முன்னுரை
மனித வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நாம் கொண்டாடுகிறோம். பிறப்பைக் கொண்டாடுகிறோம்; திருமணத்தைக் கொண்டாடுகிறோம்; குழந்தையின் முதல் நடை, கல்வி நிறைவு, வெற்றி, பதவி உயர்வு என வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு முக்கியத் தருணத்திற்கும் விழாக்களை உருவாக்குகிறோம். ஆனால் அதே வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியாத இறுதி நிகழ்வான இறப்பை மட்டும் துயரத்தின் அடையாளமாகக் கருதுகிறோம்.

ஒருவர் பிறக்கும்போது வீடு மகிழ்ச்சியில் நிறைகிறது. ஒருவர் இறக்கும்போது அதே வீடு கண்ணீரில் மூழ்குகிறது. இதில் ஒரு அடிப்படையான கேள்வி எழுகிறது: பிறப்பு வாழ்க்கையின் தொடக்கம் என்றால், இறப்பு அந்த வாழ்க்கையின் நிறைவு அல்லவா? தொடக்கத்தைக் கொண்டாடும் மனிதன், நிறைவையும் கொண்டாட முடியாதா? இங்கு "இறப்பைக் கொண்டாடுதல்" என்பது மரணத்தை மகிழ்ச்சியாகக் கருதி துயரத்தை மறுப்பதல்ல. மாறாக,ஒரு மனிதன் வாழ்ந்து முடித்த வாழ்க்கையை மதிப்பதும், அவர் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளைப் போற்றுவதும், இயற்கையின் தவிர்க்க முடியாத சுழற்சியாக இறப்பை ஏற்றுக்கொள்வதும்ஆகும்.

உளவியலில் grief என்பது அன்புக்குரிய ஒருவரை இழந்த பின் ஏற்படும் ஆழமான துயரம் என வரையறுக்கப்படுகிறது. ஆனால் எல்லா இழப்புகளும் ஒரே விதமான துயரத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை; துக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் முறையும் கலாசாரத்துக்கு ஏற்ப மாறுபடுகிறது. எனவே, "இறப்பு கொண்டாடப்பட வேண்டியது அழகானது" என்ற கருத்தைமரணத்தை மகிழ்ச்சியாக்கும் முயற்சியாக அல்ல; மரணத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் புதிய மனிதநேயப் பார்வையாகஅணுக வேண்டும்.

1. இறப்பு என்றால் என்ன?

உயிரியல் அடிப்படையில் இறப்பு என்பது உயிரினத்தின் உயிரியல் செயல்பாடுகள் நிரந்தரமாக முடிவடையும் நிலை. ஆனால் மனிதனுக்கு இறப்பு என்பது வெறும் உயிரியல் நிகழ்வு மட்டுமல்ல. அது ஒரே நேரத்தில்:

• உயிரியல் நிகழ்வு,
• உளவியல் அனுபவம்,
• சமூக நிகழ்வு,
• பண்பாட்டு நிகழ்வு,
• ஆன்மிக அனுபவம்,
• தத்துவப் பிரச்சினை.

ஒரு மனிதன் இறக்கும்போது ஒரு உடல் மட்டும் முடிவதில்லை. அவருடன் தொடர்புடைய உறவுகள், குடும்பப் பங்குகள், சமூக அடையாளங்கள் ஆகியவையும் மாற்றமடைகின்றன.
அதனால் தான் மரணம் தனிமனிதனுடைய நிகழ்வாகத் தோன்றினாலும், அதன் தாக்கம் சமூகத்தை முழுவதும் தொடுகிறது.

2. ஏன் மனிதன் இறப்பைக் கண்டு அஞ்சுகிறான்?

மரணத்தின் மீதான அச்சம் மனித மனத்தின் அடிப்படை அம்சங்களில் ஒன்றாகும். மனிதன் தனது இருப்பைத் தொடர்ந்து வைத்திருக்க விரும்புகிறான். "நான் இருக்கிறேன்" என்ற உணர்வு அவனது சுய உணர்வின் அடிப்படை. மரணம் அந்த "நான்" என்பதற்கே முடிவைக் காட்டுகிறது. இதனால் மனிதன் மரணத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது:

• அச்சம்,
• பதற்றம்,
• மறுப்பு,
• துயரம்,
• எதிர்காலம் பற்றிய நிச்சயமின்மை

ஆகியவை தோன்றலாம்.

மரணம் பற்றிய நினைவூட்டல்கள் மனிதனின் உளவியல் பாதுகாப்பு முறைகளைத் தூண்டக்கூடும் என்று Terror Management Theory முன்வைக்கிறது. அதன்படி, மனிதன் தனது மரணத்தை உணரும்போது தனது உலகப்பார்வை, மதிப்புகள், சுயமதிப்பு போன்றவற்றைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் உளவியல் சமநிலையை மீட்டெடுக்க முயல்கிறான். இதனால் மரணத்தைப் பற்றி பேசாமல் இருப்பதும், அதைத் தவிர்ப்பதும், அதை "தீய நிகழ்வு" என்று மட்டுமே கருதுவதும் ஒரு வகையான உளவியல் பாதுகாப்பாக இருக்கலாம்.

3. ஆனால் மரணம் இயற்கைக்கு எதிரானதா?

இல்லை. இயற்கையில் எதுவும் நிரந்தரமானது அல்ல. மரம் தளிர்க்கிறது. மலர் மலர்கிறது. இலை உதிர்கிறது. பழம் பழுக்கிறது. விதை மண்ணில் விழுகிறது. மீண்டும் ஒரு புதிய மரம் உருவாகிறது. உதிர்வது அழிவாக மட்டுமே பார்க்கப்படுவதில்லை. இலையுதிர் காலத்தில் மரம் தனது இலைகளை இழக்கிறது. நாம் அந்தக் காட்சியை அழகாக ரசிக்கிறோம். மரம் "இறந்து விட்டது" என்று நாம் அழுவதில்லை. மாறாக, இயற்கையின் மாற்றத்தை அழகாகக் காண்கிறோம்.

அப்படியிருக்க மனிதனின் மரணத்தை மட்டும் ஏன் முழுமையான அழிவாகப் பார்க்க வேண்டும்? மனிதன் இயற்கைக்கு வெளியே வாழும் உயிரினம் அல்ல. அவனும் இயற்கையின் ஓர் அங்கமே.

4. "இறப்பைக் கொண்டாடுதல்" என்றால் என்ன?

இதை மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இறப்பைக் கொண்டாடுதல் என்பது இறப்பின் மீது மகிழ்ச்சி கொள்வது அல்ல. அது:

இறந்தவரின் வாழ்க்கையை நினைவுகூர்ந்து கொண்டாடுதல்.
ஒருவர் வாழ்ந்த ஆண்டுகளை நினைவுகூரலாம்.
அவர் செய்த நன்மைகளைப் பேசலாம்.
அவர் நேசித்தவர்களை ஒன்றிணைக்கலாம்.
அவர் விட்டுச் சென்ற பண்புகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லலாம்.
அவருடைய வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் பற்றி பேசலாம்.
அவருடைய நினைவாக ஒரு மரம் நடலாம்.
அவருடைய பெயரில் ஒரு கல்வி உதவி வழங்கலாம்.
அவர் விரும்பிய இசையை இசைக்கலாம்.
அவருடைய படைப்புகளை வாசிக்கலாம்.
அவர் செய்த மனிதநேயச் செயல்களைத் தொடரலாம்.
இதுவேமரணத்தை வாழ்க்கையின் நினைவாக மாற்றும் செயல்.

5. அழுகை தவறா?

இல்லை. இறப்பைக் கொண்டாட வேண்டும் என்பதற்காக அழுகையை மறுக்க முடியாது. அன்பு இருந்த இடத்தில் பிரிவு துயரத்தை உருவாக்கும். ஒருவரை இழந்தபோது அழுவது இயல்பான உளவியல் எதிர்வினை. APA குறிப்பிடுவது போல, துயரம் என்பது அன்புக்குரிய ஒருவரின் மரணத்திற்குப் பின்னர் ஏற்படும் ஆழமான உணர்ச்சி அனுபவமாகும்;

அதன் வெளிப்பாடு ஒவ்வொருவரிடமும் வேறுபடுகிறது. எனவே: கண்ணீர் இருக்கலாம். அதே நேரத்தில் நினைவின் புன்னகையும் இருக்கலாம். இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. ஒருவரை நினைத்து அழுவது அவரை நேசித்ததற்கான சான்று. அவரை நினைத்து சிரிப்பது அவர் நமக்கு அளித்த வாழ்க்கையின் சான்று.

6. துக்கத்தை மறுப்பதற்குப் பதிலாக அதற்கு அர்த்தம் கொடுத்தல்

நவீன உளவியல் ஆய்வுகளில் துக்கம் என்பது ஒரே மாதிரியான படிநிலைகளைக் கடந்து முடிவடையும் ஒரு செயல்முறை என்ற பழைய எளிமைப்படுத்தப்பட்ட பார்வை சவாலுக்குள்ளாகியுள்ளது.
Robert Neimeyer முன்வைக்கும் Meaning Reconstruction அணுகுமுறையில், இழப்புக்குப் பிந்தைய துயரத்தில்அர்த்தத்தை மீண்டும் உருவாக்குதல்முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. இறந்தவருடனான உணர்வுப்பூர்வத் தொடர்பு முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட வேண்டியதில்லை; அது புதிய வடிவில் தொடர முடியும். இதன் பொருள்: இறந்தவரை மறப்பதுதான் துக்கத்திலிருந்து விடுபடுதல் அல்ல; அவரை நினைவில் வைத்தபடியே புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்குவதுதான். இதுவே "இறப்பைக் கொண்டாடுதல்" என்ற கருத்துக்கு உளவியல் அடித்தளத்தை வழங்குகிறது.

7. இறுதிச்சடங்குகள் ஏன் முக்கியம்?

மனித சமூகம் உருவான காலத்திலிருந்து இறப்பைச் சுற்றி ஏதாவது ஒரு சடங்கு இருந்து வந்திருக்கிறது.

ஏன்? ஏனெனில் இறப்பு தனிப்பட்ட உணர்வை சமூக அனுபவமாக மாற்றுகிறது. ஒருவர் தனியாக துயரப்படுவதற்குப் பதிலாக: "நாங்கள் உன்னுடன் இருக்கிறோம்" என்று சமூகம் கூறுகிறது. இறுதிச்சடங்குகள் இறந்தவரை நினைவுகூரவும், உயிரோடு இருப்பவர்களுக்கு பிரிவை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு சமூக அமைப்பை வழங்கவும் உதவுகின்றன. மரணச் சடங்குகள் துயரத்தைச் செயலாக்க உதவும் வழியாக ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன.

நெதர்லாந்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஓர் ஆய்வில் 552 துயருற்றவர்களும் பின்னர் 289 பேரும் ஆய்வு செய்யப்பட்டனர்; இறுதிச்சடங்குகளும் துக்கச் சடங்குகளும் பொதுவாக உதவிகரமானவையாக மதிப்பிடப்பட்டாலும், அவற்றின் மதிப்பீடு மற்றும் பின்னர் ஏற்பட்ட துயரத்தின் அளவுக்கிடையில் நேரடி குறிப்பிடத்தக்க தொடர்பு கண்டறியப்படவில்லை.

இதிலிருந்து நாம் அறிய வேண்டியது: சடங்கு முக்கியமானது; ஆனால் சடங்கு மட்டுமே துக்கத்தைத் தீர்க்கும் மருந்தல்ல.

8. உலகப் பண்பாடுகள் மரணத்தை ஒரே மாதிரியாகப் பார்ப்பதில்லை

மரணத்தைப் பற்றிய மனிதனின் பார்வை உலகெங்கும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை. சில சமூகங்களில் இறுதி நிகழ்வுகள் ஆழ்ந்த அமைதியுடன் நடைபெறுகின்றன. சில சமூகங்களில் அழுகை முக்கியமானதாகிறது. சில சமூகங்களில் பாடல்கள் இடம்பெறுகின்றன. சில சமூகங்களில் இறந்தவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன. சில சமூகங்களில் வண்ணங்களுக்கும் சிறப்பு அர்த்தங்கள் உண்டு. இறப்பு தொடர்பான சடங்குகள் உலகின் பல பண்பாடுகளிலும் காணப்படுவதாகவும், அவை சமூக ஒற்றுமையை உருவாக்கும் அம்சங்களைக் கொண்டிருப்பதாகவும் உளவியல் ஆய்வுகள் சுட்டுகின்றன. இதனால் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது: மரணம் உலகளாவியதாக இருக்கலாம்; ஆனால் மரணத்தைப் பற்றிய மனிதனின் உணர்வு உலகளாவிய ஒரே வடிவுடையதல்ல.

9. புத்த சமயப் பார்வையில் மரணம்

புத்த சிந்தனையில்அநித்தியம்மிக முக்கியமான கருத்தாகும். உலகில் உருவாகும் அனைத்தும் மாற்றத்திற்குட்பட்டவை. பிறப்பு இருப்பதால் இறப்பு இருக்கிறது. உருவாக்கம் இருப்பதால் அழிவு இருக்கிறது.
சேர்க்கை இருப்பதால் பிரிவு இருக்கிறது. இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்வது பற்றுதலைக் குறைப்பதற்கும் மன அமைதியை வளர்ப்பதற்கும் உதவுகிறது. திபெத்திய புத்த மரபின் Bardo Thodol தொடர்பான ஆய்வுகளும் இறப்பு மற்றும் துக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் சடங்குகள், இறந்தவருடனான தொடர்பின் மாற்றம், உயிரோடு இருப்பவர்களின் துயரத்தை புதிய அர்த்தத்துக்குள் கொண்டு வருதல் ஆகியவற்றை விவரிக்கின்றன. அதாவது, மரணம் வெறும் முடிவு அல்ல;மாற்றத்தின் ஒரு நிலைஎன்ற பார்வையும் மனித சிந்தனையில் உள்ளது.

10. இந்து சிந்தனையில் மரணம்

இந்தியத் தத்துவ மரபுகளில் உடல் அழிந்தாலும் உயிரின் பயணம் தொடர்கிறது என்ற பல்வேறு நம்பிக்கைகள் காணப்படுகின்றன. உடல் நிலையற்றது. உயிர், ஆத்மா, மறுபிறப்பு, கர்மம் போன்ற கருத்துகள் மரணத்தை இறுதி அழிவாகப் பார்க்காமல் வேறு நிலைக்கான மாற்றமாகப் புரிந்துகொள்ள வழிவகுக்கின்றன. இதனால் இறப்பு: "முடிவு" என்பதற்குப் பதிலாக "ஒரு மாற்றம்" என்ற தத்துவப் பொருளையும் பெறுகிறது. இத்தகைய நம்பிக்கைகள் மனிதனின் மரண அச்சத்தை குறைக்கக்கூடிய பண்பாட்டு அர்த்த அமைப்புகளாகச் செயல்படுகின்றன.

11. தமிழ்ச் சமூகத்தில் இறப்பும் நினைவும்

தமிழ்ச் சமூகத்தில் இறந்தவரை நினைவுகூரும் பண்பாடு மிகவும் ஆழமானது. ஒப்பாரி என்பது வெறும் அழுகை அல்ல. அது இறந்தவரின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும்வாய்மொழி வரலாறு. அவர் எப்படி வாழ்ந்தார்? எவ்வாறு அன்பு செய்தார்? என்ன செய்தார்? எவ்வாறு குடும்பத்தைக் காத்தார்? அவருடைய பண்புகள் என்ன? இவற்றை எல்லாம் ஒப்பாரி வழியாக சமூக நினைவாக மாற்றியமைக்கும் மரபு காணப்படுகிறது. இந்த நிலையில் ஒப்பாரியையும் ஒரு வகையில்வாழ்க்கைக் கொண்டாட்டம்என்று பார்க்கலாம். ஏனெனில் அது மரணத்தை மட்டும் பேசுவதில்லை.
வாழ்ந்த மனிதனைப் பேசுகிறது.

12. மரணம் மனிதனை நல்ல வாழ்க்கைக்குத் தூண்டுமா?

ஆம். மரணம் நம்முடைய காலம் வரையறுக்கப்பட்டது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. நாம் நிரந்தரமாக இங்கே இருக்கப் போவதில்லை என்பதை உணரும்போது: • பகையை விடலாம். • மன்னிக்கலாம். • அன்பை வெளிப்படுத்தலாம். • சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லலாம். • செய்ய வேண்டிய நன்மையைச் செய்யலாம். • உறவுகளை மதிக்கலாம்.
• வாழ்க்கையின் சிறிய மகிழ்ச்சிகளை ரசிக்கலாம்.

எனவே மரணத்தை நினைவில் வைத்திருப்பது வாழ்க்கையை மறுப்பதல்ல. மாறாக: மரணத்தை உணர்ந்தால்தான் வாழ்க்கையின் மதிப்பு தெளிவாகிறது.

13. "இன்று கடைசி நாள் என்றால்?"

ஒரு சிந்தனைப் பரிசோதனை செய்து பார்ப்போம். இன்று உங்கள் வாழ்க்கையின் கடைசி நாள் என்று தெரிந்தால், நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? பணம் சம்பாதிக்க ஓடுவீர்களா?

அல்லது நீண்ட காலமாக பேசாத ஒருவரிடம் பேசுவீர்களா? கோபமாக இருக்கும் ஒருவரை மன்னிப்பீர்களா? உங்கள் குழந்தையை அணைத்துக்கொள்வீர்களா? உங்கள் துணையிடம் "நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்" என்று சொல்வீர்களா? நண்பரை அழைப்பீர்களா? ஒரு கவிதை எழுதுவீர்களா? ஒரு மரம் நடுவீர்களா? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பை வெளிப்படுத்துகின்றன.

14. இறப்பை அழகாகப் பார்க்கும் பார்வையும் தற்கொலை எண்ணமும் ஒன்றல்ல

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். இறப்பை இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்வது ≠ உயிரை விரைவாக முடித்துக்கொள்ள விரும்புவது. வாழ்க்கையின் இயல்பான முடிவைத் தத்துவ ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்வது ஒன்று. வாழ்க்கையை நிராகரிப்பது வேறு. மரணத்தை அழகாகப் பேசும் எந்த ஆய்வும் அல்லது தத்துவமும் மனித உயிரின் மதிப்பைக் குறைப்பதற்காக பயன்படுத்தப்படக் கூடாது. மாறாக, நல்ல மரணத்தைப் பற்றிய சிந்தனைநல்ல வாழ்க்கைக்கான பொறுப்பை அதிகரிக்க வேண்டும்.

15. நல்ல மரணம் என்றால் என்ன?

மரணம் தவிர்க்க முடியாதது என்றால், கேள்வி: "எப்போது இறப்போம்?" என்பதைக் காட்டிலும் "எவ்வாறு வாழ்ந்து முடிப்போம்?" என்பது முக்கியமல்லவா?

நவீன மருத்துவத்தில் palliative care என்பது மரணத்தை விரைவுபடுத்துவதோ தாமதப்படுத்துவதோ நோக்கமல்ல; உயிருக்கு ஆபத்தான நோயை எதிர்கொள்ளும் மனிதர்களின் வலி மற்றும் உடல், உளவியல், சமூக, ஆன்மிகத் துன்பங்களைக் குறைத்து வாழ்க்கையின் தரத்தை மேம்படுத்துவதே அதன் நோக்கம். WHO இதனை மனிதநேயமான, கண்ணியமான பராமரிப்பின் முக்கிய பகுதியாகக் குறிப்பிடுகிறது.
அதனால்நல்ல மரணம்என்பது: • வலியைக் குறைத்தல், • கண்ணியத்துடன் வாழ்தல், • அன்புக்குரியவர்களுடன் இருக்க முடிதல், • தன் விருப்பங்களை மதிக்கச் செய்தல், • ஆன்மிக அல்லது உணர்வுத் தேவைகளுக்கு இடமளித்தல், • குடும்பத்தினருக்கும் ஆதரவு வழங்குதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக இருக்க முடியும்.

16. இறப்பை கொண்டாடும் ஒரு புதிய சமூக அணுகுமுறை

நாம் இறுதிச்சடங்குகளின் வடிவத்தை மாற்றிப் பார்க்கலாம். கண்ணீரைத் தடுக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் கண்ணீரோடு நினைவையும் சேர்க்கலாம். உதாரணமாக: "அவருடைய வாழ்க்கையின் பத்து அழகான நினைவுகள்" என்று குடும்பத்தினர் பகிரலாம். "அவர் எங்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்த ஐந்து விஷயங்கள்" என்று நண்பர்கள் சொல்லலாம்.
"அவர் செய்ய விரும்பிய ஒரு நல்ல செயலை நாம் தொடர்வோம்" என்று குடும்பம் உறுதி எடுத்துக்கொள்ளலாம். இவ்வாறு இறுதிச்சடங்கு: மரணத்தை அறிவிக்கும் நிகழ்விலிருந்து வாழ்க்கையை நினைவுகூரும் நிகழ்வாக மாறலாம்.

17. இறப்பின் அழகியல்

இறப்பில் அழகு இருக்கிறது என்று கூறுவது முதலில் முரண்பாடாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அழகு எங்கே இருக்கிறது? மரணத்தில் அல்ல. மரணத்தின் வழியாக வெளிப்படும் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தில். ஒரு முதியவர் இறக்கும்போது, அவரது எண்பது ஆண்டுகால வாழ்க்கை நமக்கு முன்னால் நிற்கிறது.

ஒரு தாய் இறக்கும்போது, அவள் வளர்த்த குழந்தைகளின் வாழ்க்கையில் அவளுடைய தொடர்ச்சி தெரிகிறது. ஒரு எழுத்தாளர் இறக்கும்போது, அவரது எழுத்துகள் உயிருடன் இருக்கின்றன. ஒரு சமூகப் பணியாளர் இறக்கும்போது, அவர் தொடங்கிய பணிகள் தொடர்கின்றன. ஒரு நல்ல மனிதர் இறக்கும்போது, அவர் உருவாக்கிய நல்ல மனிதர்கள் அவருடைய வாழ்வின் நீட்சியாகிறார்கள். அப்படியென்றால்: மனிதன் இறக்கலாம்; ஆனால் அவன் உருவாக்கிய அர்த்தம் இறக்க வேண்டியதில்லை.

18. மரணம் முடிவா? அல்லது மனிதனின் தொடர்ச்சியா?

ஒருவருடைய உடல் மறைந்த பிறகும் அவர்: • குழந்தைகளின் நினைவில், • நண்பர்களின் கதைகளில், • எழுத்துகளில், • புகைப்படங்களில்,
• அவர் செய்த நன்மைகளில், • அவர் உருவாக்கிய உறவுகளில், • அடுத்த தலைமுறையின் நடத்தையில் தொடரலாம். இதையே உளவியல் இலக்கியம் இறந்தவருடனானதொடரும் பிணைப்பு (continuing bond)என்ற கருத்தின் வழியாக அணுகுகிறது. இறந்தவரை முழுமையாக மறப்பது மட்டுமே ஆரோக்கியமான துக்கத்தின் அடையாளம் என்ற பழைய பார்வைக்குப் பதிலாக, அவருடனான உறவை புதிய குறியீட்டு வடிவில் தொடர்வதற்கும் இடமுண்டு.

19. இறப்பைக் கொண்டாடும் பார்வையின் சமூகப் பயன்

இத்தகைய பார்வை சமூகத்தில் பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தலாம்.

1. மரண அச்சம் குறையலாம் மரணத்தைப் பற்றி பேசுவது அதை மர்மமான பயங்கரப் பொருளாகப் பார்ப்பதைத் தளர்த்தும்.

2. முதியவர்களைப் பற்றிய பார்வை மாறலாம் வயது அதிகரிப்பைச் சுமையாகப் பார்க்காமல் வாழ்க்கை அனுபவத்தின் செல்வமாகக் காணலாம்.

3. இறுதி காலப் பராமரிப்புக்கு முக்கியத்துவம் கிடைக்கும் மரணத்திற்கு முன்பான வாழ்க்கையின் தரம் முக்கியமாகும்.

4. குடும்ப உறவுகள் வலுப்பெறலாம் "ஒருநாள் நாமெல்லாம் பிரிய வேண்டியவர்கள்" என்ற உணர்வு உறவுகளை மதிக்கச் செய்யும்.

5. வாழ்க்கையின் மதிப்பு அதிகரிக்கும் மரணம் பற்றிய விழிப்புணர்வு வாழ்க்கையை வீணாக்காமல் வாழத் தூண்டும்.

20. ஆனால் எல்லா மரணங்களையும் "கொண்டாட" முடியுமா?

இது மிகவும் முக்கியமான எதிர்க்கருத்து. இளம் வயதில் நிகழும் திடீர் மரணம், விபத்து, கொலை, போர், குழந்தையின் மரணம் போன்றவை மிகக் கடுமையான துயரத்தை ஏற்படுத்தலாம். அவற்றை "அழகான மரணம்" என்று கூறுவது உணர்வற்றதாக இருக்கக்கூடும். எனவே இந்த ஆய்வின் கருத்து: ஒவ்வொரு மரணமும் அழகானது என்பது அல்ல.
மாறாக: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது என்பதால், அதை வெறும் பயங்கரமான நிகழ்வாக மட்டுமே பார்க்காமல், வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் நிறைவாகவும் நினைவாகவும் மனிதநேயத்துடனும் அணுக முடியும்.

21. "இறப்பைக் கொண்டாடுதல்" — ஒரு புதிய வரையறை.

இதுவரை கூறியவற்றைச் சுருக்கினால்: இறப்பைக் கொண்டாடுதல் என்பது மரணத்தை மகிழ்ச்சியாகக் கருதுவது அல்ல. அது: இறந்தவரை நினைவுகூர்தல்; அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மதித்தல்; அவர் விட்டுச் சென்ற நன்மைகளைத் தொடர்தல்; பிரிவின் துயரத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்; மரணத்தின் இயற்கைத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளுதல்; உயிரோடு இருப்பவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் மதிப்பை உணர்த்துதல். இதனால் இறப்புதுயரத்தின் முடிவாக அல்ல, நினைவின் தொடக்கமாகமாறுகிறது.

முடிவுரை

ஒரு இலை மரத்திலிருந்து உதிரும்போது மரம் தோல்வியடைந்ததாக நாம் கருதுவதில்லை. ஒரு மலர் வாடும்போது அதன் மலர்ந்த காலத்தை மறுப்பதில்லை. சூரியன் மறையும்போது அது அழிந்துவிட்டது என்று கூறுவதில்லை. மாறாக, மறுநாள் உதயத்தை எதிர்பார்க்கிறோம். மனித வாழ்க்கையும் இதே இயற்கைச் சுழற்சியின் ஓர் அங்கமே. மரணம் வாழ்க்கையின் எதிரி அல்ல.

மரணம் வாழ்க்கையின் எல்லை. எல்லை இருப்பதால்தான் ஒரு பயணம் அர்த்தமுள்ளதாகிறது. ஒரு புத்தகத்திற்கு கடைசிப் பக்கம் இருப்பதால்தான் அதன் முழுமை உணரப்படுகிறது. அதுபோல ஒரு மனித வாழ்க்கைக்கும் ஒரு முடிவு இருப்பதால்தான் அதன் ஒவ்வொரு பக்கத்திற்கும் மதிப்பு கிடைக்கிறது. ஆகவே, இறப்பைக் கொண்டாடுவது என்பது மரணத்தைப் பார்த்துச் சிரிப்பதல்ல. வாழ்ந்து முடித்த மனிதனைப் பார்த்து நன்றியுடன் தலைவணங்குவது. அவர் விட்டுச் சென்ற அன்பை நினைவுகூர்வது. அவர் வாழ்ந்த காலத்தை மதிப்பது. அவருடைய குறைகளை மன்னிப்பது. அவருடைய நன்மைகளைத் தொடர்வது. அவருடைய நினைவில் இன்னொரு நல்ல வாழ்க்கையை உருவாக்குவது. இறுதியில் நாம் சொல்லக்கூடிய மிக அழகான வரி இதுதான்: "மரணம் மனிதனின் வாழ்க்கையை முடிக்கிறது; ஆனால் அவன் வாழ்ந்த விதம், அவன் நேசித்த விதம், அவன் செய்த நன்மைகள்—அவனுடைய மரணத்திற்குப் பிறகும் அவனை வாழவைக்கின்றன."
அதனால்இறப்பைக் கொண்டாடுவது மரணத்தைக் கொண்டாடுவது அல்ல; வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் அழகைக் கொண்டாடுவதாகும்.

உசாத்துணைகள்

1. American Psychological Association.Grief. 2024.
2. American Psychological Association.Bereavement – APA Dictionary of Psychology.
3. Reeves, N. C. (2011). “Death Acceptance Through Ritual.”Death Studies, 35(5), 408–419.
4. Mitima-Verloop, H. B., Mooren, T. T. M., & Boelen, P. A. (2021). “Facilitating grief: An exploration of the function of funerals and rituals in relation to grief reactions.”Death Studies, 45(9), 735–745.
5. Neimeyer, R. A. (Ed.). (2001).Meaning Reconstruction and the Experience of Loss. American Psychological Association.
6. American Psychological Association.Grief Work – APA Dictionary of Psychology.
7. World Health Organization. (2021).Quality Health Services and Palliative Care.
8. World Health Organization Regional Office for Europe. (2023).Palliative Care.
9. Goss, R. E., & Klass, D. (1997). “Tibetan Buddhism and the Resolution of Grief.”Death Studies, 21(4), 377–395.
10. American Psychological Association.Grief: Coping with the Loss of Your Loved One.

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.