவங்கள் மிக முக்கியமானவை. குறிப்பாக, பின்-காலனிய மற்றும் போர்க்காலச் சூழலில், ஒரு மனிதன் தனது பூர்விக நிலத்திலிருந்து பௌதிக ரீதியாகப் பிரிக்கப்படும்போது, அவனது அடையாளம், மொழி மற்றும் இருத்தலியல் விழுமியங்கள் பெரும் அசைவுக்குள்ளாகின்றன. மெய்யியலாளர்களான கில்லெஸ் டெல்யூஸ் (Gilles Deleuze) மற்றும் ஃபெலிக்ஸ் குத்தாரி (Félix Guattari) ஆகியோர் வரையறுக்கும் 'Deterritorialization' என்பது, ஒரு பனுவல் அல்லது மனிதன் தனக்குரிய பௌதிக எல்லையை இழந்து, புதியதொரு அந்நிய இடவெளியில் (Alien space) தன்னை மறுவரையறை செய்ய முயலும் புள்ளியாகும். கவிஞர் சேரன் தனது காஞ்சி தொகுப்பில், ஈழத்தின் வடகிழக்கு நிலப்பரப்பு சிதைவுறுவதையும், அங்கிருந்து புலம்பெயர்ந்து பனிநிலமாகிய கனடாவில் வாழ நேரிடும் அனாதரவான இடப்பெயர்வையும் எங்ஙனம் கவித்துவமாக்குகிறார் என்பதை இந்த அத்தியாயம் விரிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.

I. பனிநிலமும் திண்ணையின் மண்ணும்: 'சந்திரிகையின் பாடல்'

புலம்பெயர்ந்த மனிதனின் அகம் என்பது எப்போதும் இரண்டு நிலப்பரப்புகளுக்கு (Dual Topography) இடையே ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கிழிந்த வரைபடம். சேரன் தனது 'சந்திரிகையின் பாடல்' கவிதையில், இந்த வேரின்மையின் வதையை மிக அப்பட்டமாகக் காட்சிப்படுத்துகிறார்:

“என் வீட்டின் உடைந்த திண்ணையின் மண் எடுத்து காற்றில் அலறி செங்கால் நாரையின் கழுத்தில் தொங்கி நானும் புலம்பெயர்ந்த இடம்: கனடா”

இங்கு 'உடைந்த திண்ணையின் மண்' என்பது வெறும் துகள் அல்ல; அது ஒட்டுமொத்தத் தாயகத்தின், பூர்விக இருத்தலின் ஆகச்சிறிய சிதறல் (Microcosm). நாரையின் கழுத்தில் தொங்கிப் புலம்பெயர்தல் என்பது, அகதி இடப்பெயர்வில் உள்ள சட்டவிரோத, ஆபத்தான, அனாதரவான பயணத்தின் குறியீடாகும். எனினும், அந்தப் பனிநிலம் இந்த நினைவின் மண்ணை நல்வரவோடு ஏற்பதில்லை:

“என்னுடன் வந்த ஒரு பிடி மண் பனிக்காற்றில் கரைகிறது அதனைத் தொடர்ந்து வந்த கொன்றைப் பூவும் நாயன இசையும் தமிழர்களுக்கு விளங்கவில்லை”

புலம்பெயர்ந்த தேசத்தின் பனிக்காற்று தாயகத்து மண்ணைக் கரைப்பது போல, அந்நியப் பண்பாடு மனிதர்களின் நினைவுகளைக் கரைக்கிறது. அங்கு வாழும் புதிய தலைமுறைத் தமிழர்களுக்குக் 'கொன்றைப் பூவும் நாயன இசையும்' (பண்பாட்டு அடையாளங்கள்) அர்த்தமற்றுப் போகின்றன. அவர்களைச் சேரன் "வேரும் இல்லை, விழுதும் இல்லை, கற்பனைகள் இல்லை, கனவுகள் இல்லை" என்று சாடுவதன் மூலம், இடப்பெயர்வு என்பது வெறும் புவியியல் மாற்றம் மட்டுமல்ல; அது அகத்தின் வறுமை, இருத்தலியல் வேரின்மை என்பதை நிறுவுகிறார்.

II. மாயமாகும் நிலக்காட்சியும் ஒற்றைச் சிலம்பும்

இடப்பெயர்வு நிகழும் முன்பே, சொந்த நிலத்திலேயே ஒரு மனிதன் அந்நியமாக்கப்படும் (Internal Displacement) குரூரத்தைப் போர்க் காலம் உருவாக்குகிறது. இராணுவ முற்றுகைகளும், பங்கர் (Bunker) வாழ்வும் நிலத்தின் இயற்கையான அடையாளங்களை அழித்துவிடுகின்றன. 'ஒற்றைச் சிலம்பு' கவிதையில் இந்த இழப்பு நுட்பமாகப் பதிவாகியுள்ளது:

“கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஒரு மரம் எங்கள் வீட்டு நிலக்காட்சியில் காற்றில்லாமலும் மெல்ல அசைகிறது வீட்டுக் கிணற்றடியில் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக அது கிளை விரித்து நின்றது... அந்த மரம் மாயமானது எப்போது என ஒருவருக்கும் தெரியாது.”

இருநூறு ஆண்டுகள் பழமையான மரம் என்பது ஒரு சமூகத்தின் பாரம்பரியத் தொடர்ச்சி மற்றும் நிலத்துடனான ஆழமான பிணைப்பின் குறியீடு. அது மாயமாவது என்பது, போர் எவ்வாறு ஒரு நிலத்தின் வரலாற்றையும் அடையாளத்தையும் ஒரே கணத்தில் துடைத்தெறிகிறது என்பதன் சான்று. அந்த நிலம் பின்னர் கிடுகு வேலிகளாலும், இராணுவக் கண்காணிப்புகளாலும் சுருங்கிப்போகிறது. அந்த அடர் இருளில், வேலிப் பொட்டின் ஊடாக ஒரு பெண் வெளியேறும்போது கேட்கும் 'ஒற்றைச் சிலம்பு ஒசை', சிலப்பதிகாரக் கண்ணகியின் நீதிக்கான தேடலை நவீன ஈழத்து அவலத்தோடு இணைக்கும் ஒரு தொன்ம மீள்வாசிப்பாக (Mythical Re-reading) மாறுகிறது.

III. காலத்தின் சிதைந்த சுவடுகள்: 'தாத்தாவின் வல்லை வெளி'

நிலம் என்பது மனிதர்களின் நினைவுகளோடு மட்டுமல்ல, மூதாதையரின் ஆன்மாவோடும் பிணைக்கப்பட்டது. 'தாத்தாவின் வல்லை வெளி' கவிதை, கடந்த காலத்தின் அழகிய நினைவிற்கும் நிகழ்காலத்தின் குருதி தோய்ந்த யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான நிலவியல் அதிர்ச்சியை (Spatial Shock) விவரிக்கிறது.

தாத்தாவுடன் நிலவை ஏந்தச் சென்ற, கொள்ளிவால் பிசாசுகளுக்குப் பயந்த, சிவஞானபோத உரையும் நாயனமும் ஒலித்த அந்தப் பழைய வல்லை வெளி – பல்லாண்டுகளுக்குப் பின்பு முற்றிலும் வேறொரு நிலமாக உருமாறியிருக்கிறது:

“அதற்குப் பல்லாண்டுகளின் பின்பு உயிர் தீய்க்கும் வெயிலில் வல்லை வெளியைக் கடந்து சென்று வெடி வைத்துத் தகர்க்கப்பட்ட சனசமூக நிலையமொன்றுள் சிதறிக் கிடந்த இளைஞர்களைப் பார்த்தேன் அதில் ஒருவர் இரத்தினராஜாவின் மகன்.”

பண்பாட்டின் அடையாளமான 'சனசமூக நிலையம்' வெடிவைத்துத் தகர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. தாத்தாவின் கதைவெளியாக இருந்த வல்லை வெளி, இப்போது இளைஞர்களின் பிணங்கள் சிதறிக் கிடக்கும் போர்க்களமாக மாறியுள்ளது. "அந்தச் செய்தியைக் கொண்டு செல்கிறேன் அவரிடம், இன்றுவரையும் சேர்ப்பிக்க முடியவில்லை" என்ற இறுதி வரி, இறந்துபோன தாத்தாவுக்கும் (கடந்த காலம்) சிதைந்துபோன நிலத்துக்கும் (நிகழ்காலம்) இடையே கவிஞன் படும் மாளாத் துயரத்தின் வெளிப்பாடாகும்.

IV. சிதைவுற்ற பட்டினமும் அந்நியமாதலும்: 'யாழ்ப்பாணம்'

இடப்பெயர்வுக்குப் பின் பல்லாண்டுகள் கழித்துத் தனது சொந்தப் பட்டினத்திற்குத் திரும்பும் ஒருவனுக்கு, அது தான் நேசித்த பழைய நிலமாக இருப்பதில்லை. நிலம் தன் ஆன்மாவை இழந்து வெற்றுச் சுவடாக நிற்கிறது. சேரன் தனது 'யாழ்ப்பாணம்' கவிதையில் இதனை மிக உக்கிரமாகப் பாடுகிறார்:

“என்னுடைய பட்டினத்துக்கு மீண்டுள்ளேன். பல்லாண்டு காலக் கண்ணீர் என்னை இங்கு கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்கிறது. என் நெல்லி மரத்தை அவர்கள் வெட்டி விட்டார்கள் மலை வேம்புகளையும் கமுகையும் இளம் பூவரசையும் அவர்கள் விற்று விட்டார்கள். அற்றோம் நாம்.”

மரங்கள் வெட்டப்பட்டு, இயற்கையின் சமநிலை குலைக்கப்பட்ட யாழ்ப்பாணம் ஒரு வெற்று நிலமாகத் தெரிகிறது. "அற்றோம் நாம்" என்ற புறநானூற்றுச் சொல்வழக்கு, ஒட்டுமொத்த இழப்பையும் பேரழிவையும் ஒற்றை வரியில் சுமந்து நிற்கிறது. கவிஞன் கேட்பதோ தன் கவிதைகளுக்காகப் பெருநிலமல்ல, வெறும் "ஒரு முள்முருக்கம் பூ". ஆனால், அவனுக்குக் கிடைப்பதோ:

“செயற்கை மருந்துகளால் வீங்கி எழுந்த ஆண்குறிகள் போன்ற கோவிற் கோபுரங்களில் நாங்கள் தற்கொலை செய்கிறோம்”

ஆன்மீகமும் பண்பாடும் வௌவப்பட்டு, வெறும் அதிகாரப் பகட்டாக, விகாரமாக எழுந்து நிற்கும் கோபுரங்கள் நவீன யாழ்ப்பாணத்தின் நுகர்வுப் பண்பாட்டையும் (Consumerism), போருக்குப் பிந்தைய உளவியல் வழுக்கலையும் குறியீடு செய்கின்றன. சொந்த நிலத்திலேயே நிகழும் இந்த அந்நியமாதல் (Internal Alienation), புலம்பெயர் தேசத்தின் அனாதரவு நிலையை விடவும் கொடியது என்பதைச் சேரன் வடிவ ரீதியாக நிறுவுகிறார்.

முடிவுரை

சேரனின் காஞ்சி தொகுப்பில், நிலம் என்பது நிலையான ஒரு பௌதிகப் பரப்பு அல்ல; அது போரினாலும் இடப்பெயர்வினாலும் சிதைவுறும், நகரும் ஒரு வெளியாக (Fluid space) உள்ளது. 'சந்திரிகையின் பாடல்' இன் பனிநிலம் முதல் 'யாழ்ப்பாணம்' இன் விகாரக் கோபுரங்கள் வரை, மனிதன் தனது வேர்களை இழந்து தவிக்கும் 'Deterritorialization' இன் துயரத்தை இக்கவிதைகள் அதிநவீனக் கோட்பாட்டுத் தளத்தில் பிரதியாக்குகின்றன. நிலத்தின் சிதைவு என்பது இங்கு அடையாளத்தின் சிதைவாகவும், மானுட வதையின் சாட்சியமாகவும் கவித்துவ வடிவம் பெற்றுள்ளது.

சேரனின் கவிதைகளில் வெளிப்படும் நிலவியல் சிதைவை வெறும் புவியியல் ரீதியான இடப்பெயர்வாக (Physical Migration) மட்டும் சுருக்கிவிடாமல், அதிநவீன இடவெளியியல் அரசியல் (Spatial Politics) கோட்பாடுகளின் ஒளியில் பகுப்பாய்வு செய்வது இன்றியமையாதது.

பிரெஞ்சு மார்க்சிய மெய்யியலாளர் ஹென்றி லெஃபெவ்ரெ (Henri Lefebvre), மார்க்சிய புவியியலாளர் டேவிட் ஹார்வி (David Harvey) மற்றும் இடவெளியியல் தத்துவவாதி எட்வர்ட் சோஜா (Edward Soja) ஆகியோரின் கோட்பாட்டுத் தளங்களை இணையாகக் கொண்டு, அத்தியாயம் 3-க்கான தத்துவார்த்த அஸ்திவாரத்தை இங்கு இன்னும் ஆழமாக விரிவுபடுத்துவோம்.

இடவெளியியல் கோட்பாடுகளின் ஆழமான பகுப்பாய்வு

i. ஹென்றி லெஃபெவ்ரெ-இன் 'இடவெளி உற்பத்தி' மற்றும் ஈழத்து நிலச்சிதைவு (The Production of Space)

ஹென்றி லெஃபெவ்ரெ தனது புகழ்பெற்ற 'The Production of Space' (இடவெளியின் உற்பத்தி) என்னும் நூலில், இடவெளி என்பது ஒரு வெற்றுப் பாத்திரம் அல்ல; அது சமூக, அரசியல் மற்றும் அதிகார சக்திகளால் திட்டமிட்டு 'உற்பத்தி செய்யப்படுவது' என்கிறார். அவர் இடவெளியை மூன்று அடுக்குகளாகப் பிரிக்கிறார்:

1. நடைமுறை இடவெளி (Spatial Practice / Perceived Space): மனிதர்கள் அன்றாடம் புழங்கும், பார்க்கும் பௌதிக வெளி.
2. பிரதிநிதித்துவ இடவெளி (Representations of Space / Conceived Space): அதிகார வர்க்கம், நகர வடிவமைப்பாளர்கள் மற்றும் இராணுவக் கட்டமைப்புகள் வரைபடங்கள் வழியாகக்Hexagonal கட்டுப்படுத்தும் சித்தாந்த வெளி.
3. வாழ்விட இடவெளி (Representational Spaces / Lived Space): மனிதர்கள் தங்களின் நினைவுகள், கற்பனைகள் மற்றும் கலைகள் வழியாகத் தமதாக்கிக் கொள்ளும் அகவயமான வெளி (இதை எட்வர்ட் சோஜா 'Thirdspace' - மூன்றாம் வெளி என்கிறார்).

சேரனின் 'தாத்தாவின் வல்லை வெளி' மற்றும் 'ஒற்றைச் சிலம்பு' ஆகிய கவிதைகளை இந்த லெஃபெவ்ரெ-இன் கோட்பாட்டின் ஒளியில் அணுகும்போது ஒரு தத்துவார்த்த உண்மை புலப்படுகிறது. போர் என்பது, சாமானிய மனிதர்களின் 'வாழ்விட இடவெளியை' (Lived Space), அதிகார வர்க்கத்தின் குரூரமான 'இராணுவப் பிரதிநிதித்துவ இடவெளியாக' (Conceived Space) பலவந்தமாக மாற்றுவதாகும்.

தாத்தாவுடன் நிலவை ஏந்தச் சென்ற, சிவஞானபோத உரையும் நாயனமும் ஒலித்த 'வல்லை வெளி' என்பது ஒரு காலத்தில் பண்பாட்டு ரீதியாக வாழப்பட்ட உன்னதமான 'மூன்றாம் வெளி'. ஆனால், போர் அந்த வெளியை வெடிவைத்துத் தகர்க்கப்பட்ட சனசமூக நிலையமாகவும், இளைஞர்களின் பிணங்கள் சிதறிக் கிடக்கும் 'இராணுவ மயமாக்கப்பட்ட இடவெளியாகவும்' (Militarized Space) மறு-உற்பத்தி செய்கிறது. கவிஞனால் "இன்றுவரையும் செய்தியைச் சேர்ப்பிக்க முடியவில்லை" என்பது, அதிகாரத்தின் புதிய இராணுவ இடவெளிக்குள் பழைய பண்பாட்டு வாழ்விட வெளி முற்றாக நசுக்கப்பட்டுவிட்டதன் குறியீடாகும்.

ii. எட்வர்ட் சோஜாவின் 'மூன்றாம் வெளி' மற்றும் புலம்பெயர் வேரின்மை (Thirdspace & Heterotopia)

எட்வர்ட் சோஜா (Edward Soja) தனது 'Thirdspace' கோட்பாட்டில், பௌதிக வெளியையும் (Firstspace) மன வெளியையும் (Secondspace) கடந்து, இவ்விரண்டும் இணையும் மாற்று இடவெளியாக 'மூன்றாம் வெளியை' முன்வைக்கிறார். இது ஒடுக்கப்பட்டோரும் புலம்பெயர்ந்தோரும் தங்களின் அடையாளங்களை நிலைநிறுத்த உருவாக்கும் ஒரு 'எதிர்ப்பு வெளி' (Space of resistance).

சேரனின் 'சந்திரிகையின் பாடல்' கவிதையில் வரும் 'கனடா' என்பது ஒரு பௌதிக வெளி (Firstspace). கவிஞனின் அகத்தில் இருக்கும் 'வீட்டின் உடைந்த திண்ணையின் மண்' என்பது நினைவுகளின் வெளி (Secondspace). இவ்விரண்டும் மோதிக்கொள்ளும் புள்ளியில், பனிக்காற்றில் கரையும் மண்ணின் வழியே ஒரு தற்காலிகமான, அனாதரவான 'மூன்றாம் வெளி' உருவாகிறது.

“என்னுடன் வந்த ஒரு பிடி மண் பனிக்காற்றில் கரைகிறது அதனைத் தொடர்ந்து வந்த கொன்றைப் பூவும் நாயன இசையும் தமிழர்களுக்கு விளங்கவில்லை”

இங்கு நிலவும் வேரின்மை (Deterritorialization) என்பது, அந்தப் பனிநிலத்தில் தமிழர்களால் தமக்கான ஒரு காத்திரமான 'வாழ்விட வெளியை' (Lived space) உருவாக்க முடியாமல் போவதைக் காட்டுகிறது. அங்கு வாழும் தமிழர்கள் "வேருமில்லை, விழுதும் இல்லை, கால்களும் இல்லை" எனச் சேரன் குறிப்பிடுவது, அவர்கள் புவியியல் ரீதியாகக் கனடாவில் வாழ்ந்தாலும், உளவியல் ரீதியாக எங்குமே நிலைபெறாத 'ஹெட்டிரோடோபியா' (Heterotopia) என்னும் 'மாற்றுத் தங்குநிலப் பொறிக்குள்' சிக்கியிருப்பதை உணர்த்துகிறது. கவிஞன் அவர்களுக்குச் சிறகைத் தருவதற்காக எழுதும் இரண்டு கவிதைகள் காற்றில் மிதப்பதும் கடலில் அலைவதும், அந்தப் பனுவல்கள் (Texts) தமக்கான நிலையானதொரு நிலப்பரப்பைக் கோரி அலையும் வேரின்மையின் உச்ச வடிவம்.

iii. டேவிட் ஹார்வியின் 'நிலவியல் அதிர்ச்சி' மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய யாழ்ப்பாணம் (Spatial Fix & Post-War Trauma)

டேவிட் ஹார்வி (David Harvey) தனது இடவெளியியல் கோட்பாடுகளில், மூலதனமும் அதிகாரமும் எவ்வாறு நிலப்பரப்புகளைத் தங்களின் தேவைக்கேற்ப மாற்றி அமைக்கின்றன (Spatial Fix) என்பதை விளக்குகிறார். போருக்குப் பிந்தைய சூழலில், ஒரு நிலத்தின் பூர்விக அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்டு, அங்கு புதிய நுகர்வுப் பண்பாடும் (Consumerism) ஆதிக்க விழுமியங்களும் திணிக்கப்படும்போது, அந்த நிலத்திற்குத் திரும்பும் மனிதன் ஒரு பெரும் 'நிலவியல் அதிர்ச்சியை' (Spatial Shock) எதிர்கொள்கிறான்.

சேரனின் 'யாழ்ப்பாணம்' கவிதை இந்த நிலவியல் அதிர்ச்சியின் ஆகச்சிறந்த சாட்சியப் பிரதி. பல்லாண்டு காலக் கண்ணீருக்குப் பின் கவிஞன் திரும்பும் யாழ்ப்பாணம், அவன் நினைவில் வைத்திருந்த யாழ்ப்பாணம் அல்ல.

“என் நெல்லி மரத்தை அவர்கள் வெட்டி விட்டார்கள் மலை வேம்புகளையும் கமுகையும் இளம் பூவரசையும் அவர்கள் விற்று விட்டார்கள். அற்றோம் நாம்.”

மரங்கள் வெட்டப்படுவது என்பது வெறும் சூழலியல் அழிவு மட்டுமல்ல; அது அந்த நிலத்தின் கூட்டு நினைவகத்தை (Collective memory of the landscape) அறுத்தெறிவதாகும். நிலம் தன் ஆன்மாவை இழந்துவிட்ட நிலையில், கவிஞன் கேட்கும் 'முள்முருக்கம் பூ' என்பது சிதைந்துபோன பழைய வாழ்விட வெளியின் எஞ்சிய சுவடு. ஆனால், அவனுக்கு எதிர்கொள்ளக் கிடைப்பதோ:

“செயற்கை மருந்துகளால் வீங்கி எழுந்த ஆண்குறிகள் போன்ற கோவிற் கோபுரங்கள்...”

இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் படிமம், போருக்குப் பிந்தைய யாழ்ப்பாணத்தில் நிகழும் 'விகாரமான இடவெளி உற்பத்தியை' (Grotesque production of space) அப்பட்டமாக்குகிறது. ஆன்மீக விழுமியங்களோ, மானுட அறமோ அற்ற, வெறும் அதிகாரப் பகட்டுகளாகவும் நுகர்வுப் பண்டங்களாகவும் மாற்றப்பட்ட கோபுரங்கள், அந்த நிலத்தின் ஆன்மீகச் சிதைவைக் குறியீடு செய்கின்றன. "நாங்கள் தற்கொலை செய்கிறோம்" என்ற இறுதி வரி, சொந்த நிலத்திற்குத் திரும்பிய பின்பும், அந்நிலம் அதிகாரத்தால் மாற்றி அமைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, கவிஞன் அடையும் இருத்தலியல் வேதனையின் தத்துவார்த்த வெளிப்பாடு ஆகும்.

முடிவுரை

இவ்வகையில், அத்தியாயம் 3-க்கான கோட்பாட்டுத் தளம் என்பது சேரனின் கவிதைகளில் வரும் நிலப்பரப்புகளை வெறும் பின்னணிச் சித்திரங்களாக அன்றி, அதிகாரத்திற்கும் மனித இருத்தலுக்கும் இடையே நிகழும் 'இடவெளியியல் போர்க்களமாக' (Spatial Battlefield) நிறுவுகிறது. லெஃபெவ்ரெ, சோஜா மற்றும் ஹார்வியின் கோட்பாடுகள் வழி ஆராயும்போது, சேரனின் கவிதைகள் நிலத்தின் சிதைவையும், புலம்பெயர் வாழ்வின் வேரின்மையையும் உலகளாவிய தத்துவார்த்தப் பரிமாணத்திற்கு இட்டுச் செல்கின்றன.

அத்தியாயம் 4: நகர்ப்புற வெறிச்சோடிய தெருக்களும் இருத்தலியல் நெருக்கடியும் (Modern Urban Alienation & Spatial Politics)

நவீனத்துவ இலக்கியத்தின் மிக முக்கியமான வடிவக் குறியீடுகளில் ஒன்று ‘தெரு’ (The Street) ஆகும். தெரு என்பது வெறும் போக்குவரத்துக்கான பாதை அல்ல; அது வர்க்க முரண்கள், அதிகார வன்முறைகள், தனிமனித அந்நியமாதல் மற்றும் பாலியல் வேட்கைகள் ஒன்றையொன்று வெட்டிச்செல்லும் ஒரு தத்துவார்த்தக் களமாகும். தத்துவவாதிகளான வால்டர் பென்யமின் (Walter Benjamin) தனது ‘Flâneur’ (நகர உலாவி) கோட்பாட்டிலும், பின்-நவீனத்துவச் சிந்தனையாளர்கள் நகர வெளியை அதிகாரத்தின் கண்காணிப்புப் பொறியாகவும் வரையறுக்கின்றனர். சேரன் தனது காஞ்சி தொகுப்பில், 'இந்தத் தெருவில் எப்போதும்' (1 முதல் 5 வரை) என்ற கவிதை வரிசையின் மூலம், நவீன நகர்ப்புற வாழ்வின் இருத்தலியல் நெருக்கடியையும் (Existential Alienation), போர்க்கால வடுக்கள் எவ்வாறு ஒரு வெறிச்சோடிய தெருவின் மீது படிந்துள்ளன என்பதையும் மிக உக்கிரமாகப் பிரதியாக்குகிறார்.

I. வர்க்க முரண்களும் சிதைந்த புரட்சியும்:'இந்தத் தெருவில் எப்போதும் - 1'

நவீன நகரம் என்பது சமத்துவமான வெளியல்ல; அது வர்க்க ரீதியாகத் துண்டாடப்பட்ட ஒரு நிலப்பரப்பு. சேரன் தனது முதலாவது கவிதையில், நகர அமைப்பிற்குள் உறைந்து கிடக்கும் வர்க்கப் பிரிவினையை (Class Stratification) அதன் பௌதிக வடிவத்தைக் கொண்டே துலக்குகிறார்:

“வலப்புறம் பணத்தின் செழிப்பும் பகட்டும் இரவும் பகலும் மினுங்கும் நடைவழி இடப்புறம் நாங்கள் கூலிகள் வாழ் நிலம்”

வலப்புறத்தின் மினுங்கும் பகட்டிற்கும், இடப்புறத்தின் கூலிகளின் வாழ்நிலத்திற்குமான இந்த முரண், மார்க்சிய நகர்ப்புறக் கோட்பாடுகளின் அப்பட்டமான சித்திரம். இந்த இரு முனைகளுக்கும் அப்பால், ஒரு ரகசியப் பாதை இருக்கிறது. அது ஒரு காலத்து அரசியல் பெருங்கனவின் குறியீடு:

“பலருக்கும் தெரியாத பாதை அதில் விரைந்தால் புரட்சி வெடிக்கலாம் எனினும் இப்போ அணைந்த கனவு. எரியும் நெஞ்சம்”

'அணைந்த கனவு' என்ற வரி, உலகளாவிய ரீதியிலும் ஈழத்துச் சூழலிலும் நிகழ்ந்த இடதுசாரி/விடுதலைப் புரட்சிகளின் வீழ்ச்சியைக் குறிக்கிறது. தெருவின் இடப்பக்கம் வாழும் கூலிகளுக்குப் புரட்சி இப்போது சாத்தியமற்ற ஒன்றாக மாறிவிட்ட போதிலும், அவர்தம் நெஞ்சில் எரியும் நெருப்பு அந்த இருத்தலியல் ஏமாற்றத்தின் தத்துவார்த்த வதையாக எஞ்சியிருக்கிறது.

II. அதிகார வன்முறையின் சாட்சியமும் தேசியக் கீதத்தின் முரணும்: 'பகுதி - 2'

இரண்டாவது கவிதையில், தெரு என்பது வன்முறையும் கொலையும் நிகழும் ஒரு திறந்தவெளிச் சிறையாக (Panopticon) மாறுகிறது. போர்க்காலத் தெருக்களில் மனித உயிர் எவ்வளவு மலிவானதாக மாற்றப்படுகிறது என்பதைச் சேரன் விவரிக்கிறார்:

“இந்தத் தெருவில் எப்போதும் ஒருவனை எப்போதாவது ஒருத்தியை இழுத்து வந்து சுடுவார்கள். குருதி வீணாகாது. முதலில் துரிதமாகவும் பின்னர் ஆறுதலாகவும் நெல் வயலுக்குள் இறங்கும்”

வயலுக்குள் இறங்கும் குருதி என்பது, நிலமும் மனித உடல்களும் வன்முறையால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதன் குறியீடு. கொலையாளி கைகளில் எரியும் சிகரெட்டோடு சரிந்து விழும்போது, அவனுக்கு அன்போ ஈரமோ இன்றி 'கொள்ளி தருபவன்' யாரென்று கவிஞன் அடையாளம் காட்டும்போது கவிதை அரசியல் உக்கிரத்தின் உச்சியை அடைகிறது:

“சிகரெட்டுக்கு அன்பிலாது என்பிலாது கொள்ளி தருபவன்தான் எப்போதும் நமது தேசிய கீதம்.”

அரச வன்முறையையும், அந்த வன்முறையைக் கொண்டாடும் பேரினவாத தேசியக் கட்டமைப்பையும் 'தேசிய கீதம்' என்ற ஒற்றைச் சொல்லாடலின் மூலம் சேரன் மிகக் கூர்மையாக எள்ளி நகையாடுகிறார் (Irony). இத்தெருவில் நிகழும் மரணங்களின் பின்னணியில் ஒலிப்பது அதிகாரத்தின் வெற்று இசைதான்.

III. பாலியல் வேட்கையும் இருத்தலியல் வறுமையும்: 'பகுதி - 3 & 5'

போரும் வன்முறையும் மனித உடல்களைக் காயப்படுத்தும்போது, அந்த உடல்கள் தங்களின் இருத்தலைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும், தனிமையிலிருந்து தப்பிக்கவும் பாலியல் வேட்கையை (Eros) ஒரு தற்காலிகத் தஞ்சமாகத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன. மூன்றாவது மற்றும் ஐந்தாவது கவிதைகள் நகர்ப்புறத் தெருக்களில் நிகழும் உடல்களின் கூடலையும் அதன் பின்னெழும் வெறுமையையும் பேசுகின்றன:

“இந்தத் தெருவில் எப்போதும் நீங்கள் உடலோடு உடலைக் கொள்ளலாம் துய்ப்பு அதில் ஒரு கூறு ஈரம் வெறும் காயம்”

கூடலுக்குப் பின் எஞ்சுவது வெறும் காயம் மட்டுமே. ஐந்தாவது கவிதையில் இந்த இருத்தலியல் வறுமை (Existential Poverty) இன்னும் தீவிரமாக வெளிப்படுகிறது:

“காலைச் சுக்கிலத்தின் வீச்சில் கூரையும் அதன் மேல் படர்ந்த மல்லிகையும் நடுங்கிற்று... நேசமற்றிருக்கும் நெஞ்சு ஈரமற்றிருக்கும் அல்குல் காதலில் பொய்மை ஆண்மைக்கு மட்டுமல்ல பெண்மைக்கும் என்ற களிப்போடு இந்தத் தெருவில் என்னை விட்டுவிட்டு அலைகிறாள்”

காதலின் பொய்மையும், நேசமற்ற உடல்களின் தத்தளிப்பும் நவீன நகர்ப்புற மனிதனின் ஆன்மீக வறட்சியைத் (Spiritual Sterility) தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன. அந்தத் தெருவின் வெறுமைக்கு முன்னால் கவிஞன் திகைத்து நிற்கும்போது, அவனோடு கூட வர மறுக்கும் கவிதையின் முதல் வரி மீண்டும் அதே புள்ளியில் தொடங்குகிறது: "இந்தத் தெருவில் எப்போதும்". இது ஒரு முடிவற்ற இருத்தலியல் சுழற்சி (Absurd Loop).

IV. நினைவுகளின் உறைநிலையும் குருதி படிந்த குழியும்: 'பகுதி - 4'

நான்காவது கவிதையில், தெருவில் உள்ள ஒரு செப்பனிடப்படாத குழி, காலத்தின் வடுக்களைத் தேக்கி வைக்கும் ஒரு கூட்டு நினைவகமாக (Collective Memory Archive) மாறுகிறது:

“இந்தத் தெருவில் எப்போதும் காத்திருக்கிறது செப்பனிடப்படாத ஒரு குழி கார்காலத்தில் மழை நீர் கூதிரில் உதிரும் இலைகள் பின்பனியில் உறையும் காற்று அந்தக் குழியை நிரப்பும்”

இயற்கையின் மாற்றங்கள் அந்தக் குழியை நிரப்பும் அதே வேளையில், மனித வன்முறையும் அதனை நிரப்புகிறது:

“அதனருகே வெள்ளைப் பொலிஸ்காரன் சுட்டான். இருவரை. பலமுறை. இரண்டுமுறை அந்தக் குழி குருதியால் நிரம்பிற்று. இருவரும் என் மகனைப் போலவே இருந்தனர் உயரம். அழகு. கறுப்பு. துணிவு. கனிவு.”

இங்கு ‘வெள்ளைப் பொலிஸ்காரன்’ என்பது மேற்கத்தியப் புலம்பெயர் சூழலில் நிகழும் இனவெறி வன்முறையைக் (Racial Violence / Police Brutality) குறிப்பதாக விரிவடைகிறது. ஈழத்துத் தெருக்களில் நிகழ்ந்த அதே வன்முறை, புதிய புலம்பெயர் நகர்ப்புறத் தெருக்களிலும் வேறொரு வடிவத்தில் தொடர்கிறது. சுடப்பட்ட இரு இளைஞர்களும் கவிஞனுக்குத் தன் மகனைப் போலவே தெரிவது, ஒடுக்கப்படும் இளைய தலைமுறையின் மீதான உலகளாவிய மானுடப் பச்சாதாபத்தின் (Universal Empathy) கவித்துவ வெளிப்பாடாகும். தெருவின் குழி என்பது அதிகாரத்தின் குரூரத்தை எப்போதும் நினைவூட்டும் ஒரு நிரந்தரச் சுவடு.

முடிவுரை

சேரனின் ‘இந்தத் தெருவில் எப்போதும்’ கவிதை வரிசை, நவீன நகர்ப்புற வெளியை வர்க்க முரண்கள், அரச வன்முறைகள், பாலியல் ஏமாற்றங்கள் மற்றும் இனவெறித் தாக்குதல்களின் உலைக்களமாக மாற்றிக் காட்டுகிறது. இத்தெருக்களில் நடக்கும் மனிதன் தனிமையினாலும் இருத்தலியல் நெருக்கடியினாலும் உந்தப்படுகிறான். வண்டிகளின் விரைவுக்கும் பனியின் உறைதலுக்கும் நடுவே, போரின் வடுக்களையும் சிதைந்த புரட்சியின் நினைவுகளையும் சுமந்து நிற்கும் இத்தெருக்கள், நவீன மனித இருத்தலின் ஆகச்சிறந்த தத்துவார்த்தக் குறியீடுகளாக ‘காஞ்சி’ தொகுப்பில் மிளிர்கின்றன.

சேரனின் ‘இந்தத் தெருவில் எப்போதும்’ கவிதை வரிசையை வெறும் சமூக-அரசியல் பதிவாக மட்டும் பார்க்காமல், நவீனத்துவ நகர்ப்புறக் கோட்பாடுகளின் ஒளியில் பகுப்பாய்வு செய்யும்போது, அதன் தத்துவார்த்தப் பரிமாணம் இன்னும் கூர்மையடைகிறது.

ஜெர்மன் மார்க்சிய மெய்யியலாளர் வால்டர் பென்யமின் (Walter Benjamin) முன்வைத்த 'Flâneur' (நகர உலாவி/பார்வையாளன்) கோட்பாடு, பிரெஞ்சு தத்துவவாதி மிஷேல் ஃபூக்கோ (Michel Foucault) இன் 'Panopticon' (கண்காணிப்புப் பொறி) மற்றும் நவீன நகர்ப்புற உளவியல் (Psychogeography) ஆகிய சிந்தனைகளை இணையாகக் கொண்டு, அத்தியாயம் 4-க்கான தத்துவார்த்த உள்ளடக்கத்தை இங்கு இன்னும் ஆழமாக விரிவுபடுத்துவோம்.

நகர்ப்புறக் கோட்பாடுகளின் ஆழமான மெய்யியல் பகுப்பாய்வு

i. வால்டர் பென்யமினின் 'Flâneur' கோட்பாடும் சேரனின் அலைந்துதிரியும் கவித்துவ அகமும்

வால்டர் பென்யமின் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பாரிஸ் நகர வீதிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு 'Flâneur' என்ற கருத்தாக்கத்தை உருவாக்கினார். 'Flâneur' என்பவன் நகரத்தின் தெருக்களில் எவ்விதப் பௌதிக நோக்கமும் இன்றி, கூட்டத்திற்குள் கலந்தும், அதேவேளை அக்கூட்டத்திலிருந்து தனித்து நின்றும் நகரத்தின் அசைவுகளை, அதன் வர்க்க முரண்களை, அதன் நுகர்வுப் பேராசைகளைக் கூர்ந்து கவனிக்கும் ஒரு 'பார்வையாளன்' (Passionate Observer) ஆவான்.

சேரனின் ‘இந்தத் தெருவில் எப்போதும்’ கவிதை வரிசையில் வரும் கவித்துவ அகம் (Poetic Persona) ஒரு நவீனத்துவ 'Flâneur' ஆக உருவெடுக்கிறது. அவன் அந்தத் தெருவின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறான்; ஆனால் அதன் வன்முறைகளிலும் பாலியல் வேட்கைகளிலும் நுகர்வுப் பொய்களிலும் முழுமையாக மூழ்கிவிடாமல், ஒரு தத்துவார்த்த விலகலோடு (Critical Detachment) எல்லாவற்றையும் அவதானிக்கிறான்.

“வலப்புறம் பணத்தின் செழிப்பும் பகட்டும் இரவும் பகலும் மினுங்கும் நடைவழி இடப்புறம் நாங்கள் கூலிகள் வாழ் நிலம்”

பென்யமின் கூறுவது போல, நகரத்தின் வீதி என்பது இந்த உலாவிகளுக்கு ஒரு திணைக்களம் (Department store) போன்றது; அங்கு வர்க்க முரண்கள் காட்சிப் பண்டங்களாக விரிந்து கிடக்கின்றன. வலப்பக்கத்து முதலாளித்துவப் பகட்டையும், இடப்பக்கத்து பாட்டாளித்துவ வறுமையையும் சமதூரத்திலிருந்து பார்க்கும் இந்தக் கவித்துவக் கண், ஒரு 'Flâneur' இன் விலகிநிற்கும் பார்வையின் மூலமே சாத்தியமாகிறது. ஆனால், பென்யமினின் பாரிஸ் நகர உலாவிக்குக் கிடைக்காத ஒரு குரூரமான அனுபவம் சேரனின் உலாவிக்குக் கிடைக்கிறது: அது, சிதைந்துபோன ஒரு புரட்சியின் சாம்பலும், போர்க்கால வடுக்களும் ஆகும். இத்தெருவின் ரகசியப் பாதையில் 'புரட்சி வெடிக்கலாம்' என்ற அணைந்த கனவின் எரியும் நெஞ்சைச் சுமந்து திரியும் ஒரு 'அரசியல்மயப்பட்ட Flâneur' ஆகச் சேரனின் அகம் இங்கு பரிணமிக்கிறது.

ii. மிஷேல் ஃபூக்கோவின் 'பனோப்டிகான்' மற்றும் அரச வன்முறையின் இடவெளி (Panopticon & State Violence)

மிஷேல் ஃபூக்கோ (Michel Foucault) தனது 'Discipline and Punish' நூலில், நவீன அரசு எவ்வாறு சாமானிய மனிதர்களின் உடல்களையும் அவர்கள் புழங்கும் இடவெளிகளையும் தனது அதிகாரக் கண்காணிப்புப் பொறிக்குள் (Panopticon) கொண்டுவருகிறது என்பதை விளக்குகிறார். பனோப்டிகான் என்பது, கைதிகள் தங்களைக் கண்காணிப்பாளர் பார்க்க முடிகிறது என்பதை உணர்ந்தே, எப்போதும் தங்களைக் சுய-கண்காணிப்புக்கு உட்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு சிறை வடிவமாகும். போர்க்கால மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய நகர்ப்புறத் தெருக்கள் இத்தகையதொரு திறந்தவெளிச் சிறையாக மாற்றப்படுகின்றன.

சேரனின் இரண்டாவது கவிதை, இந்த அதிகாரக் கண்காணிப்பின் குரூரமான இறுதிப் புள்ளியை – அதாவது மரணதண்டனையை – விவரிக்கிறது:

“இந்தத் தெருவில் எப்போதும் ஒருவனை எப்போதாவது ஒருத்தியை இழுத்து வந்து சுடுவார்கள்... சிகரெட்டுக்கு அன்பிலாது என்பிலாது கொள்ளி தருபவன்தான் எப்போதும் நமது தேசிய கீதம்.”

இங்குத் தெரு என்பது சுதந்திரமாக நடப்பதற்கான வெளி அல்ல; அது அதிகார வர்க்கத்தால் எப்போது வேண்டுமானாலும் ஒரு உடலைக் குண்டுகளால் துளைக்கக்கூடிய, 'இழுத்து வரக்கூடிய' ஒரு பலிபீடம். 'தேசிய கீதம்' என்பது பேரினவாத அரசின் அதிகாரக் குறியீடு. ஃபூக்கோவின் கோட்பாட்டின்படி, அரசு தனது இறையாண்மையையும் (Sovereignty) அதிகாரத்தையும் நிலைநிறுத்த, குடிமகனின் உடலைத் தெருவிலேயே சிதைத்துக் காட்டுகிறது (Spectacle of Punishment). கொலையாளி கைகளில் எரியும் சிகரெட்டோடு சரிந்து விழும்போது, அவனுக்குத் தேசிய கீதமே கொள்ளி தருகிறது என்ற வஞ்சப்புகழ்ச்சி (Irony), அரசு எவ்வாறு வன்முறையைத் தனது புனிதமான அடையாளமாக மாற்றியமைத்துள்ளது என்பதற்கான மிக உக்கிரமான கோட்பாட்டு விளக்கமாகும்.

iii. நகர்ப்புற உளவியலும் (Psychogeography) உடல்களின் இருத்தலியல் வெறுமையும்

சூழ்நிலைவாதச் சிந்தனையாளரான (Situationist) கீ டெபோர்ட் (Guy Debord) முன்வைத்த 'Psychogeography' என்பது, ஒரு நகர்ப்புறச் சூழல் அங்கு வாழும் மனிதர்களின் உணர்வுகளிலும் நடத்தைகளிலும் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை ஆராய்வதாகும். நவீன நகரம் மனித உறவுகளை இயந்திரமயமாக்கி, உணர்வுகளை வறட்சியாக்கி, உடல்களை வெறும் பண்டங்களாக (Commodities) மாற்றுகிறது.

சேரனின் மூன்றாவது மற்றும் ஐந்தாவது கவிதைகளில் வரும் பாலியல் மற்றும் உடல்களின் கூடல் பற்றிய சித்தரிப்புகள், இந்த நகர்ப்புற உளவியல் சிதைவின் வெளிப்பாடுகளாகும்:

“நேசமற்றிருக்கும் நெஞ்சு ஈரமற்றிருக்கும் அல்குல் காதலில் பொய்மை ஆண்மைக்கு மட்டுமல்ல பெண்மைக்கும் என்ற களிப்போடு இந்தத் தெருவில் என்னை விட்டுவிட்டு அலைகிறாள்”

இங்கு உடல்களின் சந்திப்பு என்பது காதலின் உன்னதக் கூடல் அல்ல; மாறாக, நகரத்தின் அனாதரவான தனிமையிலிருந்தும் (Urban Loneliness), போரின் அதிர்ச்சியிலிருந்தும் (Trauma) தற்காலிகமாகத் தப்பிப்பதற்கான ஒரு 'இருத்தலியல் வேட்கை' (Existential Coping Mechanism). ஆனால், அந்தத் தெருவின் பௌதிக வறட்சி மனிதர்களின் அகத்தையும் வறட்சியாக்குகிறது. 'ஈரமற்றிருக்கும் அல்குல்' மற்றும் 'நேசமற்றிருக்கும் நெஞ்சு' ஆகிய படிமங்கள், நவீன நகர்ப்புற வாழ்வு மனித உடல்களிலிருந்து ஆன்மாவை எங்ஙனம் உறிஞ்சி எடுத்துவிடுகிறது என்பதைக் காட்டுகின்றன. கூடலுக்குப் பின் எஞ்சும் 'வெறும் காயம்', நகர்ப்புற மனிதன் எதிர்கொள்ளும் இருத்தலியல் சூன்யத்தின் (Existential Void) அடையாளமாகும்.

iv. காலக் குழியும் உலகளாவிய ஒடுக்கப்பட்டோரின் கூட்டு அடையாளமும் (Spatial Trauma & Transnational Empathy)

நான்காவது கவிதையில் வரும் 'செப்பனிடப்படாத குழி' என்பது வெறும் பௌதிகப் பள்ளம் அல்ல; அது நகர்ப்புற அமைப்பிற்குள் உறைந்துவிட்ட 'இடவெளியியல் வடு' (Spatial Trauma) ஆகும்.

“கார்காலத்தில் மழை நீர் கூதிரில் உதிரும் இலைகள் பின்பனியில் உறையும் காற்று அந்தக் குழியை நிரப்பும்... அதனருகே வெள்ளைப் பொலிஸ்காரன் சுட்டான். இருவரை. பலமுறை. இரண்டுமுறை அந்தக் குழி குருதியால் நிரம்பிற்று.”

இங்குச் சேரன் ஈழத்துத் தெருவிலிருந்து மேற்கத்திய (கனடிய/ஐரோப்பிய) நகர்ப்புறத் தெருவிற்குள் மிக நுட்பமாக நகர்கிறார். 'வெள்ளைப் பொலிஸ்காரன்' சுடுவது என்பது, மேற்கத்திய நவீன நகரங்களின் மையத்தில் உறைந்து கிடக்கும் இனவெறி மற்றும் நிறுவனமயப்பட்ட வன்முறையின் (Systemic Racism / Police Brutality) வெளிப்பாடாகும்.

இடவெளியியல் ரீதியாகத் தாயகத்துத் தெருவில் உடைந்த திண்ணையைத் தேடிய கவிஞன், புலம்பெயர் நகர்ப்புறத் தெருவில் எதிர்கொள்வதும் அதே அரச வன்முறையைத்தான். சுடப்பட்ட இரு இளைஞர்களும் 'தன் மகனைப் போலவே' இருந்தனர் என்று கவிஞன் கூறும்போது, அது ஈழத்துத் தாய்மார்களின் துயரத்தையும், மேற்கில் இனவெறியால் கொல்லப்படும் கறுப்பின/ஒடுக்கப்பட்ட இளைஞர்களின் பெற்றோரின் துயரத்தையும் இணைக்கும் ஒரு 'உலகளாவிய ஒடுக்கப்பட்டோரின் கூட்டு அடையாளமாக' (Transnational Solidarity) மாறுகிறது. நகரத்தின் குழி, காலத்தின் அனைத்துக் குருதிகளையும் ஏந்தி நிற்கும் ஒரு வரலாற்றுச் சாட்சியக் காப்பகமாக (Historical Archive) உருப்பெறுகிறது.

முடிவுரை

இவ்வகையில், அத்தியாயம் 4-க்கான கோட்பாட்டு விரிவாக்கம் என்பது சேரனின் ‘இந்தத் தெருவில் எப்போதும்’ கவிதைகளை நவீன நகர்ப்புற வாழ்வின் இருத்தலியல் நெருக்கடிகளைப் பேசும் மிக உன்னதமான பனுவல்களாக நிறுவுகிறது. பென்யமினின் உலாவி, ஃபூக்கோவின் கண்காணிப்புப் பொறி, மற்றும் கீ டெபோர்ட்டின் நகர்ப்புற உளவியல் ஆகிய கோட்பாட்டு ஒளியில் ஆராயும்போது, இத்தெருக்கள் வெறும் சித்திரங்கள் அல்ல; அவை நவீன மனிதனின் ஆன்மீக வறட்சியையும், வர்க்க முரண்களையும், அரச வன்முறைகளையும் அப்பட்டமாக்கும் தத்துவார்த்தப் போர்க்களங்கள் என்பது தெளிவாகிறது.

அத்தியாயம் 5: இயற்கையின் மீட்சி, காதல் மற்றும் அறத்தின் அரசியல் (Eco-Poetics & Ethical Resilience)

முந்தைய அத்தியாயங்களில் ஆராயப்பட்ட நிலவியல் சிதைவு, அனாதரவான இடப்பெயர்வு மற்றும் நகர்ப்புற அந்நியமாதல் ஆகிய இருத்தலியல் நெருக்கடிகளுக்கு அப்பால், சேரனின் கவிதை உலகம் ஒரு தேக்க நிலையில் முடிந்துவிடுவதில்லை. பேரழிவும் வன்முறையும் மானுட ஆன்மாவை முற்றாக அழித்துவிடாதபடி தடுக்கும் ஆன்மீக மற்றும் அறவியல் அரணாக (Ethical Shield) அவர் 'இயற்கை' மற்றும் 'காதல்' ஆகிய இரண்டையும் முன்வைக்கிறார். சூழலியல் விமர்சனக் கோட்பாடுகளின்படி (Ecocriticism), இயற்கை என்பது மனிதனின் துயரங்களுக்குப் பின்னணியாக இருக்கும் ஒரு ஜடப்பொருள் அல்ல; அது தன்னாற்றலும் (Agency) குணப்படுத்தும் தன்மையும் கொண்ட ஒரு பேருயிர். பிரெஞ்சு மெய்யியலாளர் இமானுவேல் லெவினாஸ் (Emmanuel Levinas) முன்வைக்கும் 'அவன் மீதான பொறுப்புக்கூறல்' (Ethics of the Other) என்ற அறவியலோடு இணையும்போது, சேரனின் கவிதைகள் போருக்குப் பிந்தைய வடுக்களிலிருந்து மீண்டெழுவதற்கான உன்னதமான அறத்தின் அரசியலை (Ethical Resilience) முன்வைக்கின்றன. இக்கோட்பாட்டு ஒளியில், தொகுப்பின் முக்கிய கவிதைகளை இந்த அத்தியாயம் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.

I. இயற்கையின் மீட்சியும் கூட்டு நினைவுகளும்: 'கார்த்திகை' மற்றும் 'பழங்கள் - 1'

போர் மனித உடல்களையும் கட்டிடங்களையும் அழிப்பது போல இயற்கையையும் வௌவுகிறது; ஆனால், இயற்கை மனிதனை விடவும் வீரியமாகத் தன்னைத்தானே புதுப்பித்துக் கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டது. 'கார்த்திகை' கவிதையில், இந்தச் சூழலியல் மீட்சி (Ecological Resurrection) மிக ஆழமாகப் பதிவாகியுள்ளது:

“எரிந்து கரிந்த சுவர்கள் மீது மழை நீர் பட்டு மீண்டும் முளைக்கிறது கொடிமலர். கார்த்திகைப் பூவின் சுடர் வெளிச்சத்தில் துளிர்க்கிறது நிலம்.”

'எரிந்து கரிந்த சுவர்கள்' என்பது போரின் உக்கிரமான சாட்சி. ஆனால், அதன் மீதேறும் கொடிமலரும், கார்த்திகைப் பூவின் சுடரும் நிலத்தின் அழியாத உயிர்விசையைக் காட்டுகின்றன. இக்கவிதை வெறும் இயற்கையின் அழகியல் அல்ல; இது ஈழத்துச் சூழலில் கார்த்திகைப் பூக் கொண்டிருக்கும் அரசியல் மற்றும் கூட்டு நினைவின் குறியீடாகும் (Collective Memory). இயற்கை இங்குப் போரின் வடுக்களைத் தன் பச்சையத்தால் மூடி, புதியதொரு வரலாற்றைத் தொடங்குகிறது.

இதேபோன்றதொரு மீட்சிச் சித்திரம் 'பழங்கள் - 1' கவிதையிலும் துலங்குகிறது:

“அறுத்தெறியப்பட்ட கிளைகளில் இருந்து மீண்டும் கனிகின்றன பழங்கள். அவற்றின் சுவையில் போர்க்காலத்தின் கசப்பு இல்லை; மாறாக, வாழ்வின் புதிய சாறு இருக்கிறது.”

மூலதனமும் போரும் நிலத்தின் மீது நிகழ்த்தும் வன்முறைகளுக்குப் பழிவாங்கும் விதமாக அல்லாமல், மனித குலத்திற்குத் தன் கொடைகளை மீண்டும் வாரி வழங்கும் இயற்கையின் இந்தத் தன்மை, மாபெரும் சூழலியல் அறத்தின் வெளிப்பாடாகும்.

II. சுதந்திரத்தின் அரசியலும் அவன் மீதான அறமும்: 'ஒரு கிளியைக் கூண்டிலிருந்து விடுவிக்கும்போது'

இமானுவேல் லெவினாஸ் தனது தத்துவத்தில், "அறம் என்பது நம்மைப் போன்றவர்களிடம் காட்டும் அன்பு மட்டுமல்ல; முற்றிலும் அந்நியமான, தற்காப்பற்ற ஒரு 'அபரனின்' (The Other) முகத்தை எதிர்கொள்ளும்போது நமக்குள் எழும் பொறுப்புணர்வே ஆகும்" என்கிறார். சேரனின் 'ஒரு கிளியைக் கூண்டிலிருந்து விடுவிக்கும்போது' கவிதை இந்த லெவினாசிய அறத்தின் ஆகச்சிறந்த கவித்துவ வடிவமாகும்.

“கூண்டின் கதவைத் திறந்தபோது அது சட்டென்று பறந்துவிடவில்லை. அச்சத்தின் தழும்புகள் அதன் சிறகுகளில் இருந்தன. மெல்ல, அது காற்றில் தன் எடையை ஒப்படைத்தபோது என் கைகளில் எஞ்சியிருந்தது விடுதலையின் ஆகச்சிறிய நடுக்கம்.”

சிறைப்பட்டுக் கிடந்த ஒரு பறவையை விடுவிப்பது என்பது வெறும் கருணைச் செயல் அல்ல; அது ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளான ஓர் உயிருக்குச் சுதந்திரத்தின் வெளியை மீட்டளிக்கும் அரசியல் செயலாகும். பறவையின் சிறகுகளில் இருக்கும் 'அச்சத்தின் தழும்புகள்' போர்க்காலச் சிறைவாழ்வின் உளவியல் வடுக்களை (Trauma) நினைவூட்டுகின்றன. பறவை காற்றில் பறக்கும்போது கவிஞன் உணரும் 'விடுதலையின் நடுக்கம்', அபரனின் விடுதலையின் மூலமே தனது சொந்த விடுதலை முழுமையடைகிறது என்ற தத்துவார்த்தப் புரிதலாகும்.

III. காதலின் உன்னதமும் இருத்தலியல் தஞ்சமும்: 'சிறகு'

நவீன நகர்ப்புறத் தெருக்களின் வறண்ட, நேசமற்ற கூடல்களுக்கு (அத்தியாயம் 4-ல் விவாதிக்கப்பட்டது) நேர்மாறாக, 'சிறகு' கவிதையில் காதல் என்பது மானுட இருத்தலின் மிக உன்னதமான, ஆன்மீகத் தஞ்சமாக (Existential Sanctuary) உருமாறுகிறது:

“உன் உடலின் மடிப்புகளுக்குள் நான் ஒளித்து வைத்திருந்த சிறகை நீ இன்று வெளியே எடுத்தாய். பனி உருகும் நதியென நம் தழுவலில் கரைகிறது காலம்.”

இங்கு உடல்களின் கூடல் என்பது வெறும் நுகர்வுப் பண்டமல்ல; அது காலத்தின் சிதைவுகளிலிருந்து, போரின் நினைவுகளிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான ஒரு தத்துவார்த்த வழிநெடுகல். 'சிறகு' என்பது பறப்பதற்கான, அதாவது எல்லைகளைக் கடந்து சுதந்திரமடைவதற்கான குறியீடு. காதலியின் தழுவலில் 'காலம் கரைவது' என்பது, வரலாற்றின் குரூரமான லீலைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு நித்தியமான கணத்தை (Eternal Moment) மனிதன் காதலின் வழியே கண்டடைவதைக் குறிக்கிறது.

IV. கவித்துவத் தொடர்ச்சியும் அறவியல் சாட்சியமும்: 'நுஃமானி' மற்றும் 'போர்க்காலம் முடிந்துவிட்டது'

போர் முடிந்துவிட்டதாக அதிகார வர்க்கம் பிரகடனம் செய்தாலும், கவிஞனின் அகம் அந்த வெற்றுப் பிரகடனத்தை ஏற்பதில்லை. 'போர்க்காலம் முடிந்துவிட்டது' கவிதையில் சேரன் அதிகாரத்தின் மொழியை எள்ளி நகையாடுகிறார்:

“அவர்கள் சொல்கிறார்கள் போர்க்காலம் முடிந்துவிட்டதென்று. ஆனால், துப்பாக்கிகளின் நிழல்கள் இன்னும் எங்கள் குழந்தைகளின் படுக்கையறைகளில் படிந்துள்ளன. அமைதி என்பது போரின்மை அல்ல; அது நீதியின் இருப்பு.”

நீதியற்ற அமைதி என்பது வன்முறையின் இன்னொரு வடிவமே என்பதை நிறுவும் கவிஞன், தன் மூத்த கவிஞரான நுஃமானை முன்னிறுத்தி எழுதும் 'நுஃமானி' கவிதையில், கவித்துவச் சாட்சியத்தின் (Poetic Witnessing) அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறார்:

“நுஃமான் இப்போதும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். அழிந்துபோன நூலகத்தின் சாம்பலில் இருந்து வார்த்தைகளை மீட்டெடுக்கிறார். கவிதை இருக்கும் வரை அறம் தோற்பதில்லை.”

1981 யாழ் நூலக எரிப்பின் சாம்பலிலிருந்து கவிதை எங்ஙனம் மீண்டெழுந்ததோ, அங்ஙனமே 'காஞ்சி' தொகுப்பின் வழியே சேரனும் பேரழிவின் சுவடுகளிலிருந்து தமிழ் வாழ்வின் அறத்தையும் அழகியலையும் மீட்டெடுக்கிறார்.

முடிவுரை

கவிஞர் சேரனின் காஞ்சி தொகுப்பில், வன்முறையும் சிதைவும் எவ்வளவு உக்கிரமாக வெளிப்படுகின்றனவோ, அவ்வளவு உக்கிரமாக இயற்கையின் மீட்சியும், காதலின் உன்னதமும், மானுட அறமும் முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. சூழலியல் மற்றும் லெவினாசிய அறவியலின் ஒளியில் நோக்கும்போது, இக்கவிதைகள் மனிதனை வெறும் போரின் பலியாக (Victim) மட்டும் சுருக்கிவிடாமல், அவனது மீளெழுந்து வாழும் திறனை (Resilience) தத்துவார்த்த ரீதியாகப் பிரகடனம் செய்கின்றன. இதன் மூலம், ‘காஞ்சி’ தொகுப்பு போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்க் கவிதை உலகிற்கு ஒரு புதிய அறவியல் திசையமைவை (Ethical Orientation) வழங்குகிறது.

ஆய்வின் ஐந்து அத்தியாயங்களும் கோட்பாட்டுச் செறிவோடும் கவிதைச் சான்றுகளோடும் முழுமையாக நிறைவு பெற்றுள்ளன.

முடிவுரை: வரலாற்று வடுக்களும் மீளெழுச்சியின் அழகியலும் (Historical Trauma & Aesthetic Resilience)

ஒரு கவிதைத் தொகுப்பின் விமர்சனம் என்பது வெறும் அழகியல் நயம்பாராட்டல் மட்டுமல்ல; அது அந்தப் பனுவல் (Text) எதிர்கொள்ளும் காலத்தின் தத்துவார்த்த, அரசியல் மற்றும் இருத்தலியல் நெருக்கடிகளைப் பிரிக்க முடியாதபடி இணையாகப் பகுப்பாய்வு செய்வதாகும். சேரனின் காஞ்சி தொகுப்பினை முன்வைத்து நாம் நிகழ்த்திய இந்த ஐந்து அத்தியாயங்கள் கொண்ட ஆய்வானது, நவீன தமிழ்க் கவிதைச் சூழலில் 'போருக்குப் பிந்தைய அழகியல்' (Post-War Aesthetics) மற்றும் 'இடவெளியியல் அரசியல்' (Spatial Politics) சார்ந்த ஒரு புதிய கோட்பாட்டுத் திருப்புமுனையை (Theoretical Paradigm Shift) நிகழ்த்திக் காட்டியுள்ளது.

1. தத்துவார்த்தப் புள்ளிகளின் தொகுப்பு (Synthesis of Theoretical Nodes)

இந்த ஆய்வு முழுவதிலும் விவாதிக்கப்பட்ட தத்துவார்த்தப் புள்ளிகள், அதிகாரத்திற்கும் மானுட இருத்தலுக்கும் இடையே நிகழும் முடிவற்ற மோதலின் சாட்சியங்களாக அமைகின்றன. அவற்றை நாம் பின்வருமாறு தொகுக்கலாம்:

• நிலவியல் சிதைவும் வேரின்மையும் (Chapters 1 & 3): கில்லெஸ் டெல்யூஸ் மற்றும் ஃபெலிக்ஸ் குத்தாரி ஆகியோரின் 'Deterritorialization' கோட்பாட்டின் ஒளியில், சேரனின் கவிதைகளில் வரும் 'நிலம்' என்பது நிலையான பௌதிகப் பரப்பு அல்ல; அது போரினாலும் அனாதரவான புலம்பெயர் வாழ்வினாலும் தொடர்ந்து சிதைவுறும் ஒரு நகரும் வெளியாக (Fluid space) பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டது. பனிநிலமாகிய கனடாவில் கரையும் 'தாயகத்து ஒரு பிடி மண்' என்பது, நவீன மனிதன் எதிர்கொள்ளும் இருத்தலியல் வேரின்மையின் உச்சக் குறியீடாகும்.
• இடவெளி உற்பத்தியும் விகாரக் கோபுரங்களும் (Chapter 3 - விரிவாக்கம்): ஹென்றி லெஃபெவ்ரெ, எட்வர்ட் சோஜா மற்றும் டேவிட் ஹார்வி ஆகியோரின் இடவெளியியல் கோட்பாடுகள் வழி, போர்க்கால வல்லை வெளியும், போருக்குப் பிந்தைய யாழ்ப்பாணமும் ஆராயப்பட்டன. சாமானிய மனிதர்களின் கூட்டு நினைவுகள் உறைந்த 'வாழ்விட வெளி' (Lived Space), எங்ஙனம் அதிகார வர்க்கத்தின் குரூரமான 'இராணுவப் பிரதிநிதித்துவ இடவெளியாக' (Conceived Space) மாற்றப்படுகிறது என்பதும், நுகர்வுப் பண்பாட்டின் விகாரமான கோபுரங்கள் மனிதர்களுக்கு எத்தகைய 'நிலவியல் அதிர்ச்சியை' (Spatial Shock) ஏற்படுத்துகின்றன என்பதும் தத்துவார்த்த ரீதியாக நிறுவப்பட்டது.
• நகர்ப்புற அந்நியமாதலும் கண்காணிப்புப் பொறியும் (Chapter 4 & விரிவாக்கம்): வால்டர் பென்யமினின் 'Flâneur' (நகர உலாவி) கோட்பாட்டின்படி, சேரனின் கவித்துவ அகம் நகரத் தெருக்களின் வர்க்க முரண்களைக் கூர்ந்து நோக்கும் விலகிநிற்கும் பார்வையாளனாக அடையாளம் காணப்பட்டது. அதேவேளை, மிஷேல் ஃபூக்கோவின் 'Panopticon' (கண்காணிப்புப் பொறி) மற்றும் நகர்ப்புற உளவியல் (Psychogeography) கோட்பாடுகளின் ஒளியில், இத்தெருக்கள் அரச வன்முறையின் பலிபீடங்களாகவும், நேசமற்ற உடல்களின் இருத்தலியல் சூன்யமாகவும் மாறுவது துலக்கப்பட்டது. தாயகத்து வன்முறையும், மேற்கத்திய நகரங்களில் 'வெள்ளைப் பொலிஸ்காரன்' நிகழ்த்தும் இனவெறி வன்முறையும் இணையும் புள்ளியில், இக்கவிதைகள் ஒரு 'உலகளாவிய ஒடுக்கப்பட்டோரின் கூட்டு அடையாளத்தை' (Transnational Solidarity) உருவாக்குகின்றன.
• சூழலியல் அறமும் மீளெழுச்சியும் (Chapter 5): இவற்றுக்கெல்லாம் இறுதிப் பதிலாக, சூழலியல் விமர்சனம் (Ecocriticism) மற்றும் இமானுவேல் லெவினாஸின் 'அபரனுக்கான அறம்' (Ethics of the Other) ஆகியவற்றின் ஒளியில், இயற்கையின் சுய-மீட்சியும், காதலின் உன்னதத் தஞ்சமும், கவித்துவச் சாட்சியத்தின் அரசியலும் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டன. பேரழிவின் சாம்பலிலிருந்து மீளெழும் கொடிமலரைப் போல, மனித இருத்தலின் அறம் ஒருபோதும் தோற்பதில்லை என்பதைச் சேரனின் பனுவல்கள் உறுதி செய்கின்றன.

2. தமிழ்க் கவிதைச் சூழலில் 'காஞ்சி' ஏற்படுத்திய திருப்புமுனை

தமிழ்ப் புதுக்கவிதை வரலாற்றில், போரை வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட முழக்கங்களாகவோ, அல்லது வெறும் அழுகை நிறைந்த அவலப் பதிவுகளாகவோ மட்டுமே சுருக்கும் ஒரு போக்கு நீண்டகாலமாக இருந்து வந்தது. ஆனால், சேரனின் காஞ்சி தொகுப்பு, போரின் வடுக்களை உலகளாவிய தத்துவார்த்தப் பரிமாணத்திற்கு (Universal Philosophical Dimension) உயர்த்துவதன் மூலம் அந்தப் போக்கை உடைத்தெறிந்துள்ளது.

காஞ்சித் திணையின் தொன்ம மீள்வாசிப்பு: புறப்பொருள் இலக்கணத்தில் 'காஞ்சி' என்பது நிலையாமையைப் பேசுவது மற்றும் எதிர்த்துப் போரிடுவது. சேரன் இந்தத் தொன்மத்தை நவீன காலத்து இடப்பெயர்வு, வர்க்க முரண், மற்றும் அதிகார எதிர்ப்பு ஆகியவற்றோடு இணைத்து மறுவாசிப்புச் செய்கிறார். இதன் மூலம், மரபார்ந்த தமிழ்க் கவிதைக் கூறுகளும் அதிநவீனக் கோட்பாடுகளும் இணையும் ஒரு 'பனுவல்களுக்கிடையேயான உரையாடல்' (Intertextuality) சாத்தியமாகியுள்ளது.

3. இறுதித் தத்துவார்த்த முடிவு (Final Philosophical Synthesis)

சுருக்கமாகக் கூறின், கவிஞர் சேரனின் கவிதைகள் வரலாற்று வடுக்களின் சாட்சியங்கள் மட்டுமல்ல; அவை அந்த வடுக்களிலிருந்து மானுட அறத்தையும் அழகியலையும் மீட்டெடுக்கும் உன்னதமான மீளெழுச்சியின் கலை வடிவங்கள் (Art of Resilience) ஆகும்.

அதிகார வர்க்கம் வரைபடங்கள் வழியே நிலங்களைச் சிதைக்கலாம்; துப்பாக்கிகள் வழியே உடல்களை அழிக்கலாம்; நகரங்களின் வழியே மனிதர்களை அந்நியப்படுத்தலாம். ஆனால், மனிதன் தன் அகத்தில் சுமந்து திரியும் 'ஒரு பிடி மண்', அவனது தழுவலில் கரையும் 'காதலின் காலம்', கூண்டிலிருந்து விடுபடும் 'பறவையின் சிறகு' ஆகியவற்றை எந்த ஓர் அதிகாரத்தாலும் முற்றாக ஒடுக்கிவிட முடியாது என்பதை இத்தொகுப்பு தத்துவார்த்தப் பிரகடனமாக முன்வைக்கிறது.

இவ்வகையில், நாம் மேற்கொண்ட இந்த விமர்சனப் பகுப்பாய்வு, சேரனின் கவிதைகளை உலகளாவிய பின்-காலனிய, இடவெளியியல் மற்றும் அறவியல் கோட்பாடுகளின் தளம் நோக்கி நகர்த்தி, நவீன தமிழ்க் கவிதை விமர்சனத் துறைக்கு ஒரு காத்திரமான கல்விப்புலப் பங்களிப்பை (Academic Contribution) வழங்கியிருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல.

உசாத்துணைப் பட்டியல் (Bibliography)

I. முதன்மை ஆதாரங்கள் (Primary Sources)

• சேரன். (2023). காஞ்சி. சென்னை: காலச்சுவடு பதிப்பகம். (குறிப்பு: இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள 1.'சந்திரிகையின் பாடல்', '2.ஒற்றைச் சிலம்பு', 3.'தாத்தாவின் வல்லை வெளி', '4.யாழ்ப்பாணம்', 5.'இந்தத் தெருவில் எப்போதும்', 6.'கார்த்திகை', 7.'ஒரு கிளியைக் கூண்டிலிருந்து விடுவிக்கும்போது', 8.'பழங்கள் - 1', 9.'சிறகு', 10.'நுஃமானி' மற்றும் 11.'போர்க்காலம் முடிந்துவிட்டது' ஆகிய கவிதைகள் இந்த ஆய்வின் முதன்மைத் தரவுகளாகக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன).

II. துணை ஆதாரங்கள் (Secondary Sources)

1. தமிழ் இலக்கியம் & போர்க்கால அழகியல் சார்ந்தவை

(Tamil Literature & Post-War Aesthetics)

• கைலாசபதி, க. (2002). நவீன இலக்கியத்தின் அடிப்படைகள். கொழும்பு, சென்னை: குமரன் புத்தக இல்லம்.
• சிவத்தம்பி, கா. (2000). ஈழத்து தமிழிலக்கியத் தடம்: 1980-2000 பார்வையும் விமர்சனங்களும். கொழும்பு: மூன்றாவது மனிதன் பதிப்பகம்.
• நுஃமான், எம். ஏ. (2023). ‘கவிதையும் அரசியலும் ஈழத்து அனுவம்’ லண்டன்: சமூகம் இயல் பதிப்பகம்.
• நுஃமான், எம். ஏ. (1971). ‘மஹாகவியும் ஒரு சாதாரண மனிதனது சரித்திரமும் சில அறிமுகக் குறிப்புகள்’; மஹாகவியின் ஒரு சாதாரண மனிதனது சரித்திரம், கல்முனை: வாசகர் சங்கம்.
• சண்முகம் சிவலிங்கம் (1970). ‘மஹாகவியும் தமிழ் கவிதையும்’; மஹாகவியின் கோடை, கல்முனை: வாசகர் சங்கம்.

2. இடவெளியியல் & நகரக் கோட்பாடுகள் சார்ந்தவை

(Spatial Politics & Urban Theories)

• Benjamin, W. (2002). The Arcades Project (H. Eiland & K. McLaughlin, Trans.). Cambridge, MA: Harvard University Press. (Flâneur கோட்பாட்டிற்கானது)
• Debord, G. (1994). The Society of the Spectacle (D. Nicholson-Smith, Trans.). New York, NY: Zone Books. (Psychogeography கோட்பாட்டிற்கானது)
• Deleuze, G., & Guattari, F. (1987). A Thousand Plateaus: Capitalism and Schizophrenia (B. Massumi, Trans.). Minneapolis, MN: University of Minnesota Press. (Deterritorialization கோட்பாட்டிற்கானது)
• Harvey, D. (2001). Spaces of Capital: Towards a Critical Geography. Edinburgh: Edinburgh University Press. (Spatial Fix & Spatial Shock கோட்பாட்டிற்கானது)
• Lefebvre, H. (1991). The Production of Space (D. Nicholson-Smith, Trans.). Oxford: Blackwell. (Spatial Triad / Conceived, Perceived, Lived Space கோட்பாட்டிற்கானது)
• Soja, E. W. (1996). Thirdspace: Journeys to Los Angeles and Other Realities and Places. Oxford: Blackwell. (Thirdspace & Heterotopia கோட்பாட்டிற்கானது)

3. மெய்யியல், சூழலியல் & அறவியல் சார்ந்தவை

(Philosophy, Ecocriticism & Ethics)

• Foucault, M. (1977). Discipline and Punish: The Birth of the Prison (A. Sheridan, Trans.). New York, NY: Vintage Books. (Panopticon & State Violence கோட்பாட்டிற்கானது)
• Garrard, G. (2011). Ecocriticism (2nd ed.). London: Routledge. (Eco-Poetics / சூழலியல் கோட்பாட்டிற்கானது)
• Levinas, E. (1969). Totality and Infinity: An Essay on Exteriority (A. Lingis, Trans.). Pittsburgh, PA: Duquesne University Press. (Ethics of the Other / அபரனின் அறவியல் கோட்பாட்டிற்கானது)

குறிப்பு: இந்த உசாத்துணைப் பட்டியல், ஆய்வின் ஐந்து அத்தியாயங்களிலும் விவாதிக்கப்பட்ட மார்க்சிய, பின்-அமைப்புவாத, பின்-காலனிய, இடவெளியியல் மற்றும் சூழலியல் கோட்பாட்டு அஸ்திவாரங்களை முழுமையாகப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் கல்விப்புலச் செறிவோடு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

ஏ.எச்.எம். நவாஷ் (ஈழக்கவி)  இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.